Redakcja: Marta Bratkowska, Agnieszka Pietrzak

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Projekt okładki: Paweł Oświęcimski

Projekt graficzny makiety i skład: Izabela Kruźlak

Fotografia okładkowa: Jacek Wójcik

Fotografie: archiwum Marzeny Dębskiej (s. 6, 177-178, 181, 184, 270); Anna Godlewska (s. 18); Anna Karpisz (s. 20); Milena Lelewska-Milczarek (s. 22); Marzena Zarzycka-Masarz (s. 25); Anna Kozłowska (s. 27); Georgina Dąbrowska (s. 28); Adam Konrad Lewanowicz (s. 187-188, 190-192, 209, 214-224, 264-265).

Redaktor prowadząca: Kinga Kościak

Redaktor projektu: Agnieszka Filas

© Copyright by Edyta Brzozowska
© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Bielsko-Biała 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

ISBN 978-83-8103-527-9

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.
ul. Zapora 25
43-382 Bielsko-Biała
tel. 338282828, fax 338282829
pascal@pascal.pl
www.pascal.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Kiedy profesor Romuald Dębski, najsłynniejszy w Polsce ginekolog i położnik zmarł w grudniu 2018 roku, napisałam o nim artykuł.

Ukazał się 3 stycznia 2019 r. w portalu Onet. Zamieściłam w nim wspomnienia jego pacjentek, a z ich opowieści wyłonił się portret wspaniałego, empatycznego człowieka, przyjaciela kobiet.

Czytając maile od nich, uświadomiłam sobie, że profesor Dębski to fenomen wśród lekarzy.

Bo w Polsce nie było jeszcze takiego, po którego odejściu pacjentki rozpaczałyby równie mocno.

Pisała Marta: „Straciłam lekarza, dobrą duszę, mojego Anioła! Dawał poczucie bezpieczeństwa w najtrudniejszych momentach. Ostatnio widzieliśmy się pod koniec listopada, był ubrany jak kolorowy ptak. Mimo później pory i kolejki pacjentek, jak zawsze cierpliwy, serdeczny”.

I Anka: „Był najlepszym człowiekiem, jakiego w życiu spotkałam. Jedynym, który pozwolił mi uwierzyć, że jestem pełnowartościową kobietą. Dzięki Niemu spełniam się jako matka”.

Barbara: „Dziękuję profesorowi Romualdowi Dębskiemu – bohaterowi całej naszej rodziny. Choćbym do końca życia codziennie panu dziękowała, to będzie i tak za mało. Jest pan naszym Aniołem”.

Milena: „Czuję okropną pustkę. Jest mi źle, bo gdy myślałam o kolejnym dziecku, wiedziałam, że tylko z opieką profesora Dębskiego to może mi się udać. Dziś mój 4-letni synek widzi, jak płaczę po stracie doktora. Wytłumaczyłam mu, że ten wspaniały lekarz był jego opiekunem, gdy jeszcze nosiłam go w brzuchu. A teraz poszedł do nieba... Potem usiedliśmy na parapecie okna, synek wziął mnie za rękę i powiedział: »Pan doktor jest tam, na chmurce, siedzi sobie. Mamo, zadzwonię do niego, żeby już wracał tutaj, do Warszawy. Żebyś już się nie smuciła, i żeby dalej mógł się opiekować tobą i innymi paniami«”.

Marzena: „Kochałam go bardziej, niż mojego ojca. To profesor zawsze mnie przytulał, całował w czoło i mówił, że wszystko jest dobrze. A kiedy to mówił, wierzyłam, że tak właśnie jest. Dzięki niemu codziennie słyszę tupot małych stópek moich dzieci, na który tak długo czekałam”.

Katarzyna: „Obecność Profesora dało się w szpitalu wyczuć. Dosłownie. Miałam wrażenie, że był wszędzie. Przemykał korytarzami, zaglądał do sal także między obchodami. Był chodzącą nadzieją. Wielkim człowiekiem o wielkim sercu. Odszedł zdecydowanie za wcześnie. Brał tak ogromny ciężar na swoje barki. Pewnie zbyt wielki. A tyle jeszcze cudów mógł zrobić...”.

Georgina: „Na pierwszą wizytę po porodzie czy cięciu cesarskim profesor kazał kobietom przychodzić z dzieckiem. I wtedy każde maleństwo podziwiał, brał na ręce, przytulał. Widać było, że kocha te swoje »cuda«”.

*

Listy od pacjentek profesora Dębskiego były wspaniałe.

Wzruszające, pełne szacunku dla jego medycznej wiedzy i wdzięczności za emocjonalne wsparcie, które od niego otrzymywały, i które okazywało się nie mniej ważne od lekarskiej fachowości.

Kobiety widziały w swoim lekarzu wybitnego i wyjątkowego człowieka. Był dla nich „aniołem”, „cudotwórcą”, „lekarzem od cudu życia”. Świętym Judą – patronem spraw beznadziejnych, bo dzięki niemu dostały szansę na wymarzone i okupione wieloma latami starań macierzyństwo. Inni lekarze tego szczęścia zapewnić im nie chcieli lub nie potrafili.

Dlatego wracały do Dębskiego, by pokazać mu dzieci, „które urodził”. Bo bez niego tysięcy Leosiów, Antków, Michalinek, Helenek, Adasiów, Zoś, Rozalek, tych wszystkich wspaniałych dzieciaków po prostu by na świecie nie było.

Gdy odszedł, setki kobiet straciły nadzieję.

Jestem wdzięczna, że zechciały podzielić się ze mną swoimi wspomnieniami, że mogłyśmy wspólnie stworzyć prawdziwą opowieść o „lekarzu od cudu życia”. Napisaną dla tych, którzy nie potrafią i nie chcą o nim zapomnieć, a trochę też na przekór wrogom, których mu nie brakowało.

*

Kiedy kończyłam pisać tę książkę, dostałam wiadomość od jednej z kobiet, z którą rozmawiałam o profesorze Dębskim. Napisała: „Jestem w szpitalu. Poroniłam. To dlatego, że zabrakło profesora Dębskiego, mojego Cudotwórcy. Niestety...”.

Niedzielny wieczór, 9 grudnia 2018 roku. Jeden z tych nielicznych, kiedy profesor Romuald Dębski nie pracował. Odpoczywał, krzątając się po kuchni swojego domu na warszawskich Bielanach.

Uwielbiał gotować i lubił owoce morza. Z homarów, przegrzebków, krabów, krewetek wyczarowywał kulinarne cuda.

Tego wieczoru przyrządzał swoją popisową tajską zupę z owocami morza. Jego żona Marzena, również profesor medycyny, ginekolog, w pokoju obok omawiała ze znajomą lekarką jakiś skomplikowany medyczny problem – temat ich wspólnego artykułu. Zwyczajny, spokojny wieczór u Dębskich. W mieszkaniu unosił się już delikatny, smakowity zapach kolacji.

Nagle usłyszały dziwny hałas. Pobiegły do kuchni. Profesor, nieprzytomny, leżał na podłodze.

Zaczęły reanimację, wezwały pogotowie.

– Mąż upadł. Jak to się stało? Dlaczego? Nie wiem dokładnie – wspomina tamten wieczór Marzena Dębska. – Doszło do złamania kręgosłupa w odcinku szyjnym, ucisku naczyń doprowadzających krew do mózgu, zatrzymania krążenia.

Karetka przyjechała po piętnastu minutach. Profesor, mimo nieustającej akcji reanimacyjnej, wciąż był nieprzytomny. Gdy ambulans dotarł do Szpitala Bielańskiego, czekali już na niego najlepsi specjaliści. Zdecydowali, że trzeba operować. Natychmiast.

12 grudnia 2018 roku media obiegła nieprawdziwa informacja, że słynny ginekolog nie żyje. Pierwsza napisała o tym „Gazeta Wyborcza”, za nią inne dzienniki, portale i serwisy informacyjne. Wikipedia zdążyła nawet uzupełnić biogram Dębskiego o datę śmierci.

Profesor Marzena Dębska napisała wtedy sprostowanie, które umieściła na stronie „Bielańskich Mam”:

„Szanowni Państwo, Drodzy Przyjaciele, Kochane Pacjentki. Profesor Dębski jest w szpitalu, walczy o życie. Dziękujemy za słowa wsparcia, które dostajemy zewsząd, ogromnie dużo dla nas znaczą. Profesor nie wierzył w cuda. On je po prostu robił. Wierzymy, że taki cud przydarzy się i jemu. W pełni na to zasłużył”.

Ale cud się nie zdarzył. Profesor odszedł w czwartek 20 grudnia, parę minut po drugiej w nocy. Do końca nie odzyskał przytomności.

Miał zaledwie 62 lata.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki