Krzysztof Iwan

W pajęczej sieci
część I

© 2024 WARBOOK Sp. z o.o.

© 2024 Krzysztof Iwan

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja: Word_Factor

Redakcja: WordRaptor

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Projekt okładki: Paweł Gierula

ISBN 978-83-66955-80-6

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń
www.warbook.pl

Rozdział 1

Miejsce:

klub golfowy Belle Haven, Alexandria, stan Wirginia, Stany Zjednoczone

Data:

16.01.2015

Czas lokalny:

12.10

Współrzędne:

N 38°47’, W 77°3’

Wysokość względna:

0 stóp

Vanessa Virseda stanęła nad piłeczką w lekkim rozkroku. Wysokie szpilki nie ułatwiały jej zadania, zapadały się w miękkim gruncie. Wypięła się lekko i przesuwała środek ciężkości to na lewą, to na prawą nogę, szukając dobrej pozycji. Zorientowała się, że rozmowy za jej plecami ucichły.

Stare zboki, pomyślała z irytacją. Czuła ich spojrzenia na swoich pośladkach, opiętych zdecydowanie za krótką jak na tę pogodę spódnicą. Nienawidziła Waszyngtonu. Była dzieckiem Nowego Jorku, jej domeną były biznes i pieniądze. W Waszyngtonie natomiast w powietrzu wisiała namacalna wręcz aura władzy i intryg. Czuła się nie na swoim miejscu. Do tego było jej cholernie zimno.

Nie spodobało jej się, że Mike nalegał na spotkanie na polu golfowym. Po raz pierwszy od wielu tygodni nad stolicą wyjrzało zza gęstych chmur słońce, obiecując wyjątkowo ciepły dzień. Od rana temperatura podniosła się o całe dziesięć stopni. Gdy Vanessa zjawiła się w mieście, okazało się, że Mike postanowił wraz z kolegami skorzystać z okazji i skoczyć podczas przerwy na lunch na szybką partyjkę golfa.

Klub Belle Haven posiadał szereg zalet. Leżał tuż obok ogromnej Obwodnicy Stołecznej, której hałas sprawiał, że nie trzeba było obawiać się podsłuchania. Jednocześnie znajdował się na zewnątrz okręgu, co pozwalało poczuć pewną dozę swobody, niczym w przypadku więźnia na spacerniaku. Trzecią, być może najważniejszą zaletą był dystans – rzut beretem z Pentagonu.

Szykując się do uderzenia, Vanessa ponownie przestąpiła z nogi na nogę. Zrobiła to celowo, na użytek starych pierdzieli za jej plecami. Pomyślała z satysfakcją, że skoro nawet nie ukrywali swojego zainteresowania, sądząc, że panują nad sytuacją, to da im znać, iż to ona ma ich w garści, steruje ich myślami. Mężczyźni byli tacy przewidywalni.

Zauważyła zbliżający się po trawie cień. Ktoś stanął za nią, przylgnął do jej pleców i łagodnym ruchem chwycił ją za przedramiona. Poczuła zapach wody kolońskiej Hugo Boss, ulubionej marki Mike’a Bertoliniego. Przycisnął ją do siebie, nieco ciaśniej niż to było konieczne. Wziął szeroki zamach i wyprowadził kijem uderzenie, które posłało piłkę gdzieś w dal. Mike mruknął z niezadowoleniem. Nie zwróciła na to uwagi. Była zbyt rozzłoszczona. Spojrzała przed siebie, na ciemne wody rzeki Potomak, i wzięła głęboki oddech, by się uspokoić.

Nie znosiła mizoginii i męskiej protekcjonalności. Najwyraźniej ten dupek uznał, że głupiutka kobieta nie poradzi sobie z tak skomplikowanym zadaniem, jakim było walnięcie patykiem w plastikową kulkę. Musiał zjawić się on, mężczyzna, i bez pytania o zgodę uratować ją z opresji.

– Pięknie! – skomentował z entuzjazmem jeden z graczy, starszy facet w mundurze sił powietrznych, ku uciesze pozostałych wojskowych. Vanessa doskonale zrozumiała, czego dotyczy komplement, słysząc niedwuznaczne śmiechy towarzystwa.

– Jesteś mi winna tę partię. Poszła w piach. – Mike z dezaprobatą pokiwał głową. Miał głos wprost stworzony do polityki. Głęboki i emanujący pewnością siebie, a jednocześnie pozbawiony szorstkości. Gdy się odzywał, natychmiast przykuwał uwagę. Nieraz żartowano, że nawet gdyby odczytywał książkę kucharską, słuchano by go z zainteresowaniem.

– Sam chciałeś oddać mi uderzenie. – Wzruszyła ramionami.

W odpowiedzi klepnął ją w pośladek. Lekko, lecz przytrzymał rękę na tyle długo, by miało to absolutnie jednoznaczny wydźwięk. Dopiero usłyszawszy gwizdy starszych wojskowych, zrozumiała, po co całe to przedstawienie. Mike postanowił pochwalić się swoją nową zabawką kolegom z pracy. Po to ściągnął ją na to zimne, mokre, zabłocone pole. Musiał zademonstrować kolegom swoje trofeum.

– Nie jesteś przypadkiem zaręczony? – spytała, nie przestając się uśmiechać.

– Zaręczony, czyli nieżonaty – wyjaśnił bezczelnie, wywołując kolejną lawinę śmiechu.

Siłą powstrzymała się od ciętego komentarza. Zbyt wiele zależało od tego dupka. Chcąc nie chcąc, musiała kontynuować tę gierkę. Przysunęła się do niego bliżej i wsunęła dłonie pod pachy swojej grubej, puchowej kurtki.

– Zimno mi. Chcę już iść – powiedziała wysokim głosem.

Objął ją ramieniem i poprowadził w stronę budynków klubu.

– Będziemy musieli dokończyć kiedy indziej, panowie. Powiedzcie Carol, że nagle źle się poczułem i muszę wziąć wolne na resztę dnia – rzucił z szelmowskim uśmiechem do kolegów.

– Jasna sprawa, Mike! – Jeden ze starszych oficerów klepnął go po plecach i mrugnął konspiracyjnie.

Vanessa ponownie zdała sobie sprawę, jak nienawidzi Waszyngtonu. Cały ten wyścig samców budził jej niesmak. Doskonale rozumiała, jak istotne w polityce jest zbudowanie wokół siebie mitu człowieka sukcesu. Bertolini postanowił zrobić wrażenie na grupce starych wojskowych. Szkoda tylko, że jej kosztem. Kobieta o jej urodzie rzadko bywała niezauważana, jednak Vanessa zdecydowanie preferowałaby bardziej ustronne miejsce spotkania. Nie sądziła, by któryś z tych pierników uznał ją za kogoś więcej niż nową zabawkę Bertoliniego, jednak wolałaby nie wystawiać się na widok publiczny. Kto wie, gdzie i kiedy ktoś ją rozpozna?

Idąc, spytała go:

– Czy to było konieczne?

– Przepraszam za tego klapsa – odpowiedział pojednawczo Mike. – Dałem się ponieść chwili. Tak czy inaczej, wyglądasz świetnie.

– Więc postanowiłeś oznaczyć teren przed kolegami? Udowodnić im, że nosisz spodnie? Pochwalić się nową latynoską znajomą?

Bertolini tylko się zaśmiał.

– Nie, po prostu masz zajebisty tyłek.

Gdyby chodziło o kogokolwiek innego, po prostu dałaby mu w twarz, ale ten koleś miał tak magnetyczny sposób mówienia, że nie sposób było nie ulec jego czarowi. Nawet swój wyraźny, bynajmniej nie elegancki akcent z New Jersey potrafił przekuć na coś magnetycznego i intrygującego. Przyjrzała mu się z ciekawością. Doskonale prezentował się w telewizji. Miał prawie czterdzieści lat. Przystojny, wysoki, szczupły. Świetnie ubrany i zadbany, jak przystało na makaroniarza. I z dobrą linią czarnych jak smoła włosów, co lubił w żartach podkreślać, nawiązując do starego jak świat waszyngtońskiego żartu, że w finałowej rundzie amerykańskich wyborów prezydenckich zawsze wygrywa koleś z gęstszą czupryną.

Nawiązanie do wyborów prezydenckich nasuwało się naturalnie. Mike Bertolini był politykiem i robił w stolicy szybką karierę. Vanessa była pod wrażeniem jego ambicji. Z godną podziwu determinacją wspinał się po szczeblach na samą górę. Jeśli trzeba było, zrzucał na dół ludzi, którzy stawali mu na drodze, nie gubiąc przy tym czarującego uśmiechu.

– Tak przy okazji, jak tam nowy dział po awansie? – spytała mimochodem.

– To nie do końca awans, bardziej przesunięcie w poziomie, ale jestem w końcu na właściwej drodze – sprostował Mike.

Po wielu miesiącach prób udało mu się zdyskredytować jednego z rywali i zająć jego miejsce: załatwił sobie przeniesienie z Dowództwa Transportowego TRANSCOM do Dowództwa Centralnego CENTCOM. Bertolini uważał to za duży sukces. Dowództwo Transportowe posiadało wprost fundamentalne znaczenie strategiczne dla amerykańskich sił powietrznych, jednak ze względu na słabe przyciąganie uwagi mediów dla niego samego stanowiło swego rodzaju ślepy zaułek. Tymczasem Dowództwo Centralne miało pod swoją kontrolą region geograficzny całego Bliskiego Wschodu, włącznie z Syrią, Afganistanem, Pakistanem i Irakiem, czyli wszystkimi miejscami, gdzie coś się działo i gdzie skupiona była uwaga sekretarza obrony. Tutaj można było się wykazać i zapracować na szybki awans.

Bertolini pracował w Pentagonie, ale jako cywilny urzędnik. Piastował funkcję zastępcy podsekretarza sił powietrznych do spraw zakupów, technologii i logistyki. Tak się złożyło, że znalazł się w odpowiednim miejscu i w odpowiednim czasie, by załapać się na kluczowy etap programu pozyskiwania i wdrażania przez USAF nowych myśliwców F-35. Co prawda w pierwszej kolejności zamierzano przezbrajać jednostki dowództwa NORTHCOM, ale za to spośród wszystkich asystentów pani podsekretarz to właśnie Bertolini miał pod sobą jurysdykcję, która zawierała najbardziej zapalne punkty świata. Widział w tym windę na najwyższe stanowiska w resorcie, a może i państwie.

Choć może raczej widziałby, gdyby nie urzędujący prezydent. Demokrata, reformator i idealista w jednym. To był najgorszy sort. Koleś okazał się tak skupiony na sprawach wewnętrznych, że można było mówić wręcz o zaniedbaniu polityki zagranicznej. Do tego jego pacyfistyczna natura, katastrofalne w skutkach ograniczenie budżetu armii oraz decyzja o wycofaniu wojsk z najbardziej zapalnych punktów globu zmusiły Amerykę do rozdawania broni państwom trzecim, by kontynuować walkę cudzymi rękami. Wyjątkowo nieudolna interwencja dyplomatyczno-wywiadowcza w wojnę domową w Syrii wywołała zupełnie nieoczekiwany przez nikogo skutek: nie przewidziano, że sprzęt wysyłany rebeliantom występującym przeciwko prezydentowi Asadowi w znacznej części trafia w ręce ludzi, których nikt nie miał zamiaru zbroić: terrorystów. Powstanie Państwa Islamskiego zaskoczyło cały świat. Jego błyskawiczny sukces zmroził cywilizacji krew w żyłach.

Samozwańcze, zbrodnicze państwo można było powstrzymać. Bertolini osobiście brał udział w przygotowaniach do uderzenia. Operacja o kryptonimie Inherent Resolve dysponowała środkami, które miały nie tyle przetrącić tej bestii kręgosłup, co po prostu zetrzeć ją z powierzchni ziemi. Wszystko było gotowe: środki, sprzęt, ludzie, plany, wywiad, międzynarodowe przyzwolenie, wsparcie sojuszników. Potrzebne było tylko zielone światło od prezydenta. A on się zawahał.

W Iraku było już naprawdę źle. Od miesięcy toczyły się krwawe walki o Bagdad. Nikt nie spodziewał się, że stworzony przez Amerykanów na demokratyczną modłę iracki aparat państwowy okaże się tak niewiarygodnie słaby. Wielu wysokich rangą oficerów, widząc, w którą stronę wiatr wieje, zmieniło stronę, pociągając za sobą całe jednostki wojskowe wraz ze sprzętem. Największym ciosem była zdrada całej 3 Dywizji, której żołnierze po prostu zerwali z mundurów insygnia i wywiesili czarną flagę z pieczęcią Mahometa. Podobno islamiści zdobyli już tyle ciężkiego uzbrojenia, że wystawili do boju własną brygadę pancerną.

I pomyśleć, że wszystkiego dało się uniknąć, gdyby tylko prezydent wykazał więcej odwagi. Posiadał niesamowitą charyzmę i talent oratorski. Porywał za sobą tłumy przez swój humanizm, autentyczne dążenie do uczynienia świata lepszym miejscem. Dobre chęci jednak nie wystarczyły. Bertolini dobrze znał opinie wojskowych, spotykając się z ludźmi z Pentagonu na stopie prywatnej. Uważali, że prezydent, który od początku głosił, iż przemoc nie jest w stanie rozwiązać żadnego problemu, praktycznie wykastrował własne siły zbrojne. Powielił błąd prezydenta Johnsona sprzed pół wieku – poprzez centralizację i chorobliwe mikrozarządzanie odebrał wojskowym możliwość podejmowania decyzji zarówno na szczeblu strategicznym, jak i operacyjnym oraz taktycznym. Każdy rozkaz ataku postanowił podejmować osobiście. Nie potrafił zaufać zawodowcom. Z jakiegoś powodu przyszło mu do głowy, że armia jest jak dziki pies, któremu trzeba założyć kaganiec i trzymać na smyczy, inaczej pokąsa wszystkich naokoło.

Chirurgiczne ataki dronów na dowództwo terrorystów zmieniły się w farsę. Wywiad miesiącami zbierał informacje, wojsko planowało operacje tygodniami, angażując setki ludzi i niewyobrażalne środki. Kiedy nadchodził moment uderzenia, trzeba było czekać, aż prezydent znajdzie wolną chwilę. Do tego wkraczał do akcji, zaczynając od pytań typu „czy mamy pewność?”, „czy nie ma innego wyjścia?”, „czy ktoś oprócz celu zostanie skrzywdzony?” lub „czy ten budynek to czyjaś prywatna własność?”. Prawie zawsze kończyło się tak, że zanim rozważył wszystkie za i przeciw, spotkanie dowództwa ISIS było już dawno zakończone, a podejrzani rozjeżdżali się na cztery strony świata.

To właśnie ta humanitarna natura prezydenta wstrzymała jego rękę, gdy miała ruszyć operacja Inherent Resolve. Bał się odpowiedzialności za cywilne ofiary wojny. Postanowił kontynuować wcześniejsze pojedyncze, sporadyczne ataki na starannie wybrane cele, z równie mizernym skutkiem, co do tej pory. Chciał uniknąć rozlewu krwi. Skończyło się na tym, że po zdobyciu Faludży islamiści runęli na bogate obszary starożytnej Mezopotamii jak powódź. Obecnie w ich rękach znajdowała się ogromna część doliny Tygrysu od Mosulu aż po Bagdad, włącznie z miastami Karbala, Nadżaf, Al-Hilla, Bakuba i całym prawobrzeżem stolicy. Choć ciężkie walki toczyły się dalej, umocnili swą władzę na tyle, że zaczęli już administrować na zdobytych obszarach. W samym Bagdadzie podobno wymordowali już kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców. O takiej rzezi nie słyszano od czasów wojny domowej w Rwandzie. Obraz setek ciał pozbawionych głów, niesionych nurtem Tygrysu, stał się codziennością w serwisach informacyjnych.

Bertolini obwiniał za stan rzeczy prezydenta. Nie dość, że wycofał gros wojsk z Iraku i Afganistanu, to jeszcze przyczynił się do powstania zbrodniczego reżimu terrorystów. Na domiar złego zabrakło mu jaj, gdy przyszedł czas, by stawić im czoła. Odejście od problemów Bliskiego Wschodu tłumaczył względami strategicznymi. Gospodarka była w kiepskim stanie, a na domiar złego chiński gigant postanowił skonsolidować swą pozycję nowego supermocarstwa, w zastraszającym tempie rozbudowując siły zbrojne. Rozmiar inwestycji i skala programów wojskowych Chin były tak oszałamiające, że mówiło się o kolejnym wyścigu zbrojeń. Siłą rzeczy uwaga Pentagonu zaczęła skupiać się na regionie Dowództwa PACCOM.

Mike uważał to za błąd. Przyznawał, że to Chiny wkrótce staną się największym rywalem i zagrożeniem dla jego kraju, jednak nie zgadzał się na zaniedbanie spraw Bliskiego Wschodu. Kontrola tego regionu oznaczała kontrolę nad ropą naftową, najważniejszym surowcem strategicznym na świecie. Tuż po drugiej wojnie światowej analitycy Pentagonu doszli do wspólnego wniosku, że najważniejszą przyczyną przegranej Niemiec, Włoch oraz Japonii był brak dostępu do paliw. Stwierdzili, że w dobie wojny zmechanizowanej nie da się zwyciężyć bez ropy naftowej. Od tamtej pory Stany Zjednoczone robiły wszystko, co mogły, by trzymać rękę na podaży tego surowca albo bezpośrednio, albo poprzez dyplomację lub projekcję siły militarnej. Nie bez powodu przyjęło się powiedzonko, że Ameryka interweniuje tylko tam, gdzie jest jakaś ropa do „wyzwolenia”. Prezydent chyba nie do końca to rozumiał, karygodnie przenosząc środek ciężkości amerykańskiej machiny wojennej z CENTCOM na PACCOM. Bertolini, przy pomocy idącej obok latynoskiej piękności, miał zamiar przemówić mu do rozsądku.

Był tylko niewiele znaczącym urzędnikiem w Departamencie Obrony. Miał jednak coś, co wyróżniało go z tłumu: ambicję, determinację i odwagę, by podjąć ryzyko. W gruncie rzeczy jego bezpośrednia szefowa, podsekretarz Departamentu Sił Powietrznych do spraw zakupów, technologii i logistyki, odpowiadała przed sekretarzem sił powietrznych, który z kolei podlegał samemu sekretarzowi obrony, a nad nim stał już tylko prezydent. Łańcuch dowodzenia stał się zadziwiająco krótki. Najważniejsze stanowiska w kraju były w jego zasięgu, o ile zdołałby właściwie rozegrać karty i wyeliminować tłum rywali. Zważywszy, jaką drogę przeszedł do tej pory, najgorsze miał już za sobą. Jego dotychczasowa kariera już teraz robiła wrażenie. Rywale na równoległych stanowiskach byli z reguły o dobre dwadzieścia lat starsi od niego. Uważał, że dzięki temu miał nad nimi olbrzymią przewagę. W przeciwieństwie do żyjących przeszłością Europejczyków, Amerykanie zawsze patrzyli w przód. O wiele bardziej cenili sukces i potencjał niż dawne zasługi.

Zerknął na kobietę obok. Była niewiarygodnie piękna. Nigdy nie zwracał specjalnej uwagi na kobiety o południowym typie urody, musiał jednak przyznać, że trafiały się wśród nich prawdziwe klejnoty, obok których nie potrafił przejść obojętnie. Vanessa Virseda była jednym z nich. Gładka, ciemna skóra, burza gęstych loków, drobny nos, oczy jak węgliki, grube, zmysłowe usta, przykuwająca wzrok figura… Potrafiła zawrócić mężczyźnie w głowie. Powód, dla którego zawarł z nią układ, nie miał jednak nic wspólnego z walorami estetycznymi. Za Vanessą Virsedą stały pieniądze. Potrzebowała władzy, by zdobyć ich jeszcze więcej. On z kolei posiadał władzę, ale potrzebował pieniędzy, żeby wspiąć się jeszcze wyżej. Byli sobie nawzajem potrzebni. Gdy odkryli, że łączy ich podobna ambicja, determinacja i bezkompromisowość, postanowili zawrzeć sojusz. W tajemnicy pomagali sobie wzajemnie, obydwoje odnosząc z tego tytułu niezmierne korzyści. To, co planowali obecnie, wykraczało jednak daleko poza jakiekolwiek wcześniejsze projekty.

– Jesteś pewien, że chcesz to zrobić? – spytała, odchylając się na głębokiej sofie hotelowego lobby. Z klubu golfowego Mike odwiózł ją prosto do jej hotelu, gdzie odbyli długą rozmowę na temat planów na przyszłość.

– Jestem. Trzeba przemówić staremu do rozsądku.

– Ale zdajesz sobie sprawę, że tam zginą ludzie? – spytała, zniżając głos. – Jeśli sprawa wyjdzie na jaw…

– Zatarcie śladów to twoja działka. – Stanowcze, twarde spojrzenie polityka na moment obudziło w Vanessie złe przeczucia.

– A po sprawie? Co z ostatnim świadkiem? – zapytała powoli, patrząc mu prosto w oczy.

Bertolini zamrugał kilka razy, zaskoczony. Przez chwilę nie odzywał się, jakby zastanawiał się nad czymś.

– Nie wygłupiaj się, jesteśmy przyjaciółmi – odpowiedział w końcu.

Jego dłoń dotknęła jej dłoni. Nie cofnęła ręki.

Cholerny dupek! – syknęła w myślach, przeklinając jego czarujący głos. Wstała z sofy i bez słowa udała się w kierunku windy. W połowie drogi stanęła i spojrzała na Bertoliniego. Na jego obliczu wykwitł szelmowski uśmieszek. Wstał i ruszył za nią.

Kilka godzin później siedziała nago na łóżku i przeglądała pozostawione przez Mike’a papiery. Wyglądało na to, że rzeczywiście wszystkim się zajął. Plan był ryzykowny, szczególnie dla niego, ale na wypadek niepowodzenia przygotował cały szereg strategii wyjścia. Zatarcie śladów pozostawił jej, zresztą bardzo słusznie, gdyż w praniu pieniędzy, ukrywaniu źródeł finansowania i manipulacjach księgowo-prawnych nie miała sobie równych.

Pracowała jako samodzielna ekspertka i konsultantka największej na świecie firmy zarządzającej aktywami, okrytej złą sławą korporacji Pierrenoir Inc. Instytucja ta zarządzała majątkiem o wartości niemal pięciu bilionów dolarów. Najwięksi bogacze świata byli przy Pierrenoir niczym drobni inwestorzy. Żeby uzmysłowić sobie skalę potęgi finansowej tej firmy, często przytaczano fakt, iż Pierrenoir było najważniejszym udziałowcem dziewięciu spośród dziesięciu największych firm petrochemicznych na świecie, a była to tylko jedna z setek branż, w jakich działało. Zła sława nie wzięła się znikąd. Monopolizacja była najlżejszym z zarzutów. Firma miała opinię zdolnej do najgorszych świństw i absolutnej bezduszności w pogoni za zyskiem. Chodziły też plotki, że nie cofnie się przed szpiegostwem, szantażem czy autentyczną zbrodnią, gdy w grę wchodził zwrot z inwestycji.

Vanessa była niezależną ekspertką. Pracowała samodzielnie, bez bezpośredniego nadzoru zwierzchnika. Jako jedna z najbardziej obiecujących gwiazd nowego pokolenia finansistów z Wall Street, do tego wyróżniająca się odpowiednimi cechami charakteru, otrzymała od firmy carte blanche. Była jedną z osób zarządzających inwestycjami klientów specjalnych, którzy zaznaczyli, iż nie ma górnej granicy ich skłonności do ryzyka. Dawali Pierrenoir wolną rękę w zarządzaniu ich finansami, co w praktyce oznaczało przyzwolenie na działania wykraczające poza normy prawne.

Mike odrobił zadanie domowe. Plan przygotował naprawdę szczegółowo, łącznie z wariantami na wypadek różnych trudności. Teraz ruch należał do niej. Miała zająć się tą trudniejszą, nielegalną częścią. W pierwszej kolejności musiała zorganizować pieniądze i zwerbować personel. Właśnie tu pojawiał się pierwszy kłopot. Bertolini wytypował tylko jedną osobę jako potencjalnego człowieka numer jeden, który miałby udźwignąć na swoich barkach ciężar całej operacji. Gdy zwróciła na to uwagę, odparł, że ten facet doskonale wpasowuje się w profil, że to kandydat idealny. Postanowiła przycisnąć polityka i wkrótce nabrała podejrzeń, że w grę mogą wchodzić jakieś osobiste relacje. Nie spodobało jej się to, ale po przejrzeniu papierów musiała przyznać, że to był rzeczywiście pierwszorzędny typ. Portret psychologiczny okazał się zadziwiająco szczegółowy. Koleś miał opinię zdolnego do wszystkiego. Miał doświadczenie w kierowaniu zespołem i prowadzeniu interesu. Charakteryzował się bezdusznością i brakiem rozterek moralnych. Bertolini twierdził, że z doświadczenia wie, iż ostatnie, czego potrzebują, to ktoś, kto zacznie się wahać, gdy przyjdzie czas, by pociągnąć za spust. Co ważniejsze, nawet wady tego kandydata pasowały jak ulał do profilu człowieka, którego potrzebowali: kryminalna przeszłość, skłonność do agresji, udokumentowane przypadki podjęcia własnej inicjatywy, uciekanie się do przemocy, bardzo poważne problemy z subordynacją, selektywne wykonywanie rozkazów w zależności od tego, czy się z nimi zgadzał, tendencja do podejmowania ryzyka, gdy był przyparty do muru, a nawet trwałe ślady na psychice, jakie zostawiła trauma z dzieciństwa. To wszystko stanowiło doskonałą zasłonę dymną, gdyby ktoś kiedyś zaczął węszyć wokół całej sprawy, próbując dociec, co się tam właściwie wydarzyło. W gruncie rzeczy to naprawdę był doskonały materiał.

Spojrzała na zdjęcia dołączone do dossier. Spodobało jej się spojrzenie tego człowieka. Męskie, bezpretensjonalne, pozbawione zmanierowania, na tyle pewne siebie, że wręcz bezczelne. Poświęciła chwilę na dokładne przestudiowanie jego oblicza. Znalazła w nim coś ciekawego, co nie występowało w jej świecie. Tak jakby… szczerość? Na chwilę zrobiło jej się go szkoda.

– I czym pan tak podpadł Bertoliniemu, panie… An… And… – Zmrużyła oczy nad dziwnym zlepkiem liter. Po chwili poddała się i dokończyła: – Panie Kamiński?

Westchnęła i odepchnęła skrupuły gdzieś daleko, na skraj świadomości. Koniec końców najemnicy nie byli niczym więcej niż narzędziem.

▼

Miejsce:

okolice drogi z Mayom do Bentiu, stan Unity, Sudan Południowy

Data:

22.01.2015

Czas lokalny:

11.05

Współrzędne:

N 9°23’, E 29°33’

Wysokość względna:

0 stóp

– Ale gorąco! – sapnął Jurij Kaługin i wytarł pot z czoła grzbietem dłoni.

Malenkow wzruszył ramionami, nie mając siły na odpowiedź. Podał przyjacielowi butelkę wody, nieprzyjemnie ciepłej. Żar był obezwładniający, mimo że łagodził go dość silny wiatr.

Znajdowali się w zagłębieniu na szczycie płaskiego pagórka parę kilometrów od drogi łączącej Mayom z Bentiu, jeśli można nazwać drogą trakt ubitej ziemi pośród zielonych mokradeł doliny Nilu Górskiego.

Kaługin odkręcił butelkę i wziął długi łyk. Odsapnął ciężko i opadł na dno płytkiego zagłębienia terenu. Po chwili ostrożnie wyjrzał zza krawędzi, chwycił lornetkę i zaczął rozglądać się dookoła.

– I nigdzie ani żywej duszy – powiedział ni to do siebie, ni to głośno.

– Co mówisz?

– No bo wkurza mnie to – odpowiedział stary marynarz. – Takie żyzne ziemie i ani jednego rolnika w zasięgu wzroku. Przecież te tereny mogłyby wyżywić pół Afryki. A nie ma tu nikogo. Cały kraj piszczy z głodu, a tu proszę…

– To paskudny klimat, Jurij. – Malenkow wzruszył ramionami. – Sam widzisz, że to słońce nie daje żyć.

– Gówno, nie klimat! – warknął Kaługin, nieco zbyt ostro jak na luźną pogawędkę. – Spróbuj zamustrować na rybaku na Morzu Ochockim, to zobaczysz, co to jest paskudny klimat! Zobaczysz, co znaczy praca, ile trudu, bólu i siły kosztuje zdobycie pożywienia. A tu gleby jak marzenie, samo im wszystko rośnie. I te gnojki płaczą z głodu! Do cholery, przecież uprawy plonują tu trzy razy w roku! Trzy razy! A u nas raz. I oni jeszcze mają czelność wyciągać do nas ręce po jedzenie!

– Ty i te twoje teorie. – Malenkow uśmiechnął się półgębkiem. – Już widzę, jaki byś tutaj stalinowski porządek zaprowadził.

– Nie porządek, tylko bym tych darmozjadów do roboty zagonił! Gdzie się nie udamy, wszędzie tak samo: kobiety harują od rana do nocy, mężczyźni albo się modlą, albo leżą pod drzewkiem. Co to ma być, do cholery? – powiedział Kaługin, po czym beknął na podkreślenie wagi słów.

– Jest pewna drobna luka w twoim rozumowaniu – zwrócił mu uwagę sarkastycznie Malenkow. – Te tereny wyludniła wojna. Ludzie pouciekali, a tych, którzy zostali, żeby uprawiać rolę, już dawno wymordowano.

– I właśnie o tym mówię! – Stary marynarz skrzyżował ręce na piersi i przybrał zawziętą minę. – Nie dość, że lenie do potęgi, to jeszcze dzikusy! Zamiast pracować, wolą leżeć do góry brzuchem i czekać, aż inni coś wyprodukują, by im to wtedy odebrać.

Malenkow właśnie szykował się do ciętej riposty mającej zwrócić uwagę marynarza na to, że ta ostatnia uwaga idealnie opisuję ogólną postawę Rosji na arenie międzynarodowej, ale nie zdążył odpowiedzieć. Radiostacja zatrzeszczała i odezwała się po angielsku, choć z wyraźnym rosyjskim akcentem:

– Snake Dwa, Delta Trzy jest pięć minut od celu. Status?

– Delta Trzy, tu Snake Dwa. Cztery ruchome cele na drodze. Jadą na zachód, dość szybko. Brak obiektów neutralnych. Macie zielone światło. – Malenkow rozpoznał głos Andrzeja Kamińskiego.

– Przyjąłem.

– Weźcie poprawkę na silny boczny wiatr – dodał Polak.

– Patrz, Toczka, jankeski spotter będzie mnie uczył bombardować. – Radio rozbrzmiało po rosyjsku z sarkazmem słyszalnym nawet poprzez szumy.

– Bo to pewnie nie byle kto – odpowiedział Toczka. – Wiesz przecież, że tam as asa asem pogania.

– Ciekawe, czy oni myślą, że ktokolwiek wierzy w te brednie?

Kaługin i Malenkow wymienili rozbawione spojrzenia. Współpracowali z AirSec na tyle długo, by zauważyć, że Kamiński zna rosyjski znacznie lepiej, niż się do tego przyznaje. Z mówieniem miał co prawda kłopoty, ale rozumiał zaskakująco wiele.

Podczołgali się do krawędzi zagłębienia i skierowali lornetki na północny wschód. Skoro konwój ciężarówek był już tak blisko, mieli nadzieję obejrzeć atak na własne oczy. Po kilku minutach zauważyli w oddali cztery maleńkie pojazdy jadące gęsiego po prostej jak strzała drodze. W pobliżu nie było żadnych skał ani nawet drzew. Konwój nie miał żadnej osłony poza pyłem wzbitym przez własne koła.

– Jak na dłoni – rzekł Kaługin.

Malenkow nie odpowiedział. Skupił wzrok na niebie po wschodniej stronie. Przez chwilę przeczesywał przestrzeń powietrzną, lecz bezskutecznie. Miał zbyt wąskie pole widzenia. Odłożył lornetkę i wytężył wzrok. Zauważył samoloty, gdy znajdowały się już właściwie na celu. Naszła go myśl, że służba w wojskach przeciwlotniczych musi być nie lada wyzwaniem. Spostrzeżenie obiektu, który mógł nadlecieć właściwie z każdej strony, graniczyło z cudem, a nawet gdy się to udało, zostawały sekundy na wycelowanie broni i otwarcie ognia.

Jeden z samolotów zanurkował lekko.

– Poszły! – zameldował jeden z Rosjan. Drugi tylko zaszumiał w odpowiedzi mikrofonem.

Atakujący odrzutowiec wyszedł z płytkiego lotu nurkowego i wzbił się wyżej. Malenkow ponownie chwycił za lornetkę i skierował ją na uciekający konwój, ciekawy skutków nalotu. Parę sekund później nastąpiła seria detonacji. Nawet z tak dużej odległości Dmitri widział, że bomby uderzyły o dobre pięćdziesiąt metrów obok drogi i nieco z tyłu. Ciężarówki wydawały się nietknięte, jeśli nie liczyć ostatniej, którą zaczęło poważnie rzucać to w jedną, to w drugą stronę. Po chwili kierowca opanował jednak pojazd i ruszył na złamanie karku za pozostałymi.

– Blad’! – syknął jeden z pilotów, prawdopodobnie Toczka. – Nawracaj!

– Delta Trzy, co z poprawką na wiatr? – odezwał się po angielsku Kamiński z wyraźną reprymendą.

Tym razem Rosjanie nie odpowiedzieli, najwyraźniej trawieni wstydem. Ich samolot wykonał szeroki półokrąg i skierował się ponownie na cele, tym razem nadlatując od czoła. Malenkow miał wrażenie, że pilot zostawił oficerowi uzbrojenia bardzo mało czasu na dokładne wycelowanie. Przeszło mu przez głowę, że pospieszyli się z nawrotem, czując presję pilota powyżej i chcąc jak najszybciej naprawić kompromitujący błąd. Tym razem bomby spadły jeszcze dalej od drogi, nie wyrządzając żadnej szkody.

Srebrny odrzutowiec oddalił się, nabierając wysokości. Ciężarówki pędziły przed siebie z zawrotną prędkością, ciągnąc za sobą chmurę żółtego pyłu. Znajdowały się nie dalej niż półtora kilometra od kryjówki Malenkowa i Kaługina, obserwujących wszystko z niekłamanym zainteresowaniem. Zupełnie niespodziewanie rozległ się charakterystyczny, basowy gwizd silnika General Electric F110. Szary myśliwiec przeleciał nad pagórkiem, pikując ostro w dół. Z jego dziobu wystrzelił strumień rozżarzonych do czerwoności punkcików, które zwodniczo powoli opadły w stronę jednej z uciekających ciężarówek. Ułamek sekundy później do uszu obserwatorów doszedł przeraźliwie głośny dźwięk, jakby rwącego się materiału. Samolot wyrwał ostro w górę. W tym samym momencie cel ataku eksplodował. Wybuch był niewiarygodnie potężny. Ze swojej oddalonej pozycji Malenkow widział rozchodzącą się w powietrzu bańkę fali uderzeniowej. Ułamek sekundy później wybuchła jeszcze jedna z ciężarówek, a pozostałe zniknęły w kłębach czarnego dymu.

Kaługin zsunął się na dno zagłębienia i pociągnął za sobą Malenkowa. Obaj zakryli uszy. Moment później dobiegł ich ogłuszający huk, tak silny, że poczuli autentyczne uderzenie. Podmuch zasypał ich warstwą żwiru. Gdy otrząsnęli się nieco i wyjrzeli ponownie zza krawędzi, po konwoju pojazdów nie zostało nic oprócz porozrzucanych tu i ówdzie płonących szczątków dookoła szerokiego leja w ziemi. W niebo wzbijała się wielka kula czarnego dymu. Dmitri wiedział, że ciężarówki przewoziły pociski artyleryjskie, ale siła eksplozji i tak go zaskoczyła.

– Delta Trzy, tu Snake Dwa. Możecie wracać do bazy – odezwała się radiostacja. Pomimo szumów Rosjanie usłyszeli w głosie Kamińskiego pełną dezaprobaty surowość.

Przez dłuższą chwilę nie było odpowiedzi.

– Snake Dwa, tu Delta Trzy-Jeden. Nawracam do ponownego ataku.

– Odmawiam, cele zostały zniszczone.

Tym razem przerwa trwała jeszcze dłużej.

– Przyjąłem. RTB.

– Co on tam zrobił, Graf? – spytał po rosyjsku Toczka. Po wcześniejszej lekceważącej pewności siebie nie został już ślad.

– Nie widzieliście? Przeciągnął po nich serią.

– Rozwalił je z działka? Cztery cele? W jednym przelocie?

– Nom.

– Jebaniutki… – wysapał po chwili przerwy Toczka.

Malenkow zaśmiał się cicho i sięgnął do radiostacji. Przełączył częstotliwość i uruchomił moduł Bluetooth. Zsynchronizował urządzenie ze swoim telefonem, dzięki czemu otrzymał odpowiedni zasięg. Wybrał z listy właściwy numer. Skoro atak z powietrza zdołał wyeliminować cały transport, nie było sensu czekać dłużej. Palec zamarł nad ekranem, gdy Malenkow napotkał znaczące spojrzenie trójkątnych jak u bulteriera oczu Kaługina.

– Chcesz? – Podał mu telefon.

– Mogę? – Jurij spytał z miną chłopca, któremu ojciec po raz pierwszy w życiu dał młotek i gwoździe. Biorąc aparat do ręki, zarechotał i z przesadnej wysokości opuścił na ekran palec wskazujący. – Kabum! – dodał jeszcze z łobuzerskim uśmiechem.

Parę sekund trwało, zanim połączenie zostało nawiązane. W tym czasie Rosjanie ponownie wyjrzeli zza krawędzi wzniesienia, tym razem obserwując budynki odległego o kilka kilometrów posterunku wojskowego po zachodniej stronie wzgórza. W jednej chwili wszystko ogarnęła chmura potężnego wybuchu, dalece przewyższającego siłą eksplozję ciężarówek na drodze.

– Patrz, w samym składzie amunicji – zauważył Jurij z podziwem. – Jak Swietka to zrobiła?

– Ma swoje sposoby. – Malenkow wzruszył ramionami.

– W każdym razie nic tu po nas. – Stary bosman zatarł ręce. – Kolejne tysiące wędrują na moje konto i kolejnego wnuka mogę wysłać do prestiżowego college’u na Zachodzie.

– Czekaj, czekaj. – Malenkow podrapał się po brodzie w udawanym zamyśleniu. – Na zgniłym, zdegenerowanym Zachodzie? A co jest nie tak z uczelniami w Matuszce Rossiji?

– Są gówniane. To z nimi jest – odparł Jurij. – Powiem ci tak szczerze, że u nas ciągle się powtarza, jaki w naszych szkołach jest niezrównany poziom, a jakie szkoły na Zachodzie są okropne i nic niewarte. Że jak nasze dzieci wyjeżdżają za granicę, to wszyscy robią wielkie oczy, co one potrafią. Tak, jasne… Tylko że dziwnym trafem na każdego naszego noblistę przypada dwudziestu zachodnich. Tyle w temacie.

Zaczęli zbierać swoje rzeczy i znosić je do terenowych motocykli zaparkowanych u podnóża wzniesienia. Gdy Kaługin składał radiostację, zarechotał i wskazał wielkim łapskiem na urządzenie.

– Ale nasi im nosa utarli, co, Maleńki? Kamiński ma u mnie piwo!

Dmitri uśmiechnął się tylko w odpowiedzi. Zastanowił się nad słowami przyjaciela i nad tym, kogo uznał za swoich, a kogo za obcych. Rzeczywiście od ostatnich miesięcy pracowali niemal wyłącznie dla Airspace Security. Nic dziwnego, że Jurij zaczynał czuć się z nimi zżyty. Przeszło mu przez głowę, że z korzyścią dla wszystkich byłoby zacieśnić współpracę.

▼

Miejsce:

port lotniczy Dżuba, stan Ekwatoria Środkowa, Sudan Południowy

Data:

22.01.2015

Czas lokalny:

14.15

Współrzędne:

N 4°52’, E 31°37’

Wysokość względna:

0 stóp

– Mówię im, żeby wzięli pod uwagę prędkość celu i boczny wiatr, a te głąby zrzuciły bomby tak, jakby atakowały nieruchomy obiekt przy zerowym wietrze. – Kamiński opowiadał kolegom o przebiegu misji.

– Nie ma sensu mówić czegokolwiek do ruskich – skwitował Yehudi Nedivi. – Szkoda strzępić języka. Oni i tak wszystko wiedzą lepiej.

– Ale to jeszcze nic. – Polak uśmiechnął się łobuzersko. – Bomby zniosło im na prawo, więc zawrócili i wzięli poprawkę: wycelowali na lewo od drogi.

Odpowiedziała mu salwa śmiechu.

– I wtedy postanowiłeś oszczędzić im dalszej kompromitacji? – spytał Vince Torres.

– I’ve blown ’em to hell with a twenty-mike-mike shell – zanucił w odpowiedzi nieznacznie sparafrazowanym fragmentem z klasyka Dicka Jonasa. – Tak tylko ze złości. Wkurzyły mnie gnojki z tego Fencera. A tymczasem ta ciężarówka jak nie pierdyknie! Wybuch większy niż od dwutonówki! Aż się trochę przestraszyłem, jak mi szarpnęło samolotem. Zdmuchnęło wszystko! Jak opadł kurz, nie został nawet ślad po konwoju.

– No to pięknie, przynajmniej ty jeden miałeś okazję sobie postrzelać. – Tom Harvey, kolejny z pilotów AirSec, wydął wargi w zadumie.

Miał rację. Kontrakt w Sudanie Południowym nie dawał najemnikom wielu okazji do użycia broni. Zatrudniono ich z myślą o walce czysto powietrznej, biorąc pod uwagę niezwykle imponujące osiągnięcia firmy w tego typu starciach, a tymczasem niebo nad objętymi konfliktem obszarami pozostawało puste. Od momentu wkroczenia na scenę Airspace Security samoloty sudańskich sił powietrznych trzymały się z dala od przestrzeni powietrznej południowego sąsiada. Ponieważ spółki naftowe zatrudniały też dwie najemne eskadry szturmowo-bombowe, rola AirSec sprowadzała się niemal wyłącznie do patroli odstraszających, eskortowania pakietów bombowych i rozpoznania.

– Ale za to jak! – Torres klepnął dłonią w blat stołu. – Jeden strzał i cztery cele!

– Bo u nas… Jak oni to określili, Pirate? Asów jak nasrał? – Rob „Sidekick” Knight zmarszczył czoło.

– As asa asem pogania – sprostował Kamiński. – To z takiego powiedzonka.

– Mnie się bardziej podoba wersja Sidekicka! – roześmiał się Torres. – Asów jak nasrał! To powinno się stać naszym sloganem reklamowym!

Pilotów opanowała fala wesołości. Zawsze reagowali w podobny sposób na zarzuty fałszowania wyników walk powietrznych oraz na podawanie w wątpliwość ich osiągnięć. Okazji do śmiechu mieli naprawdę sporo. Na całym świecie było trzech pilotów w czynnej służbie, którzy otwarcie przyznawali, że mają na koncie co najmniej pięć zestrzeleń, w ten sposób roszcząc sobie prawa do prestiżowego tytułu asa myśliwskiego. Wszyscy trzej pracowali dla Airspace Security. Hermetyczny świat lotnictwa wojskowego po prostu nie przyjmował tego do wiadomości. Wyniki pilotów uznawano za absurdalne i otwarcie z nich kpiono. Pracownicy firmy mieli z tego niezły ubaw. Na ścianie kantyny rozwieszali nawet wydruki co ciekawszych komentarzy internetowych ekspertów.

– A dlaczego tak długo trzymali cię na odprawie? – zaciekawił się Nedivi.

– A jak myślisz? – Kamiński spojrzał na przyjaciela znacząco.

– Myers?

Polak przytaknął, krzywiąc usta.

– Wyszedłem poza parametry misji. Naraziłem siebie i samolot, bla, bla, bla…

– Ależ ona jest na ciebie cięta. – Izraelczyk skrzywił się ze współczuciem.

Pozostali pokiwali zgodnie głowami. Lucinda Myers, nowa oficer do spraw szkolenia, nie cieszyła się zbytnią popularnością. Jej niezwykle drobiazgowe podejście do każdej czynności wykonywanej przez pilotów podczas lotu sprawiało, że co druga odprawa zamieniała się w rozprawę sądową. Na Kamińskiego uwzięła się szczególnie mocno. Twierdziła, że od czytania jego papierów dostaje migreny. Jakkolwiek Andrzej miał jej serdecznie dosyć, pocieszał się myślą, że dzięki Myers lata o wiele częściej, gdyż do zwykłych misji bojowych dochodziło jeszcze nadrabianie braków w szkoleniu i podciąganie bieżących umiejętności.

– Tak czy inaczej rebelianci dostali poważnie po dupie – zauważył Torres. – Rozwaliliście cały transport, a Melania wysadził skład amunicji. To powinno opóźnić ich ofensywę o kilka tygodni.

– Zgadza się, ale z jednym małym szczegółem – odpowiedział Kamiński. – To były wojska SPLA, nie rebeliantów.

– Że co? To teraz walczymy z siłami rządowymi? – Izraelczyk obrzucił Polaka sceptycznym spojrzeniem.

– Walczymy z każdym, kogo wskaże palcem pracodawca. – Andrzej wzruszył ramionami. – Polityka nas nie interesuje.

– Nafciarzom zależy na stabilizacji, nie na zwycięstwie którejkolwiek ze stron – przytaknął Knight. – Dinkowie to takie same bandziory jak Nuerowie. Niby czemu mielibyśmy im pomagać? Jesteśmy trochę jak policjanci – walimy pałą po łbie każdego, kto urośnie w siłę na tyle, by zacząć myśleć o ataku na sąsiednie plemiona. Kolesie z ONZ mogą gadać na nasz temat, co tylko chcą, ale prawda jest taka, że bez nas mieliby tu prawdziwy holokaust.

– Tylko patrzeć, a nominują cię do Pokojowej Nagrody Nobla – skwitował to Nedivi.

– Wal się.

Na wzmiankę o ONZ Kamiński odruchowo spojrzał przez okno. Płyta postojowa lotniska oraz drogi kołowania dosłownie pękały w szwach od pomalowanych na biało śmigłowców i samolotów transportowych UNHAS, czyli Humanitarnej Służby Lotniczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, z oznaczeniami WFP – Światowego Programu Żywnościowego, jednej z agencji ONZ. Pomoc humanitarna przybywała szerokim strumieniem dniem i nocą. Obsługa lotniska miała kłopoty z wyładowaniem towarów na czas. Jakkolwiek Polak dostrzegał konieczność tych działań, nie potrafił powstrzymać się od refleksji, że cały ten wysiłek jest raczej bezcelowy. Szacowano, że większość żywności i lekarstw znika jak kamfora w drodze z lotniska do zagrożonych głodem i epidemiami prowincji.

Personel WFP wyjątkowo źle przyjął pojawienie się najemników. Kierownictwo misji humanitarnej bardzo stanowczo odcinało się od działalności wojsk ONZ, do tego stopnia, że wymusili na żołnierzach misji pokojowej opuszczenie terenu lotniska i trzymanie się rejonu obozów dla uchodźców. Obecność najemników musiała być dla nich jak sól w oku. Od samego przybycia AirSec do Dżuby oficjele tej organizacji dwoili się i troili, aby utrudnić im działalność, poczynając od przeszkód biurokratycznych, a kończąc na bezczelnym blokowaniu pasa startowego.

Myśliwcom firmy przydzielono bardzo niewiele miejsca. Ze względu na bliskość innych samolotów, ich załóg oraz pracowników lotniska, najemnicy utrzymywali swoje siły ochrony w stałym pogotowiu. Ludzie Caine’a nie spuszczali ze Żmij oczu, bez względu na porę dnia. Port lotniczy w Dżubie był lotniskiem cywilnym, do tego położonym w samym środku miasta. Najbliższe zabudowania znajdowały się nie dalej niż sto pięćdziesiąt metrów od krawędzi pasa startowego. Żołnierzom ochrony spędzało to sen z oczu. Nie dość, że personel firmy oraz cenne F-16 znajdowały się w zasięgu strzału z broni ręcznej, to jeszcze w samym mieście działało co najmniej kilka wrogich wobec siebie, uzbrojonych po zęby frakcji. Był to pierwszy kontrakt firmy, podczas którego to żołnierze sił naziemnych, a nie mechanicy, narzekali na przepracowanie.

Dżuby pod żadnym względem nie dało się określić mianem dobrej bazy lotniczej, ale najemnicy nie mieli wyboru. W całym Sudanie Południowym znajdowały się tylko dwa lotniska o utwardzonej nawierzchni. Drugie leżało koło miasta Wau, jakieś pięćset kilometrów na północny zachód od stolicy. Było ono jednak mniejsze, do tego położone znacznie bliżej objętych konfliktem rejonów, a co za tym idzie, jeszcze bardziej narażone na atak. Właśnie w Wau bazowały dwie najemne eskadry szturmowo-bombowe: rosyjska firma Grom, operująca na czterech wysłużonych, naddźwiękowych bombowcach uderzeniowych Su-24 Fencer, oraz brazylijsko-amerykańska spółka CDC, dysponująca ośmioma EMB 314 Super Tucano. CDC, czyli Cavaleiros do Céu, zaskoczyło personel Airspace Security. Piloci z początku śmiali się z obecności na polu walki lekkich samolotów turbośmigłowych – takie maszyny w XXI wieku z pozoru mogły budzić jedynie politowanie – a jednak parę tygodni później większość z nich zrewidowała swoje poglądy. Super Tucano potrafiły udźwignąć zaledwie półtorej tony bomb i osiągały maksymalnie sześćset kilometrów na godzinę przy zasięgu bojowym pięćset pięćdziesiąt kilometrów. Były to imponujące osiągi jak na mały, jednosilnikowy samolot z napędem tłokowym, jednak nie dało się ich nawet porównać do możliwości nowoczesnych odrzutowców. Na domiar złego samolot kosztował niebagatelną kwotę dziesięciu milionów dolarów amerykańskich za sztukę. Piloci AirSec dość szybko zauważyli jednak, że ze względu na zaawansowane zasobniki celownicze i dostęp do inteligentnej amunicji „Tukany” radzą sobie w bombardowaniu pozycji przeróżnych rebeliantów wcale nie gorzej niż wielkie rosyjskie Fencery. Do walki ze słabo uzbrojoną partyzantką nadawały się świetnie. Do tego, gdy mechanicy AirSec dowiedzieli się od brazylijskich kolegów, ile wynoszą koszty utrzymania EMB 314, Jake Pitts, szef sekcji technicznej, zarządził generalną rewizję wszystkich procedur konserwacyjnych. Zbicie kosztów operacyjnych F-16 do około piętnastu tysięcy dolarów za każdą godzinę lotu stary mechanik uważał za swoje życiowe osiągnięcie. Gdy jednak dowiedział się, na jakim poziomie kształtują się wydatki CDC, po prostu złapał się za głowę.

Kamiński uznał celowość użytkowania tak lekkich samolotów, gdy się nad tym głębiej zastanowił. Super Tucano dysponowały elektroniką na poziomie XXI wieku, były relatywnie tanie w eksploatacji, szkolenie pilotów było znacznie prostsze, a stosunkowo niska siła uderzeniowa nie stanowiła większego problemu, gdyż somalijskich powietrznych najemników prawie zawsze zatrudniano do zwalczania nieregularnych sił, do walki z którymi nie potrzeba przeciwpancernych rakiet samonaprowadzających czy jednotonowych bomb kruszących. W tym kontekście CDC posiadało nad konkurencją olbrzymią przewagę. Wysłanie samolotów takich jak Su-24 czy F-16 przeciwko patrolowi plemiennych bojówkarzy często stanowiło potworny overkill. Super Tucano potrafiły zniszczyć ten sam cel za drobny ułamek kosztów. Jedynymi atutami Gromu i Airspace Security były szybkość reakcji oraz zdolność operowania w warunkach braku całkowitej supremacji powietrznej. Su-24 mogły uderzyć i uciec na tyle szybko, by uniknąć przechwycenia, natomiast myśliwce F-16 skonstruowano specjalnie z myślą o wywalczeniu sobie panowania w powietrzu. Pod tym względem „Tukany” CDC musiały ustąpić pola.

W Sudanie Południowym operowała jeszcze jedna wyspecjalizowana firma najemników lotniczych, Enduro Ltd., która jednak nie brała bezpośredniego udziału w operacjach bojowych. Wspierała pozostałe firmy swoim powietrznym tankowcem zbudowanym na bazie samolotu C-130 Hercules. Była to nieco chałupnicza przeróbka, do tego pobieranie paliwa było utrudnione ze względu na niską prędkość samolotu, ale piloci AirSec nie narzekali. Gdyby nie to wsparcie, nie mieliby szans operować z Dżuby, gdyż nawet z podwieszanymi zewnętrznymi zbiornikami paliwa zasięg operacyjny F-16 zawsze pozostawiał wiele do życzenia.

Enduro zostało zarejestrowane zaledwie pięć tygodni wcześniej. Pokazywało to, jak dynamicznie rozwijały się w Somalii usługi najemników. Nowe firmy powstawały jak grzyby po deszczu. Rynek rozrósł się do tego stopnia, że zaczęły pojawiać się wyspecjalizowane spółki świadczące usługi samym powietrznym najemnikom, którzy sami z siebie już stanowili specjalistyczną gałąź. W Puntlandzie dało się obecnie wynająć powietrzne cysterny, firmy zajmujące się logistyką i pomagające przy przebazowaniu czy fachowców od pozyskania sprzętu i uzbrojenia. Istniały nawet dwie firmy oferujące wsparcie zaimprowizowanych samolotów wczesnego ostrzegania i latających centrów dowodzenia. Kamiński, który pamiętał pierwsze, niepewne kroki Airspace Security na raczkującym jeszcze parę lat wcześniej rynku, kręcił tylko na to wszystko z niedowierzaniem głową.

Kontrakt w Sudanie Południowym stanowił swego rodzaju paradoks. Zleceniodawcą AirSec było Firepower Inc., które samo zajmowało się rzemiosłem najemniczym. Spółka ta została zatrudniona przez konsorcjum złożone z Texoil, Royal Dutch Petrochemicals oraz Indochina Energy, którym Sudan Południowy sprzedał licencje wydobywcze na większość pól roponośnych. Dyrektorzy tych koncernów po pewnym czasie stwierdzili, że mają serdecznie dość kłopotów, jakich nastręcza im wojna domowa, niepokoje na granicy z Sudanem oraz wieczne zatargi między wrogimi sobie plemionami. Postanowili wziąć sprawy w swoje ręce, skoro raczkujący aparat państwowy Sudanu Południowego potrafił powołać własne siły zbrojne jedynie na papierze, nie mówiąc już o zaprowadzeniu porządku. Podliczyli astronomiczne koszty przestojów w wydobyciu, okupów, haraczy, zakłóceń produkcji, odszkodowań oraz napraw atakowanych bezustannie instalacji i porównali otrzymaną kwotę z ofertą somalijskich najemników. Wynik był jednoznaczny. Przetarg wygrało Firepower Inc., duża, prężnie rozwijająca się firma o międzynarodowym kapitale, która posiadała spore doświadczenie w tego typu operacjach, od wielu lat będąc jednym z kontrahentów US Army w Iraku. Kamiński nie miał pojęcia, jakie sumy wchodziły w grę, ale każda myśl na ten temat kończyła się refleksją, że to właśnie kontrakty lądowe, nie powietrzne, stanowiły prawdziwą żyłę złota. Po wygraniu przetargu Firepower Inc. bez mrugnięcia okiem, lekką ręką, zatrudniło trzy zespoły powietrzne do wsparcia operacji, dobrze wiedząc z doświadczenia, że podczas kampanii antypartyzanckiej na tak rozległym obszarze najważniejsza jest szybkość działania. Chociaż to wojska lądowe decydowały o rezultacie wojen, w tym wypadku ich czas reakcji był zbyt długi, by skutecznie zwalczać małe, mobilne oddziały wszelkiej maści buntowników.

Davidowi Blanchardowi, dyrektorowi Airspace Security, udało się wynegocjować stawkę na poziomie dwóch milionów siedmiuset tysięcy dolarów amerykańskich dziennie. Pod względem finansowym był to bezapelacyjnie najlepszy kontrakt w historii firmy. Blanchard zajął twarde stanowisko. Powołał się na imponujące osiągnięcia firmy i dał kontrahentom wyraźnie do zrozumienia, że płacą za jakość. Stanowiło to pewną zmianę w polityce AirSec. Do tej pory starano się wysuwać bardzo ostrożne oferty, gdyż obawiano się przelicytowania przez konkurencję. Teraz jednak Blanchard postanowił zagrać agresywnie. Firma posiadała już reputację. Nadszedł czas, by w końcu odciąć od niej kupony. Decyzja okazała się trafna. Firepower podpisało umowę bez szczególnego kręcenia nosem. Skoro zatrudniono jeszcze dwie dodatkowe eskadry bombowo-szturmowe, Kamiński nie mógł przestać zadręczać się myślami, jakie sumy musiało oferować samo konsorcjum naftowe.

Ze względu na rozległy obszar działania AirSec, Grom i CDC porozumiały się w sprawie wynajęcia powietrznego tankowca. Nieco ponad połowa kosztów spadała na barki Airspace Security, ale wydatek okazał się jak najbardziej konieczny. Dzięki wsparciu firmy Enduro samoloty mogły krążyć na niebie całymi godzinami w oczekiwaniu na sygnał do ataku, co niewiarygodnie podniosło efektywność misji.

Obecna sytuacja wydawała się Kamińskiemu dość zabawna. Rząd Sudanu Południowego sprowadził do kraju koncerny naftowe w celu rozpoczęcia komercyjnej eksploatacji trzecich co do wielkości złóż ropy w Afryce Subsaharyjskiej. Konsorcjum to zatrudniło Firepower Inc. do zapewnienia ochrony oraz stabilizacji regionu, a ta firma z kolei wynajęła prywatne eskadry lotnicze. Jakby tego nie było dość, powietrzni najemnicy na własną rękę sprowadzili do Dżuby tankowiec. Łańcuszek podwykonawców przypominał bardziej przedsięwzięcie biznesowe niż operację wojskową.

– Pirate, tu ziemia! Gdzie odleciałeś? – Torres klepnął Andrzeja w ramię.

– Przepraszam, zamyśliłem się. O co chodzi?

– Nad czym tak rozmyślasz?

– Nad tą dziwaczną plątaniną układów i powiązań między nafciarzami a nami. Zastanawiam się, czy nasza pozycja na pewno jest tak mocna, jak nam się wydaje.

– Co przez to rozumiesz? – zaciekawił się „Devil” Harvey.

– To Firepower nas zatrudniło, nie nafciarze. My jesteśmy tylko pomocnikami. W momencie, gdy zapanuje tu jaki taki spokój, Firepower nie będzie już dłużej potrzebować naszych usług. Będziemy musieli spakować się do domu, a oni zostaną tutaj bez konieczności dzielenia się tortem z kimkolwiek. My odwalamy brudną robotę, oni czerpią zyski.

– Nie chcę nic insynuować, Andy, ale tak jest w każdej pracy – prychnął z ironią Knight. – AirSec nie jest wyjątkiem. My harujemy, a szefostwo trzepie kasę.

– Oj, nie o to mi chodzi. – Kamiński skrzywił się. Aluzja Sidekicka do niskich zarobków nie była zbyt subtelna. – Mówię o tym, że w każdej chwili możemy zostać bez pracy.

– Nie zrezygnują ze wsparcia z powietrza, w każdym razie nie w najbliższym czasie – odezwał się milczący dotąd czarnoskóry Oscar „Moose” Davis.

– Pewnie, że nie, ale jak zauważył wcześniej Devil, nie mamy zbyt wielu okazji, żeby sobie postrzelać. Nie jesteśmy tu za bardzo potrzebni. Nie mamy nic do roboty. Zostawią sobie CDC, być może też Grom, a nam pomachają na pożegnanie.

– I tu się mylisz, mój drogi Watsonie! – Rob Knight uśmiechnął się chytrze.

Odpowiedziały mu tylko pytające spojrzenia. Amerykanin wzruszył ramionami i wyjaśnił:

– Nie zatrudnili nas po to, byśmy strzelali, tylko po to, żeby sąsiedzi z północy nie mogli sobie postrzelać. Mamy po prostu wiązać przeciwnikom ręce. Firepower ma za zadanie ustabilizować region i zdusić zarzewie wojen domowych. Największym zagrożeniem dla powodzenia tej misji jest interwencja wojsk Sudanu. Dopóki tu jesteśmy, władze w Chartumie raczej nie rozważą bezpośredniej ingerencji.

– Chyba przeceniasz naszą reputację. – Torres pokręcił sceptycznie głową.

– Mówisz, że nie mamy nic do roboty – Sidekick zignorował go. – A ja widzę to zupełnie inaczej. Mamy za zadanie nie pozwolić, by przeróżne frakcje zaczęły za bardzo podnosić głowy. Bijemy po równo bojówki Dinków, Nuerów, Aczoli, ludów Murle, a nawet Szylluków. Do tego dochodzi jeszcze Armia Bożego Oporu na południowym zachodzie i, jak dowiódł dzisiejszy ranek, również siły SPLA.

– Ale mnie chodzi właśnie o to, że to Tukany z CDC mają pełne ręce roboty, my tylko latamy w tę i z powrotem. Prędzej czy później podziękują nam za współpracę.

– A jak myślisz, co broni tym wszystkim bandom zatrudnić własnych najemników? Nie sądzisz chyba, że brakuje im kasy? Sposób prowadzenia wojen w tej części świata bardzo się zmienił przez ostatnich parę lat. Z pewnością wysyłają oferty. Nic z nich nie wynika tylko dlatego, że żadna somalijska firma nie przyśle tutaj swoich ludzi, dopóki Firepower ma zapewnione panowanie w powietrzu. A to panowanie ma dzięki nam. Nie wierzę, by któraś z najemnych eskadr dała się namówić na próbę odebrania dominacji powietrznej i sprawdzenie na własnej skórze, czy u nas rzeczywiście asów jak nasrał.

Torres zachichotał jak dzieciak.

– Coś w tym jest, stary – przytaknął w zamyśleniu. – Mogą się śmiać z naszych osiągnięć, ale cały Puntland wie, ile samolotów Spartakusa poleciało do Erytrei, a ile z niej wróciło.

Nawiązywał do poprzedniego kontraktu firmy, gdy latając po stronie Etiopii, piloci AirSec zmierzyli się z inną firmą powietrznych najemników, Spartakusem. Starcie zakończyło się dla Rosjan dość boleśnie. Stracili trzy samoloty. Nie było pewne, czy firma zdoła się podnieść po takim ciosie. Co prawda operowała tylko przestarzałymi szturmowcami Su-22, które nie stanowiły żadnego wyzwania dla myśliwców F-16, ale niezaprzeczalnym faktem było, że podczas pierwszego spotkania Grafton i Hübner w ciągu niespełna czterdziestu sekund zmietli z nieba trzy Fittery. To musiało dać ludziom w Puntlandzie sporo do myślenia.

– Nie zostaliśmy zatrudnieni do walki, tylko do zablokowania przeciwnikom pola manewru. – Knight wyciągnął przed siebie ręce i zetknął wewnętrzne strony nadgarstków w geście skrępowania.

– Może masz rację. Bez nas rzeczywiście mógłby zrobić się tu niezły bajzel. Zamiast pakować torby i wracać do Somalii, jeszcze tego samego dnia dogadalibyśmy się z Nuerami i parę godzin później zarówno CDC, Grom, jak i południowosudańskie szyby naftowe przeszłyby do historii – przytaknął Kamiński. – To ma sens. Mam nadzieję, że się nie mylisz.

Rozmowa toczyła się dalej, ale Polak wstał i odszedł od stołu. Czuł się zmęczony, nie tyle lotem, co odprawą. Lucinda Myers go nie oszczędzała. Rozmowa z przyjaciółmi o sytuacji firmy przypomniała Andrzejowi, że kontrakt trwał już prawie cztery miesiące i na koncie Airspace Security uzbierała się przez ten czas bardzo imponująca kwota. Był przekonany, że zarząd firmy wkrótce postanowi wykorzystać te środki. Przypuszczał, że rozgorzeje ostra dyskusja, czy wypłacić zyski udziałowcom, czy raczej je reinwestować. Nie wiedział, jakie stanowisko obrać, stwierdził więc, że najlepiej będzie mieć w garści jak najwięcej informacji jeszcze przed zebraniem. Wyszedł na zewnątrz i udał się do budynku pełniącego rolę biura.

Port lotniczy wynajął najemnikom zespół magazynów i budynków gospodarczych leżących tuż koło płyty postojowej. Bardzo łatwo dało się je rozpoznać ze względu na dachy w intensywnym kolorze indygo, co bardzo nie podobało się żołnierzom ochrony naziemnej, jednak najemnicy nie mieli pod tym względem żadnego wyboru. Potwornie zatłoczone lotnisko leżało tak blisko miasta, że z terminala wychodziło się prosto na jedną z głównych ulic.

Niefortunne położenie portu lotniczego było po części winą typowego dla Afryki braku myślenia długofalowego, po części – niespodziewanego rozwoju regionu. Gdy go budowano, Dżuba była oddalonym o kilka kilometrów małym miasteczkiem na głębokiej prowincji Sudanu. Obecnie stała się dużym, niemal czterystutysięcznym miastem, stolicą i centrum komunikacyjnym niepodległego kraju, w którym nawet liczne wojny domowe nie zatrzymały boomu gospodarczego związanego z eksploatacją złóż ropy naftowej. Populacja potroiła się w ciągu zaledwie dziesięciu lat. Lotnisko zostało po prostu wchłonięte, a niewiarygodne tempo rozrostu sprawiło, że władze administracyjne straciły resztki kontroli nad chaotyczną urbanizacją. Chaty, głównie z dykty i blachy, stawiano gdzie popadnie, bez najmniejszego zachowania praw własności działek czy planu zagospodarowania terenu. Całe dzielnice powstawały na dziko, bez elektryczności, kanalizacji czy dróg. W chwili obecnej Dżuba znajdowała się na najlepszej drodze ku przeistoczeniu się w gigantyczne slumsy.

Gdy Kamiński wszedł do budynku biurowego, skierował się w stronę pokoju zajmowanego przez Jake’a Pittsa, głównego mechanika Airspace Security. Już z korytarza słyszał dźwięki gitary legendarnego Roberta Johnsona przeniknięte szumem charakterystycznym dla starych, odkopanych z cmentarza nagrań. Okazało się, że stary niedźwiedź nie był jednak sam. Pochylał swoją zwalistą postać nad biurkiem, na którym leżały rozłożone plany techniczne F-16 i tłumaczył coś siwiejącemu, chudemu czarnoskóremu mężczyźnie.

– Bilen! – Andrzej zawołał radośnie od drzwi. – Kiedy przyleciałeś?

– Witam. – Mężczyzna wstał i podał mu rękę. – Dziś rano. Słyszałem o sukcesie dzisiejszej misji. Gratulacje.

– No właśnie, synu. – Pitts potrząsnął w stronę Polaka palcem. – Muszę zamienić z tobą słówko na ten temat.

– Jak tam szkolenie? Gotowy na solo? – Kamiński chwilowo zignorował mechanika.

Bilen rozłożył ręce i wydął usta.

– Przedłożyłem pani Myers papiery, wyniki i oceny instruktorów. Według mnie mogę lecieć, ale decyzja należy do niej. Żmija to bardzo wymagająca maszyna, nie należy podejmować pochopnych działań – dodał szybko, zauważywszy kwaśną minę Polaka.

Gdy firma wyjechała na kontrakt, Aklilu został w Somalii, gdzie przechodził w trybie ekspresowym intensywne szkolenie przekwalifikowujące na F-16, korzystając z pomocy JBR International, konkurencyjnej firmy z Qardho, również operującej na Żmijach. W jej posiadaniu znajdowały się dwa dwumiejscowe modele D oraz w pełni profesjonalny symulator lotniczy. Airspace Security niejeden raz wynajmowało od JBR ten sprzęt w celu przeszkolenia personelu.

Kamiński przypomniał sobie ciekawą sytuację, gdy wysyłał papiery Aklilu do biura konkurencji. Dane zostały odrzucone jako niepełne, a pliki krążyły w tę i z powrotem przez ładnych parę godzin. Dopiero gdy złapał za telefon, dowiedział się, że dane pilota nie wchodzą do systemu, gdyż na formularzu nie podał on swojego nazwiska. Zawołał Bilena i wyjaśnił mu sytuację, na co Afrykanin wzruszył tylko ramionami i wytłumaczył, że on nie ma nazwiska. Dopiero to uzmysłowiło Polakowi, z jakich nizin społecznych pochodził ten człowiek, jaką drogę musiał przejść, by z syna niepiśmiennego pasterza stać się pilotem myśliwskim. Ograniczenia systemu udało się obejść, wpisując imię ojca w miejsce nazwiska, co zresztą z grubsza zgadzało się z etiopskim zwyczajem. W formularzu widniało więc Aklilu Ibrahim.

– Widzę, że nie marnujesz czasu. – Wskazał na rozrzucone na biurku schematy.

– Lubię znać swój samolot. – Bilen wzruszył ramionami. – Nauczyć się obsługiwać to cacko to tylko pierwszy krok. Chcę też wiedzieć, jak to wszystko działa.

– Zwróciłeś się do właściwego człowieka. – Kamiński wskazał na brodatego Pittsa. – Chyba tylko konstruktorzy znają tego ptaszka lepiej od niego.

– Dobra, dobra – warknął mechanik. Oparł ciężkie łapsko na ramieniu Polaka i zakręcił nim jak kukiełką, obracając w stronę okna. – Powiedz mi lepiej, synu, czy ostrzelanie tych ciężarówek było absolutnie konieczne.

– Nie rozumiem…

– Zszedłeś do ataku, bo musiałeś, czy po prostu chciałeś dać tym drugim lekcję? – Pitts zniżył głos do chrapliwego szeptu.

– Zrzucili bomby dwukrotnie i za każdym razem miałem wrażenie, że oni nigdy wcześniej nie atakowali ruchomych celów. Parę minut i te ciężarówki schroniłyby się w bazie wojskowej, a tam byśmy ich nie dopadli.

– Nie odpowiedziałeś na pytanie.

Kamiński przygryzł wargę, przez chwilę rozważając kłamstwo. Zmarszczył nos i odpowiedział cicho:

– Wnerwili mnie. Trochę mnie poniosło. Mieli jeszcze drugi samolot gotowy do ataku.

– Nie mówię, że źle zrobiłeś, tylko chciałbym, żebyś czasem ruszył głową. Wam, kierowcom, wydaje się, że strzelanie z działka nic nie kosztuje. A moim zadaniem jest przypominać wam, że każdy strzał wiąże się z niezwykle pracochłonną konserwacją sprzętu. Sam czyściłeś nieraz lufy, więc wiesz, ile pracy i czasu to kosztuje, a przecież to akurat jest najmniej wymagające zajęcie. Myślisz, że pociski są tanie? To ja ci powiem, że jeśli uważasz siedemdziesiąt dolarów za sztukę za niską cenę, to zazdroszczę. Jakoś to udźwigniemy, zgadza się, robociznę też przełkniemy, ale dla samego szacunku dla ludzkiej pracy zdejmij czasem palec ze spustu, co?

Kamiński przytaknął, choć bez przekonania. Pitts wyskakiwał z podobnymi apelami właściwie zawsze, gdy piloci puszczali w ruch Vulcany. Konserwację działek nadzorował osobiście, będąc światowej klasy ekspertem od tej broni, można więc było zrozumieć jego obiekcje.

– Przyszedłem w innej sprawie. Potrzebuję twojej opinii, Jake.

Mechanik zachęcił go skinieniem, podnosząc na chwilę brwi.

– Prędzej czy później trzeba będzie podjąć decyzję co do losu Siódemki. Albo ją naprawiamy, albo rozbieramy na części. Powiedz mi tak szczerze, bez brania pod uwagę kwestii finansowych, jaką byś podjął decyzję, gdybyś to ty był szefem?

Pitts stęknął, zmarszczył czoło i podrapał się po łysej głowie.

– Szczerze? Gdyby to zależało ode mnie, „Lethal Beauty” poszłaby na złom. Ona jest już spisana na straty. Mogę ją poskładać, ale nie mogę dać żadnej gwarancji, że nie rozpadnie się na kawałki przy pierwszym mocniejszym wirażu. Jej dni jako myśliwca są już skończone. Gdybym to ja latał, nie zmusilibyście mnie, żebym do niej wsiadł. To latająca trumna. Ech, nie na taką odpowiedź liczyłeś? – dodał, widząc zawiedzioną minę Polaka.

Andrzej tylko pokręcił głową, nie próbując ukryć rozczarowania.

– Co mogę powiedzieć… – Mechanik wzruszył ramionami. – To wyścigowy koń ze złamaną nogą. Mogę go wyleczyć, ale biedak już nigdy nie będzie biegał. Wiem, szkoda, mnie też jest przykro, ale cieszmy się, że nikt nie zginął, i postarajmy się, żeby tak zostało.

Kamiński skrzywił się z niechęcią. Nie mógł pogodzić się ze stratą. Zżył się z samolotami firmy. Spisanie Siódemki na straty uważał za równie trudne, co oddanie chorego psa do uśpienia. Czuł się, jakby umierał jego przyjaciel.

Decyzja stawała się o tyle trudniejsza, że „Lethal Beauty” była najbardziej udekorowanym samolotem firmy i drugą najbardziej odznaczoną Żmiją na świecie. Pod jej kabiną widniały sylwetki pięciu wrogich samolotów. Na całym świecie tylko słynna izraelska Sto Siódemka plasowała się wyżej z siedmioma zestrzeleniami, z czego czterema podczas jednej misji.

Kamiński odsłonił dolne zęby i wciągnął z sykiem powietrze. Zupełnie zapomniał o Bilenie, siedzącym tuż obok i słyszącym całą rozmowę. „Lethal Beauty” (teraz, gdy los samolotu był już przesądzony, Kamiński nie potrafił nazywać go po prostu numerem, jak to miał w zwyczaju) odniosła te okropne uszkodzenia, gdy Yehudi Nedivi zestrzelił skrzydłowego Bilena i uderzył w szczątki. Wspomnienie młodego porucznika, którego nazwiska Polak nie pamiętał, było dla Afrykanina bolesne. Andrzej zrozumiał, że popełnił gafę.

– O rany, przepraszam, Aklilu – zwrócił się do odwróconego plecami pilota. – Rozklejamy się tutaj o samolocie, a tymczasem ty straciłeś w tamtej walce przyjaciela. Głupio wyszło…

– Taka praca. Tak bywa. – Bilen westchnął ze smutkiem. – Nie wymyślono jeszcze takiego sposobu prowadzenia wojen, by nikt nie umierał. Pochowałem wielu przyjaciół. Mam nadzieję, że Somaq był ostatni. To był dobry chłopak.

Wracając przez podwórze, Andrzej wbijał wzrok w ziemię pod nogami, ciągle zafrapowany złymi wiadomościami i krępującą sytuacją w biurze Pittsa. Lepiej niż ktokolwiek inny rozumiał, jaki skarb wpadł firmie w ręce, jak wartościowym pilotem myśliwskim, jakim pierwszorzędnym dogfighterem był ten cichy mężczyzna. Karcił się w duchu za lekkomyślność. Bilen w dalszym ciągu pozostawał zagadką. Niemal go nie widywali, odkąd zaczął szkolenie, a od czasu wyjazdu firmy do Dżuby kontakt urwał się zupełnie. Kamiński nie znał go na tyle, by wiedzieć, na ile może sobie pozwolić. Gdyby zrazili go do siebie i stracili, byłaby to niepowetowana strata. Co prawda Afrykanin wydawał się wręcz oszołomiony dobrą wolą i miłym traktowaniem, ale musiał przecież wiedzieć, że o pilota tej klasy somalijskie firmy nie tyle walczyłyby, co rzuciłyby się sobie nawzajem do gardeł. Kamiński przyznawał też sam przed sobą, że nie chciałby ponownie znaleźć się z Bilenem po przeciwnych stronach linii frontu. Zmierzył się z nim trzykrotnie i trzykrotnie znalazł się o włos od śmierci.

– Chyba pierwszy raz widzę, że masz oczy wbite w ziemię zamiast w niebo, panie Kamiński – usłyszał za sobą głos.

Obrócił się, zaskoczony. Kilka kroków za nim szła doktor Marge Lawless, przypatrując mu się spod zatkniętych wysoko na czole okularów przeciwsłonecznych. Wyglądała jak zawsze dobrze. Luźna, błękitna bluzka bez rękawów leżała doskonale, a białe spodnie sięgające do połowy łydki dyskretnie uwydatniały krągłości jej bardzo kobiecej, przystojnej figury. Z niejakim rozbawieniem zauważył, że na stopach ma zwykłe, piankowe laczki. Odkąd tylko nawiązał z nią znajomość, uderzała go swoboda, z jaką dobierała stroje. Właściwie zawsze ubierała się z myślą o komforcie, a i tak wyglądała z klasą, nawet w klapkach czy dresie. Andrzej składał to na karb jej urody. Wyglądałaby dobrze choćby i w workowatym kombinezonie lotniczym.

– Co taki milczący? Nie powiesz mi nawet, jak dobrze dziś wyglądam?

Kamiński zaśmiał się z zakłopotaniem. Oprócz wyraźnej zaczepki usłyszał w jej głosie również cień zawodu. Od pewnego czasu przy każdym spotkaniu Andrzej wyrażał pochlebną opinię o jej uczesaniu lub stroju. Przerodziło się to już w swego rodzaju grę. Na jego widok Marge ustawiała się w jakiejś pozie niczym modelka w żurnalu, a on z przesadnym zachwytem obsypywał komplementami jej wygląd, perfumy lub któryś element garderoby. Potem obydwoje wybuchali śmiechem i szli każde w swoją stronę. Co prawda Andrzej nie poczynił zbyt wielkich postępów od czasu powrotu z kontraktu w Etiopii, ale udało mu się w dużym stopniu zwalczyć własne wewnętrzne hamulce, dzięki czemu czuł się w jej obecności swobodnie. Do tego zdążył już lekarkę polubić. Czasami miał wrażenie, że z wzajemnością. Wydawało mu się, że jej chłodna rezerwa nieco stopniała. Nie potrafił tylko odgadnąć, czy przypływy dobrego humoru były powodowane zainteresowaniem, czy po prostu zwykłą koleżeńską sympatią. Tym razem również nie potrafił wyciągnąć żadnych wniosków. W głosie Marge przebijała ostra nuta, sugerująca nie najlepszy nastrój.

– Co taki przybity? – spytała, podchodząc bliżej, i dodała ze słabo ukrytą drwiną: – Tata Fleming znów dał ci szlaban?

– Cześć, Marge – odezwał się w końcu. – Mnie też bardzo miło cię widzieć.

Zamarła na chwilę, jedynie mrugnęła kilka razy. Kiedy odezwała się ponownie, jej głos nabrał nieco lżejszego tonu.

– Wyglądasz, jakby coś cię gryzło. Kłopoty?

– Co tu właściwie robisz o tej porze? Wybierasz się gdzieś? – Andrzej zmienił temat.

– Do miasta. Kupię coś na obiad.

– Sama? – zdumiał się Polak. – Chyba żartujesz?

– Jestem dużą dziewczynką. Czasami rodzice puszczają mnie samą do piaskownicy.

– Ja mówię poważnie, Marge. To niebezpieczne miejsce. Nawet bardzo. Sama wiesz, jak ci ludzie reagują na widok kogoś obcego.

– Tak, źrenice zmieniają im się w symbol dolara, a noże same otwierają w kieszeni.

– Dla ciebie to może śmieszne, ale z mojego punktu widzenia tak właśnie to wygląda. Mamy do czynienia z tymi bandytami na co dzień. Jakbyś widziała, co te zwyrodnialce potrafią robić, inaczej byś o tym myślała.

– Założę się, że oni mówią to samo o was. Jestem lekarzem, nie najemnikiem. Nie mają powodu, by mnie nienawidzić.

– O czym ty mówisz? Słyszałaś o Armii Bożego Oporu? Te przyjemniaczki kilka dni temu napadły misję WHO w Bangi w Republice Środkowoafrykańskiej. Światowa Organizacja Zdrowia przysłała lekarzy, by powstrzymać epidemię eboli, a te sukinsyny zarżnęły ich wszystkich. Placówkę spalili, wraz z pacjentami. Tydzień temu porwali dwójkę lekarzy z UNICEF-u stąd, z Sudanu Południowego.

– LRA działa też tutaj? – zdziwiła się Marge.

– Działa i rośnie w siłę z dnia na dzień. Skoro masz dosyć jedzenia ze stołówki i koniecznie musisz wyjść, weź ze sobą chociaż paru ludzi.

– Jasne, jak będę chodzić po bazarze otoczona wianuszkiem uzbrojonych strażników, wtedy na pewno nikt nie pomyśli, że jestem jakąś super bogatą, niezwykle ważną personą.

– Jeśli nie masz nic przeciwko, pójdę z tobą – zaproponował.

– No proszę. – Marge odwróciła się i powoli ruszyła w stronę bramy wjazdowej. – Nie zapomnij wpisać sobie tego do dziennika lotów jako misji eskortowej.

– Dobry pomysł. Podciągnę to pod HAVCAP.

– Co?

– Patrol bojowy w celu ochrony ważnych aktywów.

– To jestem dla firmy aż takim VIP-em? – uśmiechnęła się lekko.

– Dla firmy to nie wiem. – Andrzej wyszczerzył łobuzersko zęby.

Marge ukryła zmieszanie, zmieniając temat.

– Skoro już koniecznie musisz iść ze mną, to proszę bardzo. Ale czemu jesteś taki markotny? Coś cię gryzie? Rzadko bywasz zasępiony.

– Kojarzysz „Lethal Beauty”, nasz numer siedem?

– Mówisz o samolocie?

Kamiński spojrzał na nią ze zdziwieniem, więc dodała:

– Wiem, że macie samoloty i że to są myśliwce, model F-coś-tam. Po imieniu ich nie znam, wybacz.

– Stoi w warsztacie w Qardho w Somalii. Została poważnie uszkodzona na poprzednim kontrakcie. Wygląda na to, że nie będziemy jej naprawiać. Raczej pójdzie na części zamienne. Taki piękny samolot…

– Nie widziałam, żebyś wcześniej martwił się o pieniądze.

– Co tam pieniądze – żachnął się Andrzej. – Ten samolot to kawałek historii. Wiem, że to głupio brzmi, ale czuję się, jakbym tracił przyjaciela.

– O rany, mam nadzieję, że pozbierasz się po tym ciosie. – W głosie pani doktor ponownie zawitał sarkazm.

– I jeszcze do tego głupio się zachowałem i teraz mnie to gryzie. – Polak zignorował uwagę. – Z Somalii przyleciał dziś rano Bilen z rodziną. Pamiętasz go?

– Bilen Zmartwychwstały? Jasne, że pamiętam.

– Zacząłem przy nim mówić o samolocie i kompletnie zapomniałem, że on w tamtej walce stracił przyjaciela. To musiało bardzo źle wyglądać. Cały czas uważałem, żeby nie zrobić złego wrażenia, a tu taka wpadka. Stracił skrzydłowego, to straszna odpowiedzialność. Sprawia wrażenie silnego człowieka, ale jednak…

– Co wy, mężczyźni, możecie wiedzieć o sile? – Marge prychnęła z pogardą i złością. – Ojej, zepsuł mi się samolot! Rany boskie, straciłem kolegę! PTSD murowane.

Kamiński nie odpowiedział, całkowicie zaskoczony nagłym atakiem. Marge rozejrzała się gwałtownie, szukając czegoś wzrokiem.

– Gdzieś się tu przed chwilą kręciła Nadima, taka drobna dziewczyna, pracuje u nas w kuchni. Mieszka tu w Dżubie. Obserwuję ją od paru dni. Tydzień temu na jej ulicy była okropna strzelanina. Spłonął jej dom. Straciła trójkę małych dzieci. Wzięła parę godzin wolnego na pogrzeb, nie opuściła ani jednego dnia. Od czasu do czasu widzę, jak wychodzi tu na podwórko, kiedy myśli, że nikt nie patrzy. Opiera się o ścianę, wbija wzrok w ziemię i stoi tak minutę czy dwie. Potem bierze głęboki oddech i wraca do pracy. Przypomnij sobie historię Nadimy, kucharki, której nigdy nawet nie zaszczyciłeś spojrzeniem, zanim następnym razem przyjdzie ci ochota rozczulić się nad sobą, dobra?

Kamiński nie odpowiedział, zawstydzony i zbity z tropu. Kobieta miała oczywiście rację, jednak uważał wybuch lekarki za zupełnie niesprowokowany i niesprawiedliwy. Burknął w końcu pod nosem:

– Ja tu gadam głupoty, a tymczasem widzę, że to ciebie coś gryzie. O co chodzi, Marge?

To był błąd. Nauczył się już, że zapytanie lekarki o jej prywatne sprawy natychmiast ucinało rozmowę, zupełnie jakby spadały kurtyny antywłamaniowe.

– Pilnuj swoich interesów – powiedziała sucho.

Kamiński uważał się za cierpliwego człowieka, ale pewne granice miał. Czasami mówiono, że jest gruboskórny jak niedźwiedź, jednak nie czyniło go to całkowicie odpornym na przykrości. Dobry humor wywołany spotkaniem Marge uleciał już całkowicie, zastąpiony żalem i zawodem. Zatrzymał się i cofnął o parę kroków.

– Wiesz co, właściwie to mam parę rzeczy do…

Wskazał palcem budynek administracyjny po prawej stronie placu. Odwrócił się, ale gdy już miał ruszyć przed siebie, poczuł dłoń zaciskającą się na jego nadgarstku.

– Andy, stój! Poczekaj! Przepraszam…

Spojrzał na nią niepewnie. Przygryzła dolną wargę.

– Przyczepiłem się do ciebie jak rzep do psiego ogona. Wkurzam cię tylko. Powiedz mi szczerze, mam ci dać spokój, co?

– Nie, to nie tak… Ja chcę, żebyś ze mną poszedł, Andy. Chcę. Ja tylko… Nie zwracaj na mnie uwagi… Jestem po prostu pojebana.

Uciekła wzrokiem w bok, udając, że chce wykorzystać wiatr do odgarnięcia włosów z czoła. Kamiński zauważył wilgoć w jej oczach. Milczał przez chwilę, po czym skinął na nią i ruszył w stronę bramy wjazdowej.

– Ciężki dzień?

– Ciężki – potwierdziła cicho.

Szli w milczeniu. Mimo przykrości Andrzej w pewnym sensie czuł się bliżej Marge niż kiedykolwiek wcześniej. Tuż przed samą bramą poczuł, jak wokół jego łokcia ostrożnie, niepewnie owijają się smukłe, ciepłe palce. Serce zabiło mu mocniej. Minęło mnóstwo czasu, odkąd po raz ostatni czuł bliskość innej osoby. Zastanawiał się, czy ona czuła to samo. Doktor Lawless miała wybitnie introwertyczny charakter. Kamiński rozumiał, jak wiele musiał ją kosztować ten drobny gest. Przeszło mu przez głowę, że może mimo niedostępnej powierzchowności potrzebowała jednak oparcia, przyjaciela, mężczyzny.

Zauważył poruszenie przy budce strażniczej koło bramy. Właściwie to trafniejszym określeniem byłby bunkier koło betonowej zapory przeciwpancernej. Biorąc pod uwagę, jak uzbrojone były okoliczne bandy i że potrafiły od czasu do czasu wziąć nie wiadomo skąd T-72 i zrobić rundkę wokół kwartału, zabezpieczenia lotniska i tak były całkowicie nieadekwatne. Gdy Andrzej i Marge zbliżyli się do punktu kontrolnego, ujrzeli trzyosobową delegację Światowego Programu Żywnościowego, pogrążoną w dyskusji ze strażnikami. Znał tę trójkę. Co kilka dni przychodzili wykłócać się o coś, składać skargi i po prostu przeszkadzać. Kamiński uważał, że robili to z nudów.

– Co się dzieje, Marek? – spytał po polsku jednego z rosłych żołnierzy.

Eks-GROM-owiec obrócił się i skinął głową na powitanie, rzucając też krótkie spojrzenie Marge Lawless.

– Te mendy znowu przyszły zrobić jakąś awanturę. Spokojna głowa, nigdzie ich nie wpuścimy.

– A czego tym razem chcą?

– Wiesz co? Nawet ich nie słucham.

– O, proszę, pan Kamiński! – krzyknął po angielsku jeden z przybyszów, chudy, wysoki biały mężczyzna o długim nosie i przerzedzonych włosach związanych w kucyk. Miał silny południowoafrykański akcent.

– Dzień dobry, panie Hoost. – Polak pozdrowił go ręką. – Pani Gonzales, pani Okerega, uszanowanie. – Ukłonił się uprzejmie, nie czyniąc najmniejszej próby zatrzymania się. Minął całą trójkę i skierował się w stronę Havana Street.

– Chwileczkę! – zawołała za nim czarnoskóra Emilohi Okerega, dobiegająca czterdziestki Nigeryjka o szeroko rozstawionych oczach i płaskim, szerokim nosie. Wyciągnęła w jego stronę papierową teczkę i powiedziała: – Proszę rzucić na to okiem.

– Przepraszam, jestem już po pracy.

– Pańscy ludzie dopuścili się aktu wandalizmu – rzekł oskarżycielskim tonem Hoost.

Andrzej zatrzymał się w pół kroku, zaintrygowany i rozbawiony.

– Wandalizm? Tego jeszcze nie było – mruknął do Marge Lawless.

– Proszę spojrzeć na te zdjęcia. – Okerega wręczyła mu teczkę.

Wysunął pierwsze z nich. Natychmiast rozpoznał dwóch pilotów firmy: Roberta „Sidekicka” Knighta oraz Vincenta „Toro” Torresa, mimo że pierwszy z nich stał tyłem, a drugi naciągnął na nos chustę, nadającą mu wygląd ulicznego chuligana. W przypadku Torresa zakrywanie twarzy było zupełnie bezcelowe, gdyż jego charakterystyczny, krótki, szeroki irokez był natychmiast rozpoznawalny. Zdjęcia zrobiono po zmierzchu. Knight znajdował się na dachu wiaty przystanku autobusowego, tuż pod billboardem propagandowym SPLA, natomiast Torres najwyraźniej stał na czatach. Zrobione szybko jedno po drugim zdjęcia pokazywały dzieło pilotów: wielkie logo SPLM, czyli Ludowego Ruchu Wyzwolenia Sudanu, zostało ozdobione nowym punktem programu politycznego. Wewnątrz okrągłego znaku znajdowały się trzy kolorowe pasy z głównymi hasłami propagandowymi partii: Jedność, Równość oraz Postęp. Knight domalował czerwonym aerozolem jeszcze jedną wstęgę podpisaną „Czystki Etniczne”. Kamiński nie potrafił się powstrzymać i wybuchnął śmiechem.

– To nie jest śmieszne! – skarciła go pani Gonzales, siwiejąca urzędniczka w prostokątnych okularach. – Domagamy się, aby winni zostali pociągnięci do odpowiedzialności!

– Ale to nie są pracownicy AirSec – oznajmił beztrosko Kamiński.

Marge spojrzała na niego, mrużąc oczy. Pracownicy ONZ zdębieli, zaskoczeni bezczelnym kłamstwem.

– Nie mam pojęcia, co to za jedni. Zaszła jakaś pomyłka. – Andrzej rozłożył bezradnie ręce. – Przykro mi, że zmarnowaliście tyle czasu.

Odwrócił się i ruszył w swoją stronę, ale Hoost podbiegł za nim parę kroków, aż zrównał się z najemnikiem i odezwał cicho:

– Obydwaj wiemy, kto jest na zdjęciach, darujmy sobie te gierki. Dla tych dwóch to zwykły żart, głupi wybryk, ale proszę pomyśleć o konsekwencjach. Siedzimy tu na beczce prochu. Nawet pan nie wie, jak bardzo tego typu akcje potrafią nadwyrężyć autorytet władz.

– Chce pan powiedzieć, że to nie mordy na ludności cywilnej, ale tego typu wygłupy destabilizują sytuację? Poważnie? Widział pan, w jaki sposób te sukinsyny od Jedności, Równości i Postępu zdusiły bunt wśród plemion Murle?

– Musimy za wszelką cenę unikać zaogniania konfliktu, panie Kamiński. Ten kraj potrzebuje pokoju. Chyba pan to rozumie? – W głosie Hoosta nie dało się usłyszeć ani śladu zażenowania.

– Raczej nie dojdziemy do porozumienia – odparł chłodno Polak. – Tak czy inaczej, nie znam tych ludzi ze zdjęć. Wybaczy pan, ale trochę się spieszę.

Pomimo protestów zostawili trójkę urzędników i ruszyli uliczką dojazdową w kierunku Havana Street. Marge ścisnęła mu lekko ramię, by zwrócić na siebie uwagę.

– Jestem pod wrażeniem. Nawet nie mrugnąłeś.

– Przepraszam za to zajście.

– Czyli lojalność zwyciężyła z prawdomównością? Czemu ich nie wydałeś?

– Jestem Polakiem. W mojej kulturze nie ma chyba bardziej podłego czynu niż donieść na kumpla władzom. Mieliśmy długą przygodę z komunizmem – wyjaśnił, widząc jej zaintrygowane spojrzenie.

Zanim zniknęli za rogiem, spod budki strażniczej doszedł ich tubalny, basowy okrzyk Marka Brończyka:

– Andrzej! – ryknął po polsku, machając w górze ręką. Gdy Kamiński odwrócił się, ochroniarz zawołał: – Powodzenia!

Kamiński poczuł napływające rumieńce zakłopotania. Zauważył, że Amerykanka nie poprosiła o tłumaczenie. Skrywała delikatny uśmieszek, udając, że obserwuje swoje palce u nóg. ■

Rozdział 2

Miejsce:

port lotniczy Dżuba, stan Ekwatoria Środkowa, Sudan Południowy

Data:

23.01.2015

Czas lokalny:

07.25

Współrzędne:

N 4°52’, E 31°37’

Wysokość względna:

0 stóp

Kamiński odłożył sztangę pod ścianę i oparł drżące z wysiłku dłonie o kolana. Dał sobie ostro w kość. Już teraz wiedział, że za parę godzin będzie obolały jak po walce bokserskiej. Tajemniczy uśmieszek nie znikał mu jednak z ust. Był w doskonałym humorze.

Znajdował się w kącie jednego z magazynów. Parę stołów, krzeseł, stalowych prętów, worków z piaskiem, starych opon i trochę sznura wystarczyło pracownikom do urządzenia całkiem funkcjonalnej, zaimprowizowanej siłowni. Andrzej rozmasował kark, wytarł ręcznikiem blat stołu i wyszedł na zewnątrz. Na podwórzu minął się z pielęgniarką Angelą Hogan. Nie przepadali za sobą i właściwie niezbyt często się do siebie odzywali, tym jednak razem Amerykanka, nie przestając…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9