www.wydawnictwosol.pl

Copyright © Mariola Zaczyńska 2010

Redakcja:

Elżbieta Lipińska

Korekta:

Grażyna Nawrocka

Projekt okłaki:

Andrzej Brzezicki

Warszawa 2013

ISBN 978-83-62405-06-0

Wydawca:

Wydawnictwo SOL
Monika Szwaja • Mariusz Krzyżanowski
05-600 Grójec, Duży Dół 2a
wydawnictwo@wydawnictwosol.pl

ePub i Redakcja techniczna:

Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux
atelier@duchateaux.pl

Rozdział 1

Pani Wandeczka z niepokojem wznosiła oczy do góry. Świetnie znała ten łomot i wiedziała, co on oznacza. Kłopoty, mianowicie. Brysia najwyraźniej boksuje i kopie ten okropny czerwony worek zawieszony w jej sypialni. A z taką pasją kopie i boksuje tylko wtedy, gdy jest zła, wściekła lub zrozpaczona.

– Trzydzieści lat na karku, a zachowuje się jak nastolatek z ciemnego podwórka – mamrotała pod nosem. – Jak ona chce znaleźć męża? Te wszystkie jej karate-pierdate!

Pani Wandeczka pstryknęła pilotem od telewizora i wygodnie usadowiła się na kanapie. Cztery maciupeńkie szpice natychmiast umościły się obok niej, a najmniejsza suczka, oczywiście, na kolanach. Właścicielka czule pogłaskała pupile, a suczkę pocałowała w wilgotny nosek. Z psich oczu tryskała jak wulkan namiętna miłość do pulchnej pani.

Zegar w dole ekranu wskazywał, że ulubiony program pani Wandeczki zacznie się za kilka minut. Nie chciała go przegapić. Czatowała na nowy kanał Discovery City, na którym własny program na żywo miała taka zabawna reporterka: kobieta w sile wieku, nieźle pomarszczona, ale z charyzmą. Nie było relacji, w której nie miałaby jakiejś wpadki. Albo się przewróciła, albo zaklęła na wizji, albo pomyliła rozmówców. Fragmenty jej programu biły rekordy popularności na YouTube (drugie ulubione źródło informacji o świecie, jakie pani Wandeczka zdobywała, nie wychodząc z domu). Dziś miała być powtórka wczorajszego programu, którego nie obejrzała, bo musiała zawieźć szpice na strzyżenie przed zbliżającą się wystawą.

Bach! Bach! Bach! – łomot nad głową pani Wandeczki przybierał na sile. Brysia najwyraźniej postanowiła się maksymalnie znieczulić przed pracą. Szła dziś na popołudnie, czyli mieli pewnie jakąś akcję. Ale kto ją tam wie. Brysia nigdy się nie zwierzała mamie ze swoich kłopotów, nie opowiadała o pracy, skryta była jak mężczyzna. Bardzo źle. To pewnie też jedna z przyczyn, że nie miała do tej pory męża. Pani Wandeczka machinalnie pogłaskała szpice. Jakież to wdzięczne stworzenia! Sama słodycz.

Bach! Bach! Bach!

Podkręciła trochę głos, aby odgłosy treningu nie zakłóciły jej ulubionego programu, którego czołówka właśnie się wyświetliła.

Bach! Bach! Bach!

O rety! Ostatni raz córka pastwiła się tak nad workiem, gdy miała ten straszny zawód miłosny. Co tu dużo mówić: facet był żonaty, ale zapewniał, że małżeństwo już dawno nie istnieje, przychodził do Brysi na obiadki, nie krył się przed panią Wandeczką. Wyglądało, że rzeczywiście jest zdeklarowany i rozwód to kwestia rychłych formalności. Nie był wymarzonym kandydatem na zięcia, ale niech tam, byle córka była szczęśliwa.

Bach! Bach! Bach!

I rzeczywiście się rozwiódł.

Bach! Bach! Bach!

Ale zaraz potem związał się z koleżanką z pracy.

Bach! Bach! Bach!

Właściwie to dziecko jej zrobił.

Bach! Bach! Bach!

Eeech... „Koleżanka”!

Bach! Bach! Bach!

I się z nią ożenił. A nie z Brysią.

Bach! Bach! Bach!

Taaak... Brysia straciła cztery lata, czekając na swego ukochanego. Tyle trwało, zanim się rozwiódł. Jak to dziecko ma znaleźć męża, skoro trafia na takich... łobuzów! Pani Wandeczka przerwała jednak rozmyślania nad losem pociechy wchodzącej w wiek staropanieństwa. Oto szalona afrykańska muzyka zapowiadała ukochany program „Miejska dżungla” i za chwilę cały ekran wypełniła pomarszczona twarz w szerokim uśmiechu od ucha do ucha. Pani Wandeczka bezwiednie odpowiedziała podobnym uśmiechem. Ale numer! Chyba na stare lata została fanką! Życie jest pełne niespodzianek.

•

O tym, że to nie był dobry dzień, Gośka przekonała się z samego rana. Wystarczyło przejrzeć konkurencyjny tygodnik, by śliczny poranek zrobił się, za przeproszeniem, do d..., do niczego. Godzinę później dziennikarka dojeżdżała do Warszawy, klnąc pod nosem jak szewc. Gdy napięcie sięgnęło szczytu, wykręciła numer przyjaciółki.

– Bryśka?! Ten popapraniec znowu mi przyłożył w durnym artykule! – przeszła od razu do sedna sprawy.

Brysia milczała. Lekki pogłos pozwolił się domyślić, że włączyła funkcję głośnomówiącą i zajęła się jakimiś swoimi sprawami. Po chwili było wiadomo jakimi: Bryśka kopała i sapała jak szalona.

– No... i...? – zachęcała do zwierzeń między jednym ciosem a drugim.

Łup! Bach! Gośce przemknęło przez myśl, że nie tylko ona ma dziś przechlapane. Postanowiła jednak być egoistką i skupić się na swoim problemie. Egoizm w zasadzie jest zdrowy.

– No, wyobraź sobie, że popapraniec wszedł na moje terytorium i zaznaczył je swoim męskim, szowinistycznym moczem! Filozof pieprzony! – wyrzuciła z siebie z wściekłością.

Łup! Bach!

– No... i...?

– Ty mnie słuchasz? – upewniła się.

Łup!

– ...Tak.

