Twórcy serialu

Główna obsada

Johnny Galecki: Leonard Hofstadter

Jim Parsons: Sheldon Cooper

Kaley Cuoco: Penny Hofstadter

Simon Helberg: Howard Wolowitz

Kunal Nayyar: Rajesh Koothrappali

Mayim Bialik: Amy Farrah Fowler

Melissa Rauch: Bernadette Rostenkowski-Wolowitz

Kevin Sussman: Stuart Bloom

Występy gościnne

Christine Baranski: Beverly Hofstadter

Lance Barber: Jimmy Speckerman/George Cooper, Młody Sheldon

John Ross Bowie: Barry Kripke

Mark Hamill: on sam

Laurie Metcalf: Mary Cooper

Bob Newhart: Arthur Jeffries/Profesor Proton

Adam Nimoy: syn Leonarda Nimoya/on sam

Amanda Walsh: Katie

Wil Wheaton: Wil Wheaton

Pomysłodawcy, producenci, scenarzyści itd.

Chuck Lorre: współtwórca, producent wykonawczy

Bill Prady: współtwórca, producent wykonawczy

Steve Molaro: producent wykonawczy, showrunner

Steve Holland: producent wykonawczy, showrunner

Lee Aronsohn: współtwórca serialu Dwóch i pół; producent wykonawczy Teorii wielkiego podrywu

James Burrows: reżyser (oba piloty)

Mark Cendrowski: reżyser

Peter Chakos: montażysta/koproducent wykonawczy

Maria Ferrari: producent wykonawczy/scenarzysta

Dave Goetsch: producent wykonawczy/scenarzysta

Andy Gordon: koproducent wykonawczy/scenarzysta

Eddie Gorodetsky: koproducent wykonawczy serialu Teoria wielkiego podrywu; współtwórca serialu Mamuśka

Tara Hernandez: koproducent wykonawczy/scenarzysta

Eric Kaplan: producent wykonawczy/scenarzysta

Scott London: prop master

Nikki Lorre: drugi asystent reżysera/reżyser

Ken Miller: dyrektor do spraw castingu

Mary T. Quigley: kostiumograf, koproducent

Anthony Rich: pierwszy asystent reżysera/reżyser

Professor David Saltzberg: konsultant naukowy

Nikki Valko: casting

Kierownictwo projektu

Peter Roth: prezes, Warner Bros. Television, 1999–2013; prezes i dyrektor do spraw treści, Warner Bros. Television Group, 2013–2020; prezes, Warner Bros. Television Group, 2020–2021

Nina Tassler: prezeska do spraw form rozrywkowych, CBS, 2004–2014; przewodnicząca zarządu do spraw form rozrywkowych, CBS, 2014–2015

Wendi Trilling: wiceprezeska wykonawcza do spraw rozwoju treści komediowych, CBS, 2004–2015

Dalsza rodzina

Judy Parsons: matka Jima Parsonsa

Zoe Perry: Mary Cooper, Młody Sheldon

CHUCK LORRE PRODUCTIONS

Z perspektywy czasu nie widzi się wyraźnie. Taka refleksja krążyła mi po głowie, gdy udzielałem wywiadów do tej książki. Powiedziałbym, że człowiek patrzący z perspektywy czasu cierpi na krótkowzroczność, ślepotę barw i jeszcze dodatkowo na lekki wstrząs mózgu. Chciałbym jednak wierzyć, że to nie dzieje się bez przyczyny (i że to nie jest wyłącznie kwestia słabości mojej pamięci). Aby coś sensownego wnosić do procesu tworzenia scenariuszy, dobierania obsady, reżyserii i gry aktorskiej czy produkcji serialu telewizyjnego, trzeba się wyzbyć z umysłu wszystkiego, co mało istotne – żeby się móc skupić na bieżącej pracy. W środę rano podczas czytania przy stole raz po raz ktoś pytał aktora czy scenarzystę, co się wydarzyło w odcinku, który kręciliśmy wczoraj, zaledwie dwanaście godzin wcześniej. Z ich zdezorientowanej miny łatwo było wyczytać, że nie mają pojęcia. Wszyscy zdążyli już zrobić w głowie miejsce na kolejny odcinek. I tak przy wszystkich dwustu siedemdziesięciu dziewięciu odcinkach przez dwanaście radosnych i przepełnionych śmiechem lat.

Stare powiedzenie głosi, że historię piszą zwycięzcy. Moim zdaniem Teoria wielkiego podrywu zalicza się do zwycięzców, a ta książka opowiada o naszej historii. Mam nadzieję, że czytelnikom spodoba się to, co śmiało zasługuje na miano ukoronowania wielu lat pracy Jessiki Radloff. Podczas czytania tych wspomnień i anegdot polecam pamiętać tylko o jednym: że w środę rano zwycięzcy nie bardzo pamiętali, co się działo we wtorek wieczorem.

Wprowadzenie

Jak to się stało, że oni znów się spotkali?

Dwa lata. Sto dwadzieścia godzin zupełnie nowych wywiadów w ciągu dziesięciu miesięcy. Tysiące stron zapisów rozmów. Sto czternaście stron notatek sporządzonych podczas ponownego oglądania dwustu osiemdziesięciu odcinków (dwustu siedemdziesięciu dziewięciu, które zostały wyemitowane, oraz pierwotnego pilota, którego widzowie nie mieli okazji obejrzeć). Takie statystyki mogłabym mnożyć i choć czytelnicy zapewne będą szukać w tej książce czegoś innego, to one nie są bez znaczenia. Tyle się tego wszystkiego zebrało, ponieważ twórcy, obsada, producenci, scenarzyści i dyrektorzy ze studia i stacji, a także aktorzy występujący gościnnie i wiele innych osób związanych z Teorią wielkiego podrywu dokonali czegoś tak wielkiego i wspaniałego, że byłoby nie w porządku wobec nich o tym nie wspomnieć.

Poświęcili wiele godzin, aby jedno po drugim odpowiadać na pytania z bardzo długiej listy – najdłuższej, jaką kiedykolwiek widzieli. Oglądali razem ze mną najważniejsze fragmenty serialu, przesyłali mi rozliczne zdjęcia (podczas rozmowy na Zoomie rekwizytor Scott London pokazał mi nawet zabawkowy transporter ze Star Treka, a także stare CV i prawo jazdy Penny). Ktoś wynalazł dla mnie w swoich archiwach scenariusze i dokumentację z czasów pierwszego pilota, który nie został wyemitowany. Sporo mieliśmy przy tym dobrej zabawy, śmialiśmy się, czasem ktoś uronił łzę, ale nikt też nie uciekał od trudniejszych tematów – czy to dotyczących negocjacji płacowych, cięć wynagrodzeń, rozwodu, poronienia czy straty bliskich. Mogłam także szczerze porozmawiać o tym, co wszyscy przeżywali, kiedy zapadła decyzja, że sezon dwunasty będzie ostatni. Jeśli chce się dokładnie opowiedzieć o tym, jak to się stało, że Teoria wielkiego podrywu odniosła sukces, zdobyła popularność i cieszyła się uwielbieniem widzów, trzeba przedstawić ją z różnych punktów widzenia i perspektyw. I to się udało – dzięki nim.

Chyba największe wrażenie robi to, ile czasu i uwagi oni wszyscy na to poświęcili. Równolegle realizowali przecież różne inne projekty, pracowali nad serialami telewizyjnymi i filmami. Ich zaangażowanie w to przedsięwzięcie dowodzi, że Teoria wielkiego podrywu odegrała w ich życiu bardzo istotną rolę. Bill Prady połączył się ze mną na Zoomie, żeby coś jeszcze dopowiedzieć (do wcześniejszych wielu godzin rozmów) na dzień przed wyjazdem na swój ślub do Nowego Jorku. Z Melissą Rauch często zdarzało mi się rozmawiać o jedenastej wieczorem, gdy ona – położywszy dzieci spać po całym dniu pracy nad nowymi scenariuszami do Night Court – zabierała się do porządkowania naczyń w kuchni. Kaley Cuoco zaprosiła mnie do siebie, żebyśmy mogły przejrzeć zdjęcia i wybrać te, które przydadzą się w tej książce. Odwiedziłam ją dokładnie tego dnia, gdy została po raz pierwszy nominowana do nagrody Emmy (jakby to nie było nic nadzwyczajnego). Gdyby chcieć wskazywać palcem, tak wysokie standardy zaangażowania wyznaczył nie kto inny, jak producent wykonawczy Steve Molaro. Nasza pierwsza rozmowa trwała blisko cztery godziny i zakończyła się, ponieważ… umierałam z głodu. A to tylko jeden z wielu przykładów, bo wszyscy, począwszy od Chucka Lorre’a, a na Marku Hamillu skończywszy, włożyli bardzo wiele serca w to, aby przyczynić się do powstania tej książki.

Nigdy nie zapomnę tego, co Jim Parsons powiedział mi podczas pierwszego z wywiadów, które w sumie trwały ponad dwadzieścia godzin. „Czytam właśnie biografię Mike’a Nicholsa i sprawia mi to wielką przyjemność, że mogę dowiedzieć się, jak to się wszystko wydarzyło. Bo ta praca budziła emocje, poruszała. Jakoś człowieka zmieniała. Więc to prawdziwy zaszczyt. To między innymi dlatego tak się cieszyłem na te rozmowy, ilekolwiek ich będzie. Bo jeśli warto się nad tym pochylać, to należy spróbować wydobyć jakieś nowe i interesujące rzeczy. To, co dobre, stanowi niejako hołd dla ludzkości. Moim zdaniem to uczucie trudno zignorować. Trudno nie poczuć poruszenia”.

Na wstępie napiszę, że kariera naukowa nigdy nie była mi pisana (dla jasności dodam, że nigdy też o niej nie marzyłam), ale Teoria wielkiego podrywu poruszyła mnie jako widza i miała dla mnie duże znaczenie jako dla dziennikarki – w stopniu nieporównywalnym z żadnym innym serialem. Jako starszy redaktor zachodniego wydania „Glamour” napisałam ponad sto pięćdziesiąt różnych tekstów, artykułów i felietonów na temat tego serialu. Przez lata spotykałam się też z wieloma czytelnikami – czy to na żywo, czy za pośrednictwem mediów społecznościowych – i obserwowałam, jakie znaczenie ma dla wielu z nich Teoria wielkiego podrywu.

Sama to zresztą dobrze rozumiem. W dzieciństwie i młodości zawsze czułam się inna, jakby społecznie zacofana – tak to jest, gdy człowiek ma aż trzy rodzaje trudności w uczeniu się – więc utożsamiałam się z Amy, która pragnęła mieć najlepszą przyjaciółkę. Bliskie mi były także nawyki Sheldona, jego etyka pracy i zachowania obsesyjno-kompulsyjne. Przemawiało do mnie to, że Raj szuka miłości na całe życie i że ciągle się zastanawia, czy i kiedy w końcu ją znajdzie. Pragnęłam być równie cool jak bohaterowie Przyjaciół, ale tak naprawdę więcej wspólnego miałam – i pewnie większość z nas również ma – z tymi ludźmi, których poznaliśmy w Teorii wielkiego podrywu.

Serial, który początkowo opowiadał o czterech nerdach i ich atrakcyjnej, ale mało rozgarniętej sąsiadce, przeistoczył się z czasem w błyskotliwy sitcom o silnych oddźwiękach społecznych. Z humorem, a jednocześnie poruszająco i dobitnie poruszał kwestie intymności, świadomej zgody, macierzyństwa, małżeństwa, kariery, pieniędzy. To dzięki temu stał się jednym z najwybitniejszych seriali naszych czasów.

Rozdział 1

Od czego
wszystko się zaczęło

Twórcy produkcji takich jak Teoria wielkiego podrywu raczej nie liczą na mainstreamowy sukces. A już na pewno nie wtedy, gdy w roli dwóch głównych bohaterów opowieści obsadzają fizyka teoretyka i fizyka eksperymentalnego. I nie wtedy, gdy na ekranie wspomina się o przybliżeniu Borna-Oppenheimera czy kocie Schrödingera. I nie wtedy, gdy tak dużo uwagi planuje się poświęcić tablicom i teoriom. No po prostu nie i już. Taki pomysł zapewne szybko wylądowałby na śmietniku, gdyby nie… powszechnie poważany Chuck Lorre, który w 2006 roku wraz z Billem Bradym postanowił zaprezentować CBS koncepcję serialu, który właśnie na takim pomyśle się opierał. W zasadzie w każdych innych okolicznościach taka propozycja zostałaby odrzucona na wstępie, ewentualnie skwitowana wymownym: „Dzięki, odezwiemy się”. Lorre miał jednak plan. Śmiały plan. Aby zrozumieć, jak do tego wszystkiego doszło, musimy cofnąć się o parę lat do czasów dziecięcych obsesji, pierwszych programów komputerowych i zdeterminowanego producenta telewizyjnego nazwiskiem Peter Roth.

Chuck Lorre (współtwórca Teorii wielkiego podrywu oraz serialu Dwóch i pół): Jako dzieciak dosłownie połykałem wszystko, co miało znaczek DC Comics. Potem pojawił się Marvel i dźwignął cały gatunek na wyższy poziom. W moim życiu zaś przełom dokonał się wtedy, gdy jako dziecko przeczytałem Kroniki marsjańskie Raya Bradbury’ego. Wtedy wszystko się dla mnie zmieniło. Od tamtej pory dosłownie połykałem wszystkie książki science fiction, jakie się pojawiły na rynku. W końcu trafiłem na Roberta A. Heinleina, Isaaca Asimova, Diunę Franka Herberta i Rogera Zelazny’ego. W latach sześćdziesiątych fascynowałem się Star Trekiem i to do tego stopnia, że gdy po trzecim sezonie serial został przerwany – w tym samym zresztą roku zapadła decyzja o przerwaniu emisji programu The Smothers Brothers – ogłosiłem: „To koniec telewizji. Więcej już telewizji nie oglądam. Szkoda mojego czasu na coś, w czym nie ma miejsca dla Star Treka i Smothers Brothers”. Na prawo i lewo opowiadałem, jaka to telewizja jest głupia i jak nie zamierzam poświęcać jej więcej ani chwili. Potem przez kolejne dziesięć lat nawet nie miałem telewizora. O ile dziewczyna, z którą się akurat spotykałem, nie miała odbiornika, po prostu nie oglądałem telewizji. Zresztą miałem tak niewiele pieniędzy, że nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby kupować telewizor.

Paradoksalnie ten sam człowiek, który postanowił „skończyć z telewizją”, dziś szczyci się mianem jednego z najwybitniejszych i najpłodniejszych twórców treści telewizyjnych, a także tytułem króla komedii. Choć jednak ma na swoim koncie wiele hitów, na każdym kroku potwierdza, że nie da się stworzyć dobrej komedii w pojedynkę.

Peter Roth (były prezes Warner Bros. Television Group): W 1994 roku pracowałem w 20th Network Television (obecnie 20th Century Fox Television Productions). Mój szef Peter Chernin powiedział: „Peter, z dramatami radzisz sobie świetnie, ale z komedią idzie ci, tak szczerze mówiąc, naprawdę kiepsko” (śmiech). Miał facet rację. Usiedliśmy więc z zespołem i sporządziliśmy listę siedmiu najlepszych naszym zdaniem twórców komedii i gospodarzy programów komediowych w branży. Pierwsze miejsce zajmował Chuck Lorre. Drugie przypadło w udziale Danny’emu Jacobsonowi, którzy stworzył Szaleję za tobą. Potem było jeszcze pięć innych nazwisk, których nie przytoczę, ponieważ żaden z tych ludzi nie odniósł wielkiego sukcesu. Zaniosłem listę do pana Chernina, a on powiedział: „A jak myślisz, ile to by kosztowało, żeby tu tych ludzi ściągnąć?”. Zakładałem, że bardzo dużo, bo takie to były czasy. Tydzień później pojechaliśmy na spotkanie z ówczesnym prezesem i dyrektorem generalnym News Corporation Rupertem Murdochem. Zamierzaliśmy go przekonać, że warto w to zainwestować. On tylko na nas spojrzał i powiedział: „Do dzieła!”. Wychodziłem z jego gabinetu na miękkich nogach, z myślą: „O, Boże! Aż mi się wierzyć nie chce, że on właśnie przeznaczył na to taką forsę. Co jednak najważniejsze, nie chce mi się wierzyć, że teraz to na mnie spoczywa odpowiedzialność za to, żeby coś z tego wynikło”.

Roth pracował wcześniej przy udanych produkcjach dramatycznych, takich jak Z archiwum X, Gdzie diabeł mówi dobranoc oraz 21 Jump Street. Chucka Lorre’a nie miał okazji dotąd poznać, słyszał jednak o jego pracy i czytał jego teksty. Między innymi z tego powodu koniecznie chciał go pozyskać do współpracy. Udało mu się. Ostatecznie Roth podpisał zresztą umowy ze wszystkimi siedmioma producentami komediowymi ze swojej listy.

Peter Roth: Tylko z dwóch umów wynikło coś sensownego. A jedna z nich okazała się tak opłacalna, że sfinansowała całą inwestycję i zwróciła się pięciokrotnie. To akurat za sprawą Chucka Lorre’a i jednego serialu: Dharma i Greg.

Chuck Lorre: Peter skontaktował się ze mną w bardzo trudnym dla mnie momencie. Stworzyłem serial Grace w opałach, ale szybko porzuciłem tę produkcję, ponieważ panowała tam toksyczna atmosfera. Zwariowałbym, gdybym tam został. Poszedłem do producentów Marcy Carsey i Toma Wernera, żeby im się wypłakać. Powiedziałem, że dłużej nie dam rady. Nie mogłem znieść obciążenia, jakie się wiązało z pracą z potwornie nieszczęśliwą odtwórczynią głównej roli (Brett Butler). Oni mi na to: „Dokończ tylko ten sezon, a potem znajdziemy kogoś innego”. Zgodziłem się, potem jednak z powodów, które prawdopodobnie powinny na zawsze pozostać między mną a moim terapeutą, zgodziłem się stworzyć program dla Cybill Shepherd. To miało tylko tę zaletę, że przy okazji nawiązałem przyjaźń z Christine Baranski. Cybill od razu chwyciła, co niesamowicie mnie ucieszyło, ale już w drugim sezonie sprawy przybrały bardzo zły obrót. Cybill przestała mnie lubić i wspierać. Domagała się ode mnie zmiany scenariuszy, z którymi moim zdaniem wszystko było w porządku. Ostatecznie wyleciałem. Wtedy pojawił się Peter Roth i zaproponował: „Porozmawiajmy”. W tamtym momencie niezbyt dobrze o sobie myślałem. Ostatecznie stworzyłem dwa świetne programy, ale przy żadnym już nie pracowałem.

Christine Baranski (odtwórczyni roli Maryann Thorpe w Cybill oraz Beverly Hofstadter w Teorii wielkiego podrywu): Zgodziłam się wystąpić w Cybill, bo Chuck Lorre to pisał. Po odebraniu Emmy pomyślałam: „Cholera jasna, dziewczyno! Podjęłaś dobrą decyzję i to jest twoja nagroda”. Ale on potem został zwolniony. Poszłam wtedy do Lesa Moonvesa i poprosiłam, żeby mnie wyciął z tego programu. Powiedziałam: „Przyszłam tu ze względu na Chucka Lorre’a, bo on to pisał. Nie wiem, co się teraz będzie działo, ale nie podoba mi się to i jestem tu bardzo nieszczęśliwa”. On mi na to odparł: „Potrzebujemy cię. Bardzo mi przykro, ale cię potrzebujemy”. Utknęłam tam na trzy i pół roku. Widziałam jednak, jak Chuck zapadł się w krzesło po tym, jak go zwolnili. Naprawdę nie było mu wtedy łatwo. Więc jego późniejszy status jednego z najwybitniejszych scenarzystów i producentów telewizyjnych wszech czasów stanowi dla mnie najlepszy dowód na to, że potrafił się zebrać w sobie i powiedzieć: „Nie zamierzam się poddawać”.

Chuck Lorre: Byłem wtedy trochę pogubiony, to bez dwóch zdań. Aż tu nagle Peter składa mi tę nadzwyczajną ofertę, po prostu nie do wiary. On we mnie wierzył bardziej niż ja sam. Ale ta wiara była zaraźliwa. Nabrałem animuszu (śmiech). Pomyślałem: „A może oni mają rację? Może mogę znów tego dokonać!”. Początki były nieporadne, ale w 1997 roku spróbowałem trochę innego podejścia do komedii, w której główną rolę gra kobieta. Tak powstał serial Dharma i Greg. I to chwyciło. Podbudowało to moją pewność siebie, której mi akurat w tamtym momencie brakowało.

Peter Roth, wielki sojusznik Lorre’a, który zawsze bardzo go wspierał, w marcu 1999 roku odszedł z 20th Network Television i objął fotel prezesa Warner Bros. Television. Lorre nie mógł w to uwierzyć.

Chuck Lorre: Odszedł po roku od podpisania przeze mnie umowy. Powiedziałem mu wtedy: „Słuchaj, co ty wyprawiasz? Przecież przyszedłem tu ze względu na ciebie. A teraz ty odchodzisz”. Potem w 2000 roku, pod koniec mojej czteroletniej umowy z Foxem, przeniosłem się do Warner Bros. Peter wierzył, że znów dokonam czegoś wielkiego. Nic z tego jednak nie wyszło. Przez trzy lata go zawodziłem.

Potem jednak, we wrześniu 2003 roku, Lorre stworzył wraz z Lee Aronsohnem serial Dwóch i pół. Był to jeden z najpopularniejszych seriali wyprodukowanych przez Warner Bros. Televison, a jemu samemu przyniósł wielki przełom.

Wendi Trilling (wiceprezeska do spraw wykonawczych, produkcje komediowe, CBS, 2004–2015): Serial Dwóch i pół miał genialnego pilota. Od razu było widać, że zapowiada się hit na następne dziesięć lat. To tak zwykle nie wygląda, zazwyczaj się takich rzeczy nie przeczuwa. Z Teorią wielkiego podrywu tak nie było. Wtedy trzeba było nakręcić dwa piloty. To był proces.

Chuck Lorre: Nie byłoby Teorii wielkiego podrywu bez Dwóch i pół. Gdyby nie gigantyczny sukces Dwóch i pół, nigdy w życiu nie zdołałbym przekonać CBS do nakręcenia serialu o fizykach teoretycznych. A CBS wykazało otwartość i pozwoliło nam spróbować.

Peter Roth: Koniecznie chcę podkreślić, że przez czterdzieści sześć i pół roku nie spotkałem na swojej drodze drugiego takiego geniusza komedii jak Chuck. Bo to geniusz bez dwóch zdań. Ma oko i ucho do dobrej historii, szczególnie tej w formacie półgodzinnym. Generalnie mało kto wierzy, że w 22 minuty da się coś ciekawego opowiedzieć. A przecież trzeba. No i nikt nie robi tego lepiej niż Chuck Lorre.

Podczas gdy Dwóch i pół biło rekordy ratingów, producent i scenarzysta Bill Prady, który pracował również jako producent wykonawczy przy serialu Dharma i Greg (a karierę rozpoczynał w Jim Henson Productions), szukał właśnie nowego projektu.

Bill Prady (współtwórca Teorii wielkiego podrywu): Kręciłem właśnie dla WB serial zatytułowany Related. Jego autorką była Liz Tuccillo, która wcześniej współtworzyła scenariusz do filmu Kobiety pragną bardziej, a produkcją wykonawczą zajmowała się Marta Kauffman, współtwórczyni serialu Przyjaciele. Nie nadawałem się do tej roboty, zupełnie się nie nadawałem. Miałem tam być drugi po Bogu, ale ostatecznie odszedłem, bo w ogóle nie potrafiłem się odnaleźć. Wybrali po prostu złego człowieka. To była produkcja dramatyczna o czterech siostrach.

Chuck Lorre: Blisko się z Billem przyjaźniliśmy, zresztą nadal się przyjaźnimy. Przez parę miesięcy przerzucaliśmy się pomysłami. Krążyliśmy wokół koncepcji, w której młoda kobieta przeprowadza się do Los Angeles, żeby znaleźć swoje miejsce na świecie. Spotkaliśmy się nawet z kilkoma aktorkami, które mogłyby zagrać główną rolę, ale nie udało nam się stworzyć niczego spójnego, co by nas zadowoliło. Potem w jakiś weekend Bill zaczął opowiadać, jak w latach osiemdziesiątych fascynował się programowaniem i poznał wielu niesamowitych ludzi, którzy pomimo swojego geniuszu zupełnie się nie odnajdywali w prawdziwym świecie. Potrafili wyliczyć wartość liczby pi do osiemdziesiątego miejsca po przecinku, ale nie byli w stanie ustalić wysokości napiwku w restauracji, ponieważ przerastała ich liczba zmiennych. Pamiętam, jak wtedy powiedziałem: „Zróbmy serial o tym. Tym się powinniśmy zająć. To jest fantastyczne. To będą świetne postaci”.

Bill Prady: Ta konkretna rozmowa odbyła się w jego biurze w Burbank. To tam rozmawialiśmy o gościach, z którymi pracowałem w firmie programistycznej. Jeden z nich potrafił dokonywać w głowie naprawdę skomplikowanych obliczeń. To był prawdziwy matematyczny sawant. Cierpiał za to na mutyzm wybiórczy, który się objawiał w towarzystwie kobiet. Podzieliliśmy te dwie cechy między Sheldona i Raja, bo choć w rzeczywistości zaczerpnęliśmy je od jednej osoby, to wtedy na ekranie wypadłoby to mało wiarygodnie. Mimo że ktoś taki naprawdę istniał! Dzisiaj już lepiej rozumiemy osoby neuroatypowe, które przetwarzają świat inaczej, ale wtedy to był po prostu taki dziwny koleś, który robił takie różne rzeczy.

Chuck Lorre: Tylko że ja nie chciałem robić serialu o komputerowych nerdach, którzy noszą w kieszeni koszuli ochraniacz zabezpieczający przed wylaniem się długopisu i naprawiają złamane okulary taśmą klejącą. Wydawało mi się, że to banał. Ostatecznie nie miałem racji, bo Dolina Krzemowa na tym właśnie pomyśle się zasadzała, a wyszło świetnie (śmiech).

Bill Prady: Chuck uznał też, że w formacie wielokamerowym trudno będzie pokazać ludzi przy komputerach, bo będą siedzieli zgarbieni nad maszynami. Pamiętam, jak głośno wtedy myślałem: „A co mądrego można robić na stojąco?”. Pisałem coś właśnie, gdy mnie olśniło: „Można stać przy tablicy”. Zaraz potem pojawiła się myśl: „O, naukowcy!”. To się lepiej nadawało do nakręcenia, łatwiej było pokazać białą tablicę niż ekran komputera.

Chuck Lorre: Zasugerowałem, żeby to byli ludzie, którzy nie chcą się dorobić, tylko pragną zgłębiać tajemnice wszechświata. W sumie nie wiem nawet, co to znaczy. Świat znał już wtedy film Piękny umysł z Russellem Crowe’em, ale my nie chcieliśmy aż tak mrocznych klimatów. Postanowiliśmy postawić na błyskotliwe umysły, ale wolne od psychotycznych skłonności (śmiech). No i wtedy nagle nasz porzucony wcześniej pomysł z młodą kobietą, która przyjeżdża do Los Angeles szukać szczęścia, ponownie nabrał sensu. Postanowiliśmy wprowadzić ją do świata tych fizyków w charakterze publiczności. Ona miała tam reprezentować nas. Oni musieliby tłumaczyć jej, a tym samym nam, czyli publiczności, co się właściwie dzieje. No i tak oto te dwa elementy szybko się dopasowały.

Bill Prady: Na początku to wyglądało tak, że kreśliłem szkic sceny i wysyłałem go do Chucka. On mi wtedy szczegółowo wyjaśniał, dlaczego wyszło okropnie (śmiech). Pracowaliśmy potem jeszcze trochę u niego w domu, po czym szliśmy na lunch. W pobliżu znajdowała się księgarnia, a ja bardzo chciałem, żeby Chuck przeczytał wspomnienia fizyka Richarda Feynmana, więc kupiłem mu książkę.

Chuck Lorre: Tak szczerze to przez moment rozważałem, żeby ta kobieta była androidem zbudowanym przez tych facetów. Napisaliśmy nawet na próbę scenę, którą daliśmy do odczytania aktorom. Dobrnęliśmy mniej więcej do połowy, gdy powiedziałem: „Dajmy sobie z tym spokój” (śmiech). To było okropne. Po prostu okropne. Ale musiałem to z siebie wyrzucić, żeby się móc zająć innymi rzeczami. Z perspektywy czasu żadnego z tych wstępnych pomysłów nie żałuję, bo bez nich nie dotarlibyśmy tam, gdzie się potem znaleźliśmy.

Porzuciwszy pomysł kobiety androida, Lorre i Prady nakreślili bardziej realistyczną wizję i zaprosili Petera Rotha oraz szefa działu komediowego Warner Bros. Television Lena Goldsteina do biura Lorre’a na kameralne czytanie tekstu scen nowego serialu, który wtedy nie miał jeszcze nawet tytułu.

Peter Roth: To było jakoś jesienią 2005 roku. Pamiętam, że Bill i Chuck chcieli wysłuchać naszych spostrzeżeń. Jedną z ról czytał Mark Roberts, który potem stworzył serial Mike i Molly. Poza tym wystąpił też J.D. Walsh, który grał w pilocie zatytułowanym Nathan’s Choice (ten serial ostatecznie nie trafił do produkcji). No i przeczytali nam dwie początkowe sceny czegoś, co potem miało się stać Teorią wielkiego podrywu. Było tam bardzo dużo dowcipów pod hasłem „Sheldon to geniusz” i jakoś nie mogłem uwolnić się od myśli: „Rany, oni naprawdę są fajni”. Penny, którą dziś znamy, wtedy w ogóle nie istniała. Tamta dziewczyna nie miała w sobie nic ze słodkiej sąsiadki. To była twarda sztuka, która zna prawdziwe życie. Bardzo mocno kontrastowała z Sheldonem i Leonardem. Miała być zabawna, ale to naprawdę nie wyszło. Powiedziałem: „Coś w tym jest”, ale Chuck i Bill doskonale wiedzieli, że nad tym trzeba jeszcze popracować i że te postaci muszą zostać lepiej zarysowane.

Roth i Warner Bros. Television byli gotowi wydać zgodę na produkcję Teorii wielkiego podrywu. Z całego projektu nic by jednak nie wyszło, gdyby nie znalazła się stacja zainteresowana takim projektem. I tu na scenę wkracza CBS.

Chuck Lorre: Organizowaliśmy mały pokaz dla CBS. Wnieśliśmy rozkładane krzesła i ściągnęliśmy aktorów, którzy zgodzili się przeczytać próbną scenę w ramach przysługