Tytuł oryginału: Ghosts

Copyright © 2020 by Dolly Alderton
Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2025
Copyright © for the Polish translation by Piotr Grzegorzewski, 2025

Wydanie I

Redaktorka inicjująca • Paulina Surniak

Redaktorka prowadząca • Agata Ługowska

Marketing i promocja • Marta Szczurowska

Redakcja • Magdalena Wołoszyn-Cępa

Korekta • Anna Dzikowska-Rogacka, Damian Pawłowski

Projekt layoutu • Mateusz Czekała | czekala.net.pl

Łamanie • Grzegorz Kalisiak

Projekt okładki i strony tytułowe • Florian Rychlik

Fotografia na okładce • Gabriel Silvério | Unsplash

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

ISBN 978-83-68610-44-4

Wydawnictwo Poznańskie Sp. z o.o.
ul. Fredry 8, 61-701 Poznań
tel. 61 853-99-10
redakcja@wydawnictwopoznanskie.pl
www.wydawnictwopoznanskie.pl

Konwersja do formatu ePub 3: eLitera s.c.

Prolog

W dniu, w którym się urodziłam, trzeciego sierpnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego szóstego roku, na listach przebojów królował utwór The Edge of Heaven zespołu Wham!.

Odkąd pamiętam, coroczną tradycją w moim domu było puszczanie go na cały regulator, zaraz po tym, jak się obudziłam. Wszystkie urodziny z dzieciństwa widzę przez pryzmat prowokacyjnej frazy „yeah, yeah, yeah”, wyśpiewywanej przez George’a Michaela na początku tego kawałka – pamiętam też skakanie po łóżku w piżamie i jedzenie na śniadanie kanapek z posypką cukrową. To właśnie na cześć wokalisty Wham! na drugie mam George – Nina George Dean. Przez cały okres dojrzewania, gdy płaska klatka piersiowa oraz wydatna szczęka nadawały mi dość męski wygląd i ostatnie, czego potrzebowałam, to imię po starzejącej się gwieździe pop, strasznie się tego wstydziłam. Ale, jak to bywa z dziecięcymi dziwactwami i kompleksami, dorosłość potrafi je przeobrazić w fascynujące elementy tożsamości. Osobliwe drugie imię i posmarowane grubo margaryną urodzinowe kanapki z cukrową posypką stworzyły unikatową mitologię, o której pewnego dnia będę mówić z pełną rozbawienia dumą, przyciągając uwagę i zainteresowanie.

Żałosna dziwaczność + czas = fascynująca ekscentryczność.

W dniu moich trzydziestych drugich urodzin, czyli trzeciego sierpnia dwa tysiące osiemnastego roku, puściłam z głośników w salonie The Edge of Heaven, po czym umyłam zęby i twarz. Spędziłam ten dzień sama, robiąc i jedząc wszystko to, co lubię najbardziej. Na śniadanie zafundowałam sobie jajko w koszulce na grzance. W wieku trzydziestu dwóch lat mogę śmiało powiedzieć, że są trzy rzeczy, które potrafię robić naprawdę bezbłędnie: dotrzeć wszędzie tam, gdzie muszę być, z pięciominutowym zapasem, zadawać ludziom określone pytania, gdy nie chcę angażować się w rozmowę, dzięki którym wiem, że to oni będą ciągle nawijać („Jesteś introwertykiem czy ekstrawertykiem?”, „Rządzi tobą głowa czy serce?”, „Czy kiedykolwiek coś podpaliłeś?”), a także zrobić idealne jajko w koszulce.

Sprawdziłam telefon i znalazłam w nim uśmiechnięte selfie rodziców życzących mi wszystkiego najlepszego z okazji urodzin. Moja najlepsza przyjaciółka, Katherine, przesłała mi na WhatsAppie filmik, na którym Olive, jej mała córeczka, mówi „Wsyskiego najlepsego, ciociu Niniuuu” (mimo intensywnych korepetycji wciąż nie potrafi poprawnie wymówić mojego imienia). Inna moja przyjaciółka, Meera, wysłała mi GIF z długowłosym kotem trzymającym w łapie kieliszek martini oraz wiadomość: „Nie mogę się doczekać dzisiejszego wieczoru, solenizantko!!!!!”, co oznaczało, że z pewnością znajdzie się w łóżku jeszcze przed jedenastą. Tak to właśnie wygląda, gdy ludzie z dziećmi zbyt mocno nakręcają się na wieczorne wyjścia – męczą się samym oczekiwaniem, przesadzają z brawurą, zżera ich trema i ostatecznie wracają do domu po dwóch piwach.

Po śniadaniu poszłam na Hampstead Heath, żeby popływać w Ladies’ Pond. Podczas trzeciego okrążenia zaczęła padać niegroźna, letnia mżawka. Uwielbiam pływać w deszczu i pewnie pozostałabym w wodzie dłużej, gdyby nie to, że matronowata ratowniczka kazała mi wychodzić „ze względów bezpieczeństwa”. Powiedziałam jej, że mam dzisiaj urodziny i liczyłam na dodatkowe, nieoficjalne okrążenie, ale poinformowała mnie, że jeśli uderzy we mnie piorun, to „usmaży mnie jak plasterek bekonu”, a ona nie ma ochoty sprzątać potem tego bałaganu „niezależnie od tego, czy to pani urodziny, czy nie”.

Po południu wróciłam do swojego nowego mieszkania i zarazem pierwszego lokum, które sama kupiłam: małej kawalerki w Archway, na pierwszym piętrze wiktoriańskiego budynku. Agent nieruchomości opisał to miejsce jako „ciepłe, ekscentryczne i wymagające modernizacji”. Miało wykładzinę w kolorze kawy i o fakturze granulek kawy rozpuszczalnej, łazienkę z lat osiemdziesiątych wyłożoną brzoskwiniowymi kafelkami i wyposażoną w staromodny bidet, a w kuchni sosnowe szafki, w których brakowało dwojga drzwiczek. Byłam pewna, że doprowadzenie mieszkania do porządku zajmie mi tyle czasu, ile w nim będę mieszkała, ale i tak czułam się szczęściarą za każdym razem, gdy rano budziłam się i patrzyłam na zacieki na suficie pokrytym tynkiem strukturalnym. Nigdy nie sądziłam, że kiedykolwiek będzie mnie stać na lokum w Londynie – sam fakt, że to nierealne niegdyś marzenie się spełniło, czynił to miejsce najlepszym, w jakim kiedykolwiek mieszkałam.

Miałam dwoje sąsiadów: wdowę Almę, starszą panią, która mieszkała nade mną – jej pogawędki w korytarzu o uprawie pomidorów na parapecie i domowe kotleciki kibbeh, którymi hojnie się dzieliła, sprawiały mi prawdziwą przyjemność – oraz mężczyznę mieszkającego piętro niżej niż ja, którego jeszcze nie poznałam, mimo że wprowadziłam się już miesiąc temu i kilka razy próbowałam się przywitać. Pukałam, ale nikt nie otwierał. Alma powiedziała, że też nigdy z nim nie rozmawiała, ale kiedyś zamieniła kilka słów z jego współlokatorką na temat licznika prądu. Tylko go słyszałam – wracał z pracy o szóstej i nie było go słychać do północy – dopiero wtedy gotował, jadł kolację i oglądał telewizję.

Pieniądze na mieszkanie udało mi się uzbierać z tantiem za moją pierwszą książkę kucharską zatytułowaną Kwestia smaku oraz z zaliczki na drugą, zatytułowaną Moja malutka kuchnia. Kwestię smaku wypełniały przepisy inspirowane gotowaniem w moim rodzinnym domu, przyjaźniami, jedynym długotrwałym związkiem, jaki przeżyłam, podróżami i potrawami przyrządzanymi przez uwielbianych przeze mnie szefów kuchni. Między przepisy wplotłam opowieść autobiograficzną. Temat przewodni stanowiło odkrywanie własnych upodobań, zarówno życiowych, jak i kulinarnych: tego, co lubię i co mnie satysfakcjonuje. Opowiadałam o tym, jak łączyłam weekendowe prowadzenie klubu kolacyjnego z codzienną pracą nauczycielki języka angielskiego w szkole średniej, aż w końcu udało mi się odłożyć na tyle dużo pieniędzy, by rzucić etat i zostać autorką książek kucharskich. Wspominałam też mój związek i ostateczne, polubowne rozstanie z moim pierwszym i, jak dotąd, jedynym chłopakiem, Joem, który nie miał nic przeciwko temu, bym napisała o naszym związku. Książka niespodziewanie odniosła sukces i zapewniła mi rubrykę w dodatku do gazety, kilka wyniszczających duszę, ale zasilających konto współprac reklamowych z markami spożywczymi oraz kontrakt na kolejne dwie książki kucharskie.