– Uważam, że jako policjantka... powinnaś się tym zająć. – Gośka starała się naprowadzić przyjaciółkę na właściwy tok myślenia.

Bach! Bach! Bach!

– Co... mam... zrobić?

Gośka rozanieliła się. To jest przyjaciółka! I jaka konkretna.

– Aresztuj go, kochana. Dowiedz się, kto to, i aresztuj! To cham! Trzeba go odizolować od społeczeństwa! Mówię ci, ludzie będą nam wdzięczni. Tobie będą wdzięczni!

Łup! Bach!

– ...Nie!

Gośka nie wierzyła własnym uszom. Brysia odmawia tak drobnej przysługi?!

– Jesteś moją przyjaciółką czy nie? – zagrzmiała głosem pełnym oburzenia.

Po drugiej stronie dało się słyszeć jakieś westchnienie. Dziennikarka tylko domyśliła się, że zmęczona Brysia siadła na łóżku, przy szafce z telefonem. Po chwili usłyszała charakterystyczny dźwięk odrywanych rzepów przy zapięciu bokserskich rękawic.

– To... bałdzo... pławdopodobne – odpowiedziała Brysia, najwyraźniej pomagając sobie zębami przy zdejmowaniu morderczych akcesoriów.

– Bądź precyzyjna z łaski swojej i się określ: jesteś przyjaciółką czy nie?! – kategorycznie domagała się dziennikarka.

Po chwili usłyszała, że Brysia wzięła słuchawkę telefonu do ręki. Ciężkie oddechy wskazywały, że policjantka zafundowała sobie porządny wycisk. I to dobrowolnie! – pomyślała Gośka, która nie przepadała za kick boxingiem, uprawianym przez przyjaciółkę.

– Dlaczego w twoim przypadku zakładam taką brzydką rzecz jak prowokacja? – zaczepnie zapytała policjantka. – Tak za niewinność ci dołożył?

– Oj, tam. – Gośka szybko przerwała przyjaciółce przymilnym, bagatelizującym tonem. – Poradziłam tylko, żeby wsadził sobie gdzieś tę swoją ekologiczną demagogię. Tak między wierszami mu to poradziłam, oczywiście. Ogólnie byłam grzeczna. No... może... trochę złośliwa.

– Trochę złośliwa – z przekąsem powtórzyła Brysia. – Jesteś jak buldog gryzący nogi pod dywanem. Kochana! Ty musisz popluć jadem, żeby zachować względną równowagę ustrojową w krwiobiegu. No i proszę, nareszcie trafiłaś na podobną sobie istotę o wdzięku rozjuszonej kobry!

Gośka zaniemówiła. Owszem, przyjaciółki zawsze mówią sobie prawdę w oczy, ale czy Bryśka musi być prawdomówna właśnie dziś? Zniosłaby to dzielniej po aresztowaniu gada!

– Nie zamknę go.

Jeśli Gośka miała jeszcze jakąś nadzieję na babską solidarność, to właśnie przeszła ona do historii.

– Zdrajczyni! – wrzasnęła do telefonu i rozłączyła się.

Tej kobry to jej nie daruje! Nagle ze złością wcisnęła hamulec. Czy w Warszawie świecą się tylko czerwone światła?! Nikt tu nie słyszał o zielonych?!

– Cholerna stolica! – wrzasnęła w przestrzeń, wychylając głowę przez okno.

Starszy pan w samochodzie stojącym obok popukał się wymownie w czoło.

– To po jaki gwint tu jeździsz, dziewczyno? – burknął nieuprzejmie.

W odpowiedzi Gośka z teatralną rozpaczą zaczęła walić głową w kierownicę.

Nie lubiła przyjeżdżać do Warszawy. Zwłaszcza w takiej chwili, gdy policzki jeszcze ją piekły z upokorzenia, jakiego doznała od popaprańca. Podróż z Siedlec trwała zbyt krótko, aby ochłonąć. Oprócz policzków Gośce płonęły także uszy. To oznaczało najwyższy stopień desperacji i obrazy. Wściekłość na popaprańca była olbrzymia. Przeszywała duszę i trzewia. I jak tu gadać za chwilę o interesach?

Gośka jechała bowiem na spotkanie z naczelnym „Piasta”, magazynu, z którym okazjonalnie współpracowała. Miała napisać reportaż o prywatnych stadninach koni arabskich w Polsce. Gośka nie była ekspertem w tej dziedzinie, więc miała dostać do współpracy „kogoś”. Tak powiedział naczelny:

– Kogoś znajdziemy, kto ci pomoże. Kogoś, kto zna się na koniach.

– Fatalny pomysł – kręciła głową.

Ona i współpraca! Jest przecież typową singielką, samodzielną i na tyle niegłupią, aby samej poradzić sobie z tematem. Jechała więc, by osobiście przekonać naczelnego, że reportaż zrobi sama.

No, a tu popapraniec wytrącił ją z równowagi. Brysia była teraz ostatnią deską ratunku. Gośka potrzebowała ukojenia. I działania. Zdecydowanego policyjnego działania! Tymczasem przyjaciółka odmówiła jakże drobnej, acz potrzebnej, przysługi! Świat babskiej solidarności schodzi na psy. Jeśli więź jajników już nic nie znaczy, to co się dziś liczy?

Ze złością podkręciła radio. Rockowe rytmy zawsze podbudowywały jej ego. A ponieważ było ono teraz mocno nadszarpnięte, ostry rock grzmiał na całą moc samochodowego radia.

Mogłaby się chociaż dowiedzieć, kto, u diabła, pisze te artykuły! – pomyślała z niechęcią.

Ale skoro Brysia, superpolicjantka, odmawia aresztowania tego aroganta, to ona, Małgorzata Zuber, sama przeprowadzi odpowiednie śledztwo.

Dorwę zwyrodnialca! – obiecała sobie w nagłym olśnieniu.

Dorwie... i ukarze. Jeszcze nie wie jak, ale to najmniej ważne w tej chwili. Najpierw go znajdzie, a potem pomyśli nad stosowną torturą. Nie chcą go zamknąć? To pożałują! Wszyscy!

•

Pani Wandeczka wpatrywała się z napięciem, jak leciwa reporterka próbuje nawiązać kontakt z kloszardem. Brudny, obszarpany mężczyzna w nieokreślonym wieku siedział w przejściu podziemnym w centrum stolicy. Obok niego stał odwrócony kapelusz na drobne. Kloszard przyglądał się reporterce wzrokiem nie tyle bezmyślnym, ile podejrzliwym. Ot, tyle lat przesiaduje w tym samym miejscu, a tu nagle jakaś stara baba wyciąga go na zwierzenia. Kloszard mlaskał ustami z wyrazem obrzydzenia, a dziennikarka udawała, że tego nie widzi, choć krew już się w niej gotowała.

– Na pewno masz jakąś filozofię tego, co robisz. – Zmrużone oczy w pomarszczonej twarzy wpatrywały się z rosnącą niecierpliwością w kloszarda.

– Filozofię? – Kloszard mrugał oczami, jakby chciał za wszelką cenę rozumieć, czego od niego chcą.

Ale reporterka nie dała się zwieść. O, nie! Odwróciła się do kamery i mrugając porozumiewawczo, szepnęła konspiracyjnie prosto w obiektyw:

– Szczwany lis!

Teraz kloszard udawał, że ogląda brudne paznokcie.

– Możesz mi śmiało powiedzieć, co takiego w życiu zrobiłeś, że Bóg cię pokarał takim losem – zachęcała nietaktownie niestrudzona gwiazda telewizji.

Kloszard zastanowił się. Nagle kiwnął głową.

– Zaśpiewam ci Dylana – bąknął zachrypniętym głosem.

Wyciągnął z kieszeni ustną harmonijkę. Pierwszą zwrotkę zaśpiewał, lekko fałszując.

„Przez ile dróg musi przejść każdy z nas...”.

A potem przytknął harmonijkę do ust. Dźwięk, który rozległ się w tunelu podziemia, był tak przejmujący i słodki, że ludzie zaczęli zwalniać, zatrzymywali się przy grającym, wrzucali do kapelusza pieniądze. Kamera rejestrowała zaskoczone twarze, nagle tak przejęte, wzruszone. W tunelu zaczynało się dziać coś niezwykłego. Pani Wandeczce przeszły ciarki po plecach. No, było coś niesamowitego w tym brudnym kloszardzie zatopionym całkowicie w graniu i w tych poruszonych twarzach gapiów... Obraz zatrzymał się raptem na reporterce. Pani Wandeczka nie mogła uwierzyć: w oczach otoczonych siateczką zmarszczek było zaskoczenie i... przejmujący ból! Spod powiek wypłynęły powoli dwie ogromne łzy. Żłobiły w policzkach wilgotny ślad. Reporterka wzięła nagle głęboki oddech i otarła oczy.

– Przestań! Kurwa! Bo mi serce pęknie! – jęknęła rozdzierająco.

Kloszard z łagodnym zdziwieniem oderwał harmonijkę od ust. W tunelu zapanowała głęboka cisza. Po chwili ludzie zaczęli głośno się domagać, aby kloszard dalej grał. On jednak z respektem spoglądał na rozsierdzoną znienacka gwiazdę telewizji.

– Ot, i masz całą filozofię – puścił do niej oko ze sprytnym uśmiechem.

Dziennikarka tupnęła ze złością nogą.

– Jaja sobie robisz?! – nie kryła furii.

Pani Wandeczka kwiczała ze szczęścia przed telewizorem. Jak ona kocha tę zwariowaną reporterkę! Jej relacje trafiały prosto do serca i duszy. Żadne tam gładkie „ę” i „ą”! Z fascynacją patrzyła, jak rozsierdzona pomarszczona twarz wypełniła cały ekran.

– Pierwszy i ostatni raz pokazywałam wam podziemne życie miejskich upiorów – padła radykalna deklaracja.

Kamera zrobiła jeszcze zbliżenie na uszminkowane usta.

– Przecież to czub! – wysyczały usta.

Pani Wandeczka zaczęła przed telewizorem bić brawo. To jest to! Tego brakuje w tej układnej i nudnej telewizji. Trochę prawdy i trochę życia. Ach, jakże niecierpliwie będzie czekała na kolejny odcinek „Miejskiej dżungli”.

– A za tydzień zapraszam was na spotkanie z prawdziwymi bohaterami wielkich miast. Szczury! To dopiero historia – zapowiadała reporterka. – Zobaczycie, co przygotowała dla was Alberta. Oglądajcie!

No tak, Alberta! Pani Wandeczka przypomniała sobie imię szalonej reporterki. Gorączkowo szukała w napisach końcowych telefonu do redakcji programu. Musi powiedzieć tej Albercie o golasach! Wstrętnych golasach, przez których nie może jeździć ze szpicami na ukochaną łączkę. Może w końcu telewizja sobie z nimi poradzi! Alberta na pewno.

Teraz jednak musi usiąść do internetu, aby obejrzeć to jeszcze raz na YouTube. I ciekawa była komentarzy, oczywiście.

•

Pani Wandeczka nie wiedziała, bo i skąd, że komentarze na YouTube śledził już (z ponurą rozpaczą) naczelny kanału Discovery City Waldemar Chlebowsky. Od kilku miesięcy nie potrafił zgłębić swoich uczuć. Najnormalniej w świecie nie umiał odpowiedzieć sobie na pytanie: dobrze zrobił, zatrudniając Albertę, czy może był to błąd jego życia?

Po raz pierwszy w niemal pięćdziesięcioletniej karierze zawodowej podjął decyzję pod wpływem impulsu. Doskonale pamiętał ten dzień: gorąca Afryka, ekstremalne okoliczności, świadomość, że cała grupa ledwo uszła z życiem... no i ta baba, ciągle gadająca, snująca irytujące teorie. Nie mógł się wtedy zdecydować co do swoich uczuć – chce tego cholernego patyczaka zamordować teraz czy też mord odłożyć w czasie, by bardziej się nim potem upajać. Wersja „na potem” zwyciężyła. A gdy ta koszmarnie hałaśliwa kobieta spojrzała mu w oczy i stwierdziła, że zostaje w Afryce, Waldemar Chlebowsky zaproponował jej pracę w nowo tworzonym kanale Discovery City. I to chyba była jedyna rzecz, która mogła ściągnąć Albertę z afrykańskiego kontynentu do Europy. No, i stało się. Do dziś nie rozumiał, dlaczego to zrobił. Przecież jej nie cierpiał!

Za tę decyzję Waldemar, zwany przez tę nową, wiecznie nadaktywną reporterkę Waldim, bardzo szybko zebrał szczere gratulacje od właścicieli macierzystej stacji. Chwalono go za odwagę i niebywałą intuicję w doborze pracowników. Discovery City był na razie kanałem pilotażowym, prezentującym życie wielkich miast z całego świata, w tym z Polski. Siłą rzeczy mord rzeczywiście musiał zostać odłożony w czasie, bo nie zarzyna się przecież Alberty, która znosi złote jaja, czy jak tam mówi stare polskie przysłowie. Waldi nie był dobry ze staropolskich przysłów, bo większość swego życia spędził w Stanach Zjednoczonych, które zaczął już traktować jak swoją ojczyznę. Obecny wyjazd do Polski był dla niego równie egzotyczny jak do Afryki.

Alberta dokonywała właśnie czegoś na kształt rewolucji w tej dziwnej części Europy, w której przez lata o kształcie telewizji i dziennikarstwa decydowała cenzura. Okazało się, że fatalne wpadki Alberty, jej niewyparzony język i wyjątkowy nietakt były odbierane jako nowy standard w programie na żywo. Komentarze na YouTube oraz wyniki oglądalności nie pozostawiały wątpliwości: żadna stacja telewizyjna nie miała takiego hitu jak „Miejska dżungla” Alberty.

– Cholerna strzelba! – z irytacją, ale też z uznaniem podsumował wyniki ostatniego odcinka.

Będzie musiał tę strzelbę zabrać na dobry obiad do dobrej restauracji. Byle mu tylko wstydu nie narobiła. I na pewno da jej podwyżkę.

•

Gośka nie mogła uwierzyć: naczelny „Piasta” był głuchy na argumenty. Kompletnie też nie działały na niego maślane oczy, trzepot rzęs, głębokie westchnienia, niewinne poprawianie niesfornych kosmyków z grzywki, modulowany głos. Zero reakcji. Zero reakcji tej, co trzeba. Bo naczelny też uśmiechał się maślano i wzdychał, ale w kwestii zasadniczej zdania nie zmienił.

– Ty, Małgosiu, nie wiesz, nie przypuszczasz nawet, jakie to środowisko. Ostrożne i zamknięte. Jeśli pojedziesz sama, to powiedzą ci to, co chcą powiedzieć. A ja potrzebuję akurat tych nowin, które trzymają głęboko w ukryciu – tłumaczył po raz setny.

– Będziesz je miał! – zaklinała Gośka.

– Ale ty, dziecko, nie wiesz nawet, o co pytać. Nie znasz się na koniach.

– Szybko się uczę – znowu trzepot rzęs i skromne przymknięcie powiek.

– Pomoże ci Marek. To koniarz z krwi i kości. W niczym ci nie przeszkodzi. Wręcz przeciwnie. On będzie rozmawiał, a ty masz słuchać i wszystko to pięknie opisać swoim ciętym, niepowtarzalnym języczkiem.

Mrrr... Kocur łasy na głaskanie włączył w duszy dziennikarki opcję „głaszcz mnie jeszcze za uszkami”... No, miło, miło... Ale co to chciała?

– Nie umiem współpracować! Zatnę się i skopię temat – sięgnęła po cięższy kaliber.

Naczelny był niewzruszony.

– Wierzę w ciebie, kochana. W dodatku nikt, przy okazji, nie zrobi mi takich zdjęć jak ty.

Mrrr... Fakt... Ma się ten talent.

– Słuchać i pisać? To jakaś drugorzędna rola. Czemu ten jakiś Marek sam nie napisze tego, co się dowie?

– Bo nie jest dziennikarzem! Owszem, pisuje. Ostatnio wyżywał się w tematach korekty kopyt i krzywego zgryzu. W końskiej prasie.

– Czytasz końską prasę?!

Naczelny spojrzał na nią z cierpieniem w oczach.

– Musiałem. Marek pytał mnie o fachowe uwagi na temat jego warsztatu dziennikarskiego.

– I co? – zainteresowała się.

– No i to ty, dziecko, masz pisać – jednoznacznie zadecydował naczelny.

Mrrr… Gośka miękła w oczach. Znała naczelnego i wiedziała, że tej bitwy nie wygra. Stary wyga wiedział, czego chce. Dziennikarka mogła tylko odmówić pisania albo zgodzić się na zaproponowane warunki. Zawadiacki duch dziewczyny zwyciężył. Temat zapowiadał się ciekawie i szkoda byłoby odpuścić przygodzie. Cholera! Będzie jeździć z niańką. Albo, nie daj Boże, za niańkę robić! Bo grom wie, jaki jest ten Marek. Niewykluczone, że ciamajda, skoro to ona musi pisać.

– Przestanę cię lubić – skapitulowała. – Ale że milutka jestem, to się ostatecznie zgadzam.

Naczelny promieniał.

– Do Marka masz niedaleko. Mieszka teraz w Jagodnem, pod twoimi Siedlcami. Tu jest jego telefon. Umów się i pogadajcie. Chcę to do najbliższego numeru.

Gośka już trzymała w rękach wizytówkę Ziemowita Marka Gordali: pensjonat dla koni, treningi koni rajdowych i wyścigowych, zajeżdżanie młodych koni, hotel.

– Ziemowit? – prychnęła jak dziecko.

– Tylko tak do niego nigdy nie mów. Mogą to robić jedynie doooobrzy znajomi. Mów: Marek.

– Bo co? – ożywiła się.

– Bo robi się trudny w obyciu, powiedzmy enigmatycznie.

– Jasne. Kompleksy.

– Tylko z nim nie wojuj, ja cię proszę. To świetny fachowiec, a mnie zależy na tym artykule.

Gośka patrzyła na adres. Jagodne leży jakieś 20 km od Siedlec. Czemu jeszcze nie słyszała o tym ośrodku? Chyba działa od niedawna. No, ale inna sprawa, że wieś nie jest tym, co tygrys siedzący w jej duszy lubi najbardziej. O, gdyby to był nowy klub, to i owszem. Na pewno by coś o nim wiedziała. Gośka była stałą bywalczynią miejsc ciekawych, gwarnych i z dobrą muzyką. A tego w Jagodnem raczej się nie spodziewała, dodajmy od razu. Cóż... trzeba będzie się przemęczyć. Bo naczelny „Piasta” płacił dobrze, jeśli nie świetnie. No i pisanie do „Piasta” to był prestiż. Pismo ukazywało się bowiem także w najbardziej liczących się środowiskach polonijnych na całym świecie. A Gosia lubiła być podziwiana i sławna. Gdzie miałaby lepszą publikę?

– To się nazywa kompromis – tym stwierdzeniem potwierdziła tylko swoją wyjątkową mądrość.

No, dobra. Pojeździ z niańką. To będzie chyba dobra odtrutka na te kłopoty z popaprańcem. Zanim dobierze mu się do skóry! Na myśl o afroncie, jaki ją spotkał, znowu zagotowała się w niej krew. Powrotną drogę do Siedlec poświęciła rozpamiętywaniu historii gazetowej kłótni z Wieśmakiem.

Wieśmak. Tak się popapraniec podpisywał pod durnymi artykułami o ekologii. Facet był wolnym strzelcem, przez co trudno było go zlokalizować. Gdyby był na etacie...

– Tacy są najgorsi! – mruknęła. – Myślą, że pozjadali wszystkie rozumy!

Cóż, choćby spod ziemi miała go wydłubać, to wydłubie. To tylko kwestia czasu, była tego pewna.

Popapraniec Wieśmak napisał polemiczny felieton w odpowiedzi na jej artykuł o emigracji mieszczuchów na wieś. Gośka dowodziła, że to żałosny owczy pęd. Snobistyczna moda na wykupywanie wiejskich posesji. Moda ta okropnie ją drażniła. Rancza, siedliska, swoiste skanseny – im bardziej wiejsko i przaśnie, bym lepiej. Fuj! Od dziecka nie lubiła wsi. Rzadkie wyjazdy na wakacje do krewnych wspominała jako niezasłużoną katorgę z dzieciństwa. Tymczasem połowa jej znajomych, tych już ustatkowanych (z bachorami – jak mawiała z pogardą i współczuciem), miała domki w okolicznych wsiach. Niektórzy już tak zasmakowali ekologicznego życia, że nie tylko spędzali tam wakacje, ale mieszkali przez cały rok, dojeżdżając do pracy wprost z łona natury. Strasznie się tym chełpili i byli w tym samozadowoleniu irytujący. Okropność!

I tak, Gośka obnażyła całą prawdę o życiu mieszczuchów na wsi. To po prostu snobizm! Sugerowała nawet, że niektórzy zapewne się na wsi męczą i nudzą, ale nie wypada im się już do tego przyznawać. Ale tylko patrzeć, prorokowała, a mieszczuchy wrócą stęsknione do ulubionych pubów, nocnych klubów, które z ekologią, ciszą i spokojem niewiele mają wspólnego. Na szczęście.

No i wtedy odezwał się Wieśmak. Tak się podpisał. Strasznie pretensjonalnie. Chociaż wszyscy w redakcji twierdzili, że facet musi mieć jaja i niezłe poczucie humoru, wybierając taki pseudonim: połączenie przaśności z symbolem popkultury. Ale ona wiedziała swoje.

– Na pewno ma kucyk, nosi kapelusz i złoty łańcuch na obnażonej klacie. I lubi spać w namiocie. Nie bierze codziennie prysznica – wyliczała z satysfakcją największe męskie grzechy. – O! I pewnie ma brodę. Albo wąsy!

Ha! To dyskwalifikowało największego supermena w jej oczach. Facet musi być pachnący, gładki i czyściutki. Na innych szkoda czasu.

Wróg Wieśmak opublikował felieton w konkurencyjnym tygodniku, wyraźnie jednak powołując się na jej artykuł. Kpił z jej przekonań, bronił wiejskiej sielskości, namawiał innych do pójścia w ślady tych mądrych ludzi, którzy powiedzieli zgiełkowi miasta: dość!.

– Facet twierdzi, że jesteś blondynką – wyciągnęła wniosek Justyna, koleżanka z redakcji, która pierwsza pokazała Gośce polemiczny artykuł.

Nie ukrywała, że lektura paszkwilu sprawiła jej wielką frajdę, co Gośka z trudem jej wybaczyła. Justynie Wieśmak najwyraźniej się podobał! Co za nielojalność.

– Blondynka? – Gośka niepewnie przejechała dłonią po jasnych włosach.

– Blondynka to stan umysłu. Nie patrz na swe płowe loki – pouczyła Justyna, notabene także jasnowłosa dziewoja. I dodała ze zgrozą: – Myślę, że cię obraża.

Gośka odbiła Wieśmakowi piłeczkę z niekłamaną furią. Blondynka! Ożeż!

Przytoczyła przykłady, jak to na sielskiej wiejskości zbija się kasę kosztem mieszczuchów, którzy uwierzyli w ideologiczne bajdurzenie o bliskości natury. Tymczasem serwuje im się na śniadanie fermowe jajka i mleko z kartonu. Tyle tylko, że pięć razy drożej niż w mieście. Co to za czasy, że szczytem snobizmu stało się picie mleka „prosto od krowy” i wybieranie jajek kurom? Chciała, aby oponent poczuł, że pije do niego. Że nie wierzy w to napuszone gadanie o pięknie, spokoju i wiejskim nieskomplikowanym szczęściu.

No i Wieśmak ją rozjechał. Zrobił mokrą plamę na asfalcie. Napisał krótko. Zapytał, czy przez autorkę artykułu przemawia jakaś trauma związana z wiejskim życiem. Czy ma fobie, lęki wyniesione z dzieciństwa? Dodał, że chętnie wyleczy jej kompleksy. Wystarczy, że przyjedzie do niego na wieś. Zgrabnie wplótł zdanie o ograniczonych horyzontach myślowych, które niechybnie poszerzą się na łonie natury. I o plastikowej osobowości. O niechybnej przemianie lalkowatej Barbie w pełnowartościową kobietę, jaka może się tylko dokonać przy życiu świadomym i wartościowym. Takim jak na wsi. Artykuł kończył się rzuceniem rękawicy, czyli zaproszeniem Gośki na wieś, do Wieśmaka, na duchową przemianę. Gośka z niedowierzaniem wczytywała się w kolejne zdania. Zamurowało ją. I ugryzła gazetę. Ze złości. Bo adresu nie podał.

•

Jagodne leżało blisko trasy z Warszawy do Siedlec, ale dziennikarka minęła tabliczkę z nazwą miejscowości. Dzisiaj nie miała jeszcze ochoty poznawać swego współpracownika. Lepiej będzie, jeśli się wcześniej nastroi pozytywnie, żeby facet już na dzień dobry nie wyczuł jej niechęci. Mogłoby to przeszkodzić im w pracy, którą i tak muszą odbębnić wspólnie. Marek Ziemowit jeszcze chwilę poczeka. Teraz Gośka musi w sobie poukładać uczucia do popaprańca, żeby nie rzutowały niechcący na cały męski świat. Wjeżdżając do miasta, minęła nowo wybudowanego McDonalda. Na banerze reklamowym uśmiechała się wielka kanapka. Wieśmac.

Ja ci dam Wieśmaca – pomyślała mściwie. – Ty... ty cholerny Wieśmaku.

*

Rozdział 2

Po porannym treningu Brysia znowu mogła jasno myśleć. Rany! Ale się wkopała! Ona, taka prawdomówna i szczera do bólu. Jak z tego wybrnąć z twarzą i honorem? Dobra, potem o tym pomyśli, bo teraz pani Klara najwyraźniej doszła do siebie i może dalej zeznawać.

Odruchowo podała kolejną chusteczkę pani Klarze, która z oczami czerwonymi od płaczu patrzyła przed siebie z apatią. Policjantka przysunęła do siebie protokół przesłuchania. Pani Klara pociągnęła nosem i zachlipała.

Cholera! Brysia ma tu najprawdziwszy pasztet. A pani Klara jest jego nierozerwalnym składnikiem.

Ach, ta pani Klara! Nie dość, że natura nie była dla kobiety łaskawa, to jeszcze ta jej krowia łagodność i naiwność! Pulchna, fatalnie ubrana czterdziestolatka miała rzadkie włoski ufarbowane na platynowy blond, skręcone w niemodne staropanieńskie loczki. Wyskubane brwi nadawały jej twarzy wyraz wiecznego zdziwienia. I ta właśnie niewiasta przez długi czas myślała, że zawojowała serce przystojnego amanta. Amant okazał się oszustem, czego pani Klara nie mogła przeboleć.

– A pani to taka piękna – znienacka westchnęła pani Klara.

Policjantka bezwiednie wpisała do protokołu: „A pani to...”, i zaraz zamaszyście skreśliła to zdanie. Ach, ta pani Klara! Cielątko, no, cielątko! Mocno wyrośnięte, ale cielątko.

Pani Klara jeszcze nie wiedziała, że znalazła się w środku policyjnego dochodzenia o kryptonimie „Boski”. Brysia osobiście wybrała to hasło po identycznych westchnieniach kolejnych zgłaszających się kobiet:

– On był po prostu boski! – przekonywały, szlochając w chusteczki.

Boski był tymczasem bezwzględny. Z perfekcyjnym wyczuciem manipulował kobietami, ich uczuciami i majątkiem. Nie był chciwy. Nie czyścił ich kont, ale przyjmował drogie prezenty, które one same mu wciskały niemal na siłę. Wyglądało to tak, jakby chodziło o samą zabawę w związek. Zakochane kobiety ubierały go na swoją modłę: jedne kupowały garnitury, inne płaszcze lub sportowe stroje do treningu. Bo Boski dbał o siebie: był wysportowany, czysty, kulturalny. I bardzo czuły. Chodził rano po zakupy, robił śniadania, obierał ziemniaki na obiad, sprzątał, prał. Ideał.

– Pieprzony drań. – Brysia w myślach poprzestała na tym niezbyt mocnym określeniu.

Gdy wpadała w furię, lubiła dosadnie werbalizować otaczającą rzeczywistość. Rzadko, bo rzadko, ale jeśli już... Brysia klęła jak szewc, co przy anielskiej urodzie szokowało niejednego.

Boski przedstawiał się jako rozwodnik po traumatycznym związku. Bardzo grzeczny i delikatny – tak go opisywały wszystkie kobiety. Uwielbiały go. Potrafił wzbudzić w nich silne uczucie, na granicy toksycznej, wyniszczającej miłości, dla której można oddać życie. Skąd wiedziały, że padły ofiarą oszusta? Bo nagle znikał. Bez słowa, bez pożegnania, bez żadnych symptomów, że coś się popsuło. Wszystkim obiecywał małżeństwo. Większość z nich to były już oficjalne narzeczone. Nieszczęśliwe, przerażone, zgłaszały na policji jego zaginięcie. Nigdy się nie znalazł, nigdy nie złapano żadnego tropu.

To Brysia powiązała kilka przypadków ze sobą i odkryła, że zgłoszenia dotyczą jednego człowieka. Co znamienne, żadna z kobiet nie miała zdjęcia narzeczonego. Tak kreował sytuacje, że nie pozostawiał po sobie żadnego śladu. Jeśli wspólne zdjęcia robiono, znikały one z albumów razem z mężczyzną.

– Mówił, że pracuje w wojsku – szlochała pani Klara. – Dlatego spędzaliśmy mało czasu ze sobą. Rozumie pani: służby, poligony, ćwiczenia. Ale gdy był w domu, nie było słodszego człowieka od niego. Kochał mnie. Ja to wiem. Czułam to całym sercem. Nikt nigdy nie był dla mnie taki dobry. Opiekował się mną. Robił kanapki, herbatkę.

Pani Klara z bólem spojrzała Brysi w oczy.

– Przecież widzi pani, jak ja wyglądam. I nie jestem bogata. Dlaczego mówił, że mnie kocha? Dlaczego poprosił o rękę? Gdyby panią poprosił, to ja rozumiem! Jest pani taka piękna! – Pani Klara znowu przyłożyła chusteczkę do oczu.

Brysi zrobiło się przykro. Szybko zamrugała oczami.

– Pani to nigdy coś takiego nie spotka – pani Klara westchnęła.

Policjantka szybko zajrzała do notatek. Boski wybrał sobie dobry zawód. Mit pracy oficera pozwalał mu żyć w kilku związkach naraz. Gdy nie było go w domu, wymawiał się służbą, wyjazdami na poligon. W jednym ze związków posłużył się sfałszowanym pismem oddelegowującym go na studia. Partnerka była przekonana, że narzeczony studiuje, jak Bóg przykazał, i do głowy jej nie przyszło, że ten czas spędza już w objęciach innej narzeczonej. W kolejnym związku przekonał partnerkę, że wyjechał na misję do Afganistanu. Zadawał sobie dużo trudu, by uwiarygodnić kamuflaż. Czasem zupełnie niepotrzebnie, bo zakochane kobiety połknęłyby nawet najbardziej prymitywne kłamstwa. Nie były zbyt błyskotliwe. Były łagodne, samotne i bezbronne. Ale on prowadził bardzo wyrafinowaną grę. Wchodził w rolę bohatera wojny afgańskiej, sumiennego studiującego oficera, dowódcy odpowiedzialnego za podległych mu żołnierzy. W jednym ze związków był nawet saperem.

– Dlaczego to robił? – zapytała przez łzy pani Klara, zaciskając pulchne piąstki.

Policjantka spuściła głowę. Było jej żal zrozpaczonej kobiety. Ale to dobre pytanie. Dlaczego to robił? Obiecała sobie, że złapie drania i dowie się. Po prostu musi wiedzieć!

– Eech! A pani to taka piękna! – westchnęła znowu pani Klara i smutno wpatrzyła się w zakratowane okno.

Brysia po raz kolejny skreśliła „A pani to...” z protokołu i podała przesłuchiwanej kobiecie następną chusteczkę. Pani Klara zatrąbiła niczym tir na autostradzie, wydmuchując z wprawą perkaty nos. Najwyraźniej znowu oddała się rzewnym wspomnieniom. A za chwilę będzie musiała wrócić do pustego domu, w którym tyle śladów przypomina jej boskiego amanta. Taaak... Tak popieprzonego oszusta Brysia jeszcze nie ścigała. Nie rozumiała go. I to nie dawało jej spokoju.

•

Naczelnik wydziału śledczego przyglądał się z dziwną miną pokreślonemu protokołowi. Brysia udawała, że nie widzi jego konsternacji. Tomek, kolega z grupy dochodzeniowej, bardzo niedyskretnie zapuścił żurawia przez ramię naczelnika. Ledwo powstrzymał śmiech.

– Aleś go pokreśliła, słonko – syknął do ucha koleżanki.

– Nie pytaj dlaczego. – Brysia tylko pokręciła głową.

Naczelnik spojrzał po zebranych. Odprawa miała być dziś krótka.

– Oszust znowu podaje się za żołnierza. Czy to jedna z nowych poszkodowanych? – Naczelnik spojrzał na Brysię.

Kiwnęła potakująco głową.

– Że też żadnej z tych kobiet nie przyszło do głowy zapytać, w jakiej jednostce służy! – zirytowała się.

– O, założę się, że pytały. Tylko nigdy nie otrzymały odpowiedzi. To sprytna sztuka. – Tomek obracał w palcach długopis. – Znacie jakąś babę, która nie wypytywałaby, co w pracy, jacy są koledzy, jakie koleżanki?

Wokół stolika wzniosła się fala męskich pochrząkiwań i pomruków świadczących, że Tomek dotknął istotnego problemu.

– Na pewno pytały, ale cwaniak lawirował tak, aby wiedziały jak najmniej.

Brysia musiała im przyznać rację. Kobiety Boskiego nie popisały się ani sprytem, ani inteligencją. A teraz ona ma za nie odpowiedzieć, kto się kryje za boską powierzchownością tego boskiego amanta. Kompletnie nie miała pomysłu, jak się do tego zabrać. Gdyby tak głupio nie zabrnęła ze Sławkiem w tę idiotyczną patową sytuację, mogłaby poprosić go o pomoc. Na pewno znalazłby w tych opowieściach jakąś lukę. Jako oficer z siedleckiej jednostki mógłby być przydatny, ale... Wróciła myślami do sali narad.

– Obawiam się, że to może być fałszywy trop – powiedziała powoli. – We wszystkich zeznaniach, owszem, potwierdza się, że miał mundur polowy i wyjściowy. Ale wydaje mi się, że za bardzo się z nimi obnosił.

Pomyślała o tym, gdy zobaczyła, z jaką skrupulatnością Sławek unika sytuacji, by podczas prywatnych spotkań być w mundurze. Gdy się umawiali, był zawsze w cywilnym ubraniu. W mundurze widziała go tylko raz, ale wtedy wpadli na siebie przypadkiem, i to w godzinach jego pracy. Tymczasem Boski potrafił zabierać swe wybranki na kawę i lody, będąc w mundurze polowym.

Naczelnik słuchał uważnie.

– W każdym związku miał inne nazwisko. I żadnego z nich nie było i nie ma w okolicznych garnizonach. Ani w Siedlcach, ani w Mińsku – popukała palcem w teczkę z zebranymi materiałami.

Kaczmarek, Topolski, Mitrzak, Zagajewski, Wasiński. Wojsko zaprzeczyło, by w tutejszych jednostkach służyli tacy oficerowie. Brysia zauważyła jednak, że są to nazwiska dosyć znane w Siedlcach: lekarza, lokalnego polityka, malarza, złotnika, dyrektora największego banku. Czyżby Boski obracał się w kręgach siedleckiej śmietanki towarzyskiej? Czy tylko uważnie czytał lokalną prasę? Ewidentnie pożyczał sobie nazwiska siedleckich VIP-ów.

Tymczasem koledzy skupili się na ofiarach.

– Gdzie się podział babski spryt? – Tomek westchnął ostentacyjnie. – Co to za baby, których nie korciło, żeby zajrzeć do dokumentów, do jego komórki? Dlaczego nie zastanowiło ich, że nie daje im telefonu do swojej pracy?

Brysia skrzywiła się.

– To nie baby, tylko poszkodowane. Padły ofiarą oszusta! One mu ufały – syknęła.

Naczelnik szybko załagodził spór.

– On istotnie wybiera określony typ kobiet. Łatwo nimi manipuluje, usypia czujność. Jest w tym mistrzem.

Boski po prostu zmyślał nazwisko i to naiwnym kobietom wystarczało.

– A ten twój oficer nie zna żadnego amanta, co to by zmieniał baby jak rękawiczki? – Tomek popatrzył zaczepnie na koleżankę.

Cholera! Stało się. Brysia od początku się bała, że kumple zechcą w końcu wykorzystać zawodowe kontakty Sławka.

– Nie rozmawiam z nim o swojej pracy – powiedziała wymijająco.

Przy stoliku zapadła cisza. Koledzy spojrzeli na nią ze zdziwieniem. Bezbłędnie wyłowili w jej głosie okrutnie fałszywą nutę. No i wystarczyło jedno spojrzenie na jej zarumienione nagle policzki.

– Brygida, czy chcesz nam o czymś powiedzieć? – Tomek zmarszczył zabawnie brwi.

– Nie mów do mnie Brygida! Nie cierpię tego imienia!

Oooo! Koledzy z grupy doskonale znali ten ton. Naczelnik szybko zakończył spotkanie.

– Na dziś to wszystko.

Spojrzał jeszcze na Brysię, jakby chciał o coś zapytać, ale najwyraźniej się rozmyślił. Wyszedł, zostawiając grupę dochodzeniową w lekko podminowanym nastroju.

Tomek natychmiast przysunął swoje krzesło do krzesła Brysi. Zmusił ją spojrzeniem do popatrzenia mu w oczy. Nos oficera śledczego wyraźnie mu mówił, że coś tu... nie pachnie.

– Prawdziwy z ciebie cukiereczek! – zaczął ponuro. – Myślę, że robisz faceta w jajo. Jędza.

Koledzy złapali swoje krzesełka i truchcikiem dołączyli do siedzącej naprzeciw siebie pary. Musieli to usłyszeć! Bo kochali Brysię. Kochali ją jak młodszą siostrę, musieli więc być wtajemniczeni w jej życie osobiste. Najwyraźniej skomplikowane życie osobiste!

– A wyglądałaś, jakby ci na nim zależało... – drążył z uporem Tomek.

Brysia się najeżyła. Wcale nie uważała, że robi kogokolwiek w jajo. Raczej chroni ten... trudny i skomplikowany związek. Prawie związek. Bo przecież nie do końca związek. Eeech! Sama nie wie, co to jest, ale jeśli teraz rozegra to nieumiejętnie, to zepsuje wszystko. Bo Sławek jej nie wybaczy. Tylko jak to wytłumaczyć tym drabom?

– Kurde... – jęknęła. – Zabrnęłam trochę, no!

Tomek milczał ze zmarszczonymi brwiami.

– No, kurde, no! – Brysia zaczęła się miotać. – Przecież poznał mnie jako brzydulę! – przypomniała chłopakom z wyrzutem. – I taką mnie zaakceptował.

– Aaaaa… – kolegom wyrwał się zgodny jęk zrozumienia.

Popatrzyli na nią z czułością. Na tę śliczną dziewczynę, którą facet przez zrządzenie losu faktycznie poznał jako brzydulę. To była pamiętna akcja. Wiedzieli, o czym Brysia mówi.

Tomek odchylił się na oparcie krzesła.

– Myślałem, że już dawno mu to wyjaśniłaś – stwierdził z wyraźnym rozczarowaniem.

– Chciałam, ale... Wiesz, umówiliśmy się, a on odwołał spotkanie, bo zawiózł małą do szpitala. Jego córeczką opiekuje się babcia, znaczy się jego mama. I coś tam się wydarzyło, nie wiem, nie było z nim gadki. A potem mi dziękował, że zrozumiałam, że nie robię cyrków, wyrzutów... – Brysia opowiadała chaotycznie o ostatnich wydarzeniach. – I, co? Miałam mu wtedy powiedzieć, że stał się ofiarą babskich gierek? Głupiej zabawy?

Chłopaki ponuro pokręcili głowami.

– Kicha... – przytaknęli zgodnie. – Nadal myśli, że jesteś... pielęgniarką?

Brysia tylko kiwnęła głową, a chłopakom wyrwało się współczujące westchnienie. A swoją drogą, to jakiś idiota z tego Sławka. Wystarczyło spojrzeć na Brysię: na jej umięśnione ramiona, wysportowaną sylwetkę, zdecydowane spojrzenie. Pielęgniarka? Dobre sobie.

– No to mamy sytuację z gatunku czarujących – podsumował z rezygnacją Tomek.

Fakt. Który facet zniesie świadomość, że był zabawką w rękach kobiety? I to kobiety, z którą najwyraźniej chce się związać? Kobiety „wyrozumiałej i nierobiącej cyrków”? Beznadzieja. Brysia westchnęła jak smok. Chłopaki też.

– Bryśka... Uważam, że powinniśmy się włączyć do akcji... – Tomek najwyraźniej czuł potrzebę działania. – Możemy go zgarnąć pod byle pretekstem, a ty go wyciągniesz z opresji. No wiesz... dobry glina i zły glina. Będzie ci tak wdzięczny, że jesteś tym dobrym gliną, że wybaczy te... hm... drobne kłamstwa.

Brysia jęknęła. „Drobne kłamstwa”! Chryste, ale namieszała!

– Rozgrywasz to z wdziękiem klocka, stary! – burknął misiowaty Ryś z niechęcią. – Nie mógłbyś bardziej finezyjnie?

Brysia gwałtownie przytaknęła. Jezu! Spotkać się ze Sławkiem w komisariacie? To równie dobrze może mu wlepić mandat za złe parkowanie. I, czar prysł, ot co!

Tomek wzniósł ręce w geście kapitulacji.

– Dobra. Jasne. Nikt mądrych nie lubi. Ale ja ci mówię: mundurowy zrozumie mundurowego. Umówcie się, ty przyjdź w swoim niebieskim wdzianku, on w swoim zielonym. I będzie happy end.

Jasne. Żeby to było takie proste. Brysia postanowiła zakończyć dyskusję. Wstała.

– Tomuś, nie wiem jeszcze, jak to rozwiązać, ale wierz mi, spać spokojnie nie mogę. Pogadam z dziewczynami. To babska sprawa. W końcu to przez nie nawarzyłam tego piwa, nie? To teraz też niech pogłówkują.

Chłopaki uśmiechnęły się jak słoneczka z Orderów Uśmiechu. Tak od ucha do ucha. Jasne! Baby narozrabiały, niech baby łykną tę żabę.

– Mała... Nie chcemy, żebyś się wpędziła w kłopoty. – Misiowaty Ryś przytulił ją do potężnej, muskularnej klaty. – Z uczuciami nie ma żartów. A męski honor to męski honor. Nie wybacza babom kłamstw. Znaczy... eee... kobietom.

Brysi zrobiło się ciężko w okolicy serca. Jak to się stało? Jak to możliwe, że ona, na wskroś praworządna i prawdomówna, tak się zaplątała w kłamstwie? Westchnęła. Wiedziała dlaczego. Po prostu facet jej się tak spodobał, że chciała go zatrzymać. A że poznał…

.

.

.

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Powieści autorów obojga płci, realizujące podstawową zasadę naszego wydawnictwa: „Sol omnibus lucet” czyli „słońce świeci wszystkim”. Książki zabawne, urocze i do śmiechu.