Moja malutka kuchnia, którą niedawno skończyłam, opowiadała o tym, czego się nauczyłam, gotując i przyjmując gości w wynajmowanej kawalerce bez miejsca do przechowywania, z piekarnikiem wielkości zabawkowej kuchenki Fisher-Price i z zaledwie jednym palnikiem na płycie grzewczej. To było moje pierwsze samodzielne mieszkanie po rozstaniu z Joem. Tak czy owak, wolałam mówić o mojej trzeciej książce – na razie jeszcze nienazwanym projekcie o gotowaniu i jedzeniu zgodnie z porami roku. Nauczyłam się przez te kilka lat pisania, że książka najlepsza jest na etapie pomysłu, gdy jeszcze... wydaje się idealna.

Nalałam sobie wody do wanny i włączyłam playlistę z iTunesa, którą po dwudziestce nazwałam „Przedsmak”, a w ostatnich latach przemianowałam na „Dobre czasy”, by zaznaczyć odejście od beztroskiego, cielesnego szaleństwa do świadomych, przemyślanych przyjemności. Utworzyłam tę playlistę, gdy byłam na pierwszym roku studiów, żeby słuchać jej przed wychodzeniem na imprezy. Układ utworów zawsze idealnie współgrał z niezmiennym rytuałem feminizacji, któremu się poddawałam od piętnastu lat: mycie włosów, suszenie ich z głową w dół, co zwiększało ich objętość o dziesięć procent, wyrywanie wąsika, nakładanie dwóch warstw tuszu do rzęs, drink, spryskanie się dwiema chmurkami perfum. Gdy dochodziłam do przedostatniego kawałka (czyli Nuthin’ But A „G” Thang), taksówka już zwykle czekała przed domem, a ja orientowałam się, że zapomniałam ogolić nogi pod prysznicem, w związku z czym muszę doprowadzić je do porządku, stojąc przy umywalce.

Moje włosy, po latach farbowania, wróciły do naturalnego ciemnego brązu i sięgały mi do ramion. Niedawno zdecydowałam się na grzywkę, żeby ukryć zmarszczki na czole – co prawda delikatne niczym złożona w harmonijkę bibułka, ale na tyle już widoczne, że wolałam nie zaprzątać sobie nimi głowy. Na szczęście nie traciłam czasu na makijaż. Nigdy nie wyglądałam dobrze, gdy byłam „umalowana”. Cieszyłam się z tego powodu, bo i tak miałam wrażenie, że dbanie o wygląd zajmuje mi zbyt dużo czasu, nieustannie wywołując we mnie feministyczne poczucie winy – podobnie jak całkowity brak zainteresowania majsterkowaniem i sportem. Czasami, gdy miałam doła, lubiłam obliczać, ile minut życia spędzę na usuwaniu wąsika, jeśli dożyję osiemdziesięciu pięciu lat, i zastanawiałam się, ilu języków mogłabym się w tym czasie nauczyć.

Na urodzinową imprezę włożyłam czarną sukienkę z zabudowanym dekoltem i odkrytymi plecami. Nie włożyłam za to stanika – tylko po to, by pokazać, że nie muszę go nosić, co stanowiło raczej marną gratyfikację za posiadanie małego biustu. Ale już mi to nie przeszkadzało – w większości pogodziłam się już ze swoim wyglądem. Nosiłam irytujący rozmiar jedenaście, miałam metr sześćdziesiąt dwa wzrostu i cieszyłam się, że duże tyłki wróciły do mody. Z dumą zauważyłam, że obdarzone nimi dziewczyny zajmują więcej niż dwie kategorie na każdej platformie z pornografią.

W tym roku nie zaprosiłam na urodzinową imprezę paru osób. W szczególności byłego chłopaka. Chciałam, żeby Joe tam był, ale zaproszenie go oznaczałoby też zaproszenie jego dziewczyny, Lucy. Wydawała się całkowicie nieszkodliwa mimo chodzenia wszędzie z torebką w kształcie buta na wysokim obcasie, ale zawsze czułam, że są między nami jakieś niedopowiedzenia. Dopiero gdy wypiła trzy kieliszki różowego wina („Czy to blush?”, pytała znużonego barmana jako sto trzydziesta czwarta biała kobieta tego dnia), włączał się jej słowotok. Zastanawiała się głośno, czy mam z nią jakiś problem i czy wyczuwam między nami napięcie. Zapewniała, jaka jestem ważna dla Joego i jak bardzo mnie ceni. Ciągle mnie obejmowała i powtarzała, że ma nadzieję, że zostaniemy przyjaciółkami. Przez ponad rok jej związku z Joem spotkałyśmy się co najmniej pięć razy, a jednak wciąż wierzyła, że podczas imprezy możemy sobie coś wyznać w cichym kąciku. Dużo o tym myślałam i doszłam do wniosku, że Lucy obejrzała zbyt wiele programów reality show. Najwyraźniej wierzyła, że impreza nie jest imprezą, dopóki dwie kobiety w sukienkach z baskinką nie złapią się za ręce i jedna z nich nie powie: „Po tym, jak przespałaś się z Ryanem, przestałam cię lubić jako przyjaciółkę, ale zawsze będę cię kochać jak siostrę”.

W sumie w pubie pojawiło się dwadzieścia osób – głównie przyjaciółki ze studiów, kilka znajomych z liceum, dawne współpracownice i garstka osób, z którymi obecnie pracowałam. Były też dwie osoby, które widywałam dokładnie dwa razy do roku – raz na ich urodzinach, raz na moich. Między nami panowało wzajemne zrozumienie: nie chcemy całkowicie kończyć przyjaźni, ale nie zamierzamy inwestować w nią więcej czasu. Ten milczący układ wydawał mi się jednocześnie smutny i pokrzepiający.

Zasady etykiety wymagały, żebym zaprosiła partnerów i mężów moich przyjaciółek. Byli to dobrze wychowani mężczyźni, w których zdolności konwersacyjne zwątpiłam już dawno temu. Wiedziałam, że spędzą wieczór, popijając piwo i mówiąc „wszystkiego najlepszego”, ilekroć będą przechodzić obok mnie w drodze do toalety, aż w końcu się zmęczą, zaczną marudzić i zmuszą swoje towarzyszki do wyjścia. Fascynowali mnie faceci, z którymi moje przyjaciółki postanowiły się związać, a zwłaszcza sposób, w jaki wszyscy oni na siebie oddziaływali. Gdy byłam z Joem, dziewczyny i żony jego przyjaciół tworzyły wspólnotę przypominającą społeczność mieszkańców Londynu z czasów Blitzu.

Rozmawiałyśmy, słuchałyśmy, poznawałyśmy się i z każdym kolejnym spotkaniem stawałyśmy się sobie coraz bliższe, a to wszystko dzięki naszym chłopakom. Z upływem lat dostrzegłam, że partnerzy dziewczyn zachowują się dokładnie odwrotnie, gdy zostają razem wrzuceni do jednego pokoju. Coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu, że dla większości mężczyzn udana rozmowa to taka, w której podzielili się z innymi swoją wiedzą albo przekazali jakąś informację, opowiedzieli ciekawą anegdotę, udzielili komuś rady lub wskazówki, w ogóle zostawili po sobie jakiś ślad niczym strugę moczu na pniu drzewa. Jeśli w trakcie wieczoru dowiedzieli się więcej, niż sami przekazali, po wszystkim czuli się przybici. Zupełnie jakby impreza się nie udała albo jakby nie byli w najlepszej formie.

Najbardziej podobały im się najbanalniejsze z banalnych podobieństw, jakie pomiędzy sobą znajdowali. Obserwowałam, jak na wszystkich urodzinowych imprezach szukali jakiegoś punktu stycznego w przemyśleniach lub doświadczeniach, żeby poczuć natychmiastową więź z innym facetem, nie musząc wkładać wysiłku w poznanie czy zrozumienie go. „Ooo tak, mój brat też studiował w Leeds. Gdzie mieszkałeś? ŻARTUJESZ, czyli znasz Silverdale Road, zaraz przy sklepie Co-op? Tak, po lewej stronie od Co-opa. Właśnie tam. Dziewczyna kumpla mojego brata miała tam dom! Ale świat jest mały. Byłeś w tym pubie na rogu? King’s Arms? Nie? Koniecznie musisz tam pójść, świetny pub, naprawdę super”.

Jedynym partnerem, którego łykałam bez popitki, był Gethin – długoletni chłopak mojego przyjaciela z uniwersytetu, Dana. Wszyscy troje blisko się przyjaźniliśmy i razem przeżyliśmy niektóre z moich najbardziej szalonych nocy i najlepszych wakacji. Ale prawda jest taka, że ostatnio mnie zawiedli. Myślałam, że zawsze będę mogła liczyć na Dana i Gethina, że będą łamać konwenanse, ale zaczęli podejmować najbardziej konwencjonalne decyzje spośród wszystkich osób, jakie znałam. „Zamknęli” swój związek, co było dla mnie strasznie rozczarowujące, bo ich seksualne eskapady stanowiły nieustające źródło przezabawnych opowieści i uważałam ich za jedyną naprawdę szczęśliwą niemonogamiczną parę wśród moich znajomych. Ułożyli sobie niesamowicie skomplikowany grafik, zgodnie z którym mogli pić tylko w niektóre weekendy, a już na pewno nie w tygodniu. Przestali wychodzić wieczorami do knajp, bo wiecznie na coś oszczędzali. Ostatnio rozpoczęli proces adopcyjny i kupili sobie mieszkanie z dwiema sypialniami w Bromley. Teraz wypili po dwie lemoniady, opowiedzieli mi o koszmarze, jaki przeżywają w związku z przerośniętym drzewem w ogrodzie sąsiada, które sięga do ich ogrodu, i wyszli przed ósmą, żeby „zdążyć wrócić do Bromley”, zupełnie jakby to była wyprawa do Mordoru.

Dostałam sporo przemyślanych prezentów, które udowadniały ponad wszelką wątpliwość, że wszyscy wiedzą, kim jestem i jak przejawia się to w moim guście i stylu życia. Wśród nich znalazły się: wczesne wydanie The Whitsun Weddings Philipa Larkina, buteleczka wędzonego ostrego sosu, który uwielbiam i który można kupić tylko w Ameryce, a także, zwana pieniążkiem, roślina doniczkowa, która pełniła rolę zarówno prezentu na parapetówkę, jak i talizmanu mającego zapewnić sukces mojej nowej książce. Jedynym nietrafionym prezentem okazała się ramka z nadrukiem od dyrektorki szkoły, w której kiedyś pracowałam – ilustracja kobiety z lat pięćdziesiątych zmywającej naczynia, opatrzona napisem: „Gdyby Bóg chciał, żebym sprzątała, wrzuciłby diamenty do zlewu!”. To nie był pierwszy raz, kiedy dostałam prezent tego rodzaju. Doszłam do wniosku, że to przedłużający się w moim przypadku stan singielstwa oraz zamiłowanie do martini sprawiły, że ludzie myśleli, że lubię takie kiczowate, „dowcipne” retro slogany ukazujące kobiety jako bezdzietne pijaczki i uzależnione od czekolady oraz zakupów desperatki. Grzecznie podziękowałam.

Eddie i Meera zaproponowali mi kreskę koki. Zależało im na tym, by należycie uczcić „pierwszą noc poza domem od półtora roku”. Meera właśnie przestała karmić piersią, co oznaczało, że wreszcie mogła się bezkarnie nawalić. Oboje mieli ten dziki błysk w oczach, który widywałam u świeżo upieczonych rodziców na ich pierwszej imprezie od bardzo dawna. Uprzejmie odmówiłam. Nie przeszkadzało mi, że brali, ale drażniło mnie to, że skuta Meera od razu zaczęła pleść o konieczności wprowadzenia urlopu ojcowskiego i „domyślnych patriarchalnych konstruktach rodzicielstwa”. Eddie z kolei cały czas niespokojnie przestępował z nogi na nogę – nie mógł usiedzieć w miejscu. Oboje też nieustannie gadali o festiwalu w Glastonbury, zupełnie jakby byli jego założycielami.

Moja Jedyna Samotna Przyjaciółka Lola wzięła mnie na bok i oznajmiła, że czuje się oceniana i wykluczona przez wszystkich niesamotnych. Usta miała pomalowane czerwoną szminką, a włosy zaczesała do góry, tworząc bardzo dziwną fryzurę – coś na kształt peruki adwokackiej – złożoną z wielu zakręconych pasm włosów, częściowo upiętych, a częściowo rozpuszczonych. Robiła sobie takie fryzury tylko wtedy, gdy miała gigantycznego kaca i próbowała to jakoś zamaskować.

Przyznała, że poprzedni wieczór spędziła dosyć intensywnie: najpierw randka w pubie nad kanałem o siódmej wieczorem, potem kolacja, potem bar, jeszcze jeden bar i w końcu, o trzeciej nad ranem, łóżko. Oczywiście nie wylądowała w nim sama i nie zmrużyła tej nocy oka. Moja Jedyna Samotna Przyjaciółka Lola pracowała w branży eventowej i określiłabym ją jako wolną randkowiczkę, singielkę z dziesięcioletnim stażem, która desperacko szukała związku. Była moją najbliższą przyjaciółką z czasów studiów i nikt z naszej paczki nie mógł zrozumieć, dlaczego nie udaje jej się wyjść poza kilka randek. Była czarująca, zabawna, piękna i bezczelnie wygrała na genetycznej loterii – nie dość, że miała ogromne piersi, to jeszcze nie wymagały one stanika. Zwierzyła się, że strasznie „panikuje” z powodu wczorajszej randki. Zażartowałam, że jej fryzura doskonale odzwierciedla jej stan psychiczny. Powiedziała, że zamierza wrócić do domu metrem. Odparłam, że zaraz pojawi się młodszy brat Eddiego – singiel, dwadzieścia sześć lat, weterynarz. Stwierdziła, że może wypije jeszcze jedno prosecco „na drogę”.

Katherine, moja najstarsza stażem przyjaciółka, którą znam od pierwszego dnia szkoły średniej, zapytała, czego chcę od nadchodzącego roku. Odpowiedziałam, że chyba jestem gotowa, żeby kogoś poznać. Zareagowała nieskrywaną radością. Myślę, że potraktowała moją decyzję o szukaniu związku jako pośrednie potwierdzenie, że jej wybór, by wyjść za mąż i mieć dziecko, był słuszny.

Zauważyłam, że po trzydziestce nasi znajomi każdą naszą decyzję osobistą traktują jak osąd dotyczący ich życia. Jeśli głosowaliśmy na Partię Pracy, a oni na Liberalnych Demokratów, to myślą, że zrobiliśmy to jedynie, by im udowodnić, że ich poglądy polityczne są do bani. Jeśli przeprowadzili się na przedmieścia, a my nie, uważają, że zrobiliśmy to z czystej złośliwości, by pokazać, że nasze życie jest wspanialsze niż ich.

Kiedy Katherine w wieku jakichś dwudziestu pięciu lat poznała swojego przyszłego męża, Marka, przeszła na długoterminową monogamię i od tamtej pory chciała, żeby wszyscy dołączyli do niej.

Ja z kolei przez dwa lata od rozstania z Joem byłam niepraktykującą singielką, czyli singielką, która się nie umawia. Przeżyliśmy razem siedem lat, z czego cztery ze sobą mieszkaliśmy. W tym czasie nasze życia i życia naszych znajomych były mocno splecione, ale w końcu zaczęło mnie drażnić, że Joe mówi „jutrzejszy dzień” zamiast „jutro” i „bunio” zamiast „Facebook”. Po tym, jak ze sobą zerwaliśmy, próbowałam nadrobić zaległości w seksie, wdając się w półroczny szał rozpusty. Tyle że ten „szał rozpusty” w moim przypadku oznaczał sypianie z trzema mężczyznami, spośród których każdego próbowałam uczynić swoim „prawdziwym chłopakiem”.

Po postawieniu sobie diagnozy, że jestem typem osoby współzależnej, przed trzydziestką postanowiłam przestać się umawiać i sprawdzić, jak to jest naprawdę być samą. Po raz pierwszy w życiu zamieszkałam sama i zaczęłam podróżować w pojedynkę, a potem rzuciłam posadę nauczycielki, z pisarki na pół etatu przeobraziłam się w pełnoetatową, wydawaną autorkę, i oduczyłam wszystkich nawyków, jakich nabyłam podczas blisko dziesięciu lat wygodnej monogamii. Niedawno poczułam, że jestem gotowa znowu zacząć się umawiać.

Zamówienia w pubie można było składać do jedenastej. Katherine wyszła tuż przedtem. Była w ciąży. Nie powiedziała mi o tym, ale się zorientowałam, bo ciągle jadła pikle – najpierw wyjadała ogórki konserwowe z burgerów innych gości, a potem zamówiła talerz korniszonów. Przez całą ciążę z Olive miała wielką ochotę na słone i kwaśne. Kiedy jednak zapytałam, czy to umami zainspirowało imię jej dziecka, obraziła się. Przez ostatnie lata nauczyłam się wiele o tym, czego nie lubią kobiety w ciąży i świeżo upieczone mamy – na przykład tego, że komentujesz imię ich dzieci. Jedna z przyjaciółek przestała się do mnie odzywać, gdy w dobrej wierze poinformowałam ją, że Beaux to francuska forma liczby mnogiej i powinna nazwać syna Beau. Niestety, imię było już oficjalnie nadane. Inna się obraziła, kiedy nazwała córkę Bay, a ja zapytałam, czy to odniesienie do liścia laurowego, wnęki okiennej czy zatoczki parkingowej.

Szczególnie nie podoba im się, kiedy zdradzą ci imię „w tajemnicy”, a ty przypadkiem wypaplasz je komuś innemu, i one się o tym dowiedzą. Ale najgorsze faux pas – coś jak zapytanie kogoś o wiek, publiczne bekanie albo jedzenie nożem zamiast widelcem – to zapytać kobietę, czy jest w ciąży, gdy już to widać. Nie wolno też powiedzieć, że „wiedziałaś od początku”, kiedy wreszcie ci o tym powie. One tego nienawidzą. Lubią ten teatralny moment, w którym to ogłaszają. Szczerze mówiąc, rozumiem to i pewnie zachowywałabym się tak samo. Skoro przez dziewięć miesięcy nie wolno ci wypić głupiego drinka, musisz skądś czerpać ekscytację. Zatem, gdy Katherine wymyśliła bajeczkę o „konieczności naprawy samochodu” następnego ranka, tylko przytaknęłam i bez protestu pozwoliłam jej wyjść.

Około dziesiątej wieczorem zaczęły się ciche sugestie o ewakuacji do czynnego całą dobę klubu w King’s Cross. Głównie ze strony świeżo przybyłego weterynarza, z którym Lola już rozmawiała, potrząsając przy tym zalotnie swoją perukopodobną fryzurą. Ale gdy nadeszła dwudziesta trzecia piętnaście, nikt ostatecznie się nie zdecydował. Eddie i Meera musieli wracać, by zmienić nianię. Gdy patrzyłam, jak ich szczęki rytmicznie się poruszają, bałam się, że czeka ich nerwowa, bezsenna noc. Lola i weterynarz poszli „poszukać baru z winem”, czyli jakiegoś mrocznego miejsca, w którym mogliby oboje bredzić pijackie głupoty, aż jedno z nich wykona pierwszy krok i przejdą do obściskiwania się na kanapie. To mi bardzo odpowiadało, bo straszliwie chciało mi się spać. Przytuliłam pozostałych gości na pożegnanie i powiedziałam pijackim głosem, że ich wszystkich kocham.

Po powrocie do domu wysłuchałam połowy odcinka mojego aktualnie ulubionego podcastu, zabawnej historii seryjnych morderczyń, zmyłam tusz, a potem wynitkowałam i umyłam zęby. Postawiłam moje nowe stare wydanie The Whitsun Weddings na półce z książkami, a roślinkę, zwaną pieniążkiem, na kominku. Byłam niezwykle zadowolona. Tamtego sierpniowego wieczoru w pierwszych godzinach drugiego dnia mojego trzydziestego trzeciego roku życia czułam, że każdy przypadkowy element tego życia został zaprojektowany dawno temu, by złożyć się właśnie w tę chwilę.

Położyłam się do łóżka i po raz pierwszy w życiu pobrałam aplikację randkową. Lola, weteranka randek online, powiedziała mi, że Linx (z sylwetką dzikiego kota na polowaniu jako logo) ma najwyższy wskaźnik dostępnych mężczyzn i najlepszą skuteczność w dopasowywaniu długoterminowych związków.

Wypełniłam rubrykę „O mnie”: Nina Dean, 32 lata, autorka książek o jedzeniu. Lokalizacja: Archway, Londyn. Szukam: miłości i idealnego pain au raisin.

Załadowałam kilka zdjęć i zasnęłam.

Moje trzydzieste drugie urodziny były najprostszymi, jakie miałam. I całkiem uroczym początkiem najdziwniejszego roku mojego życia.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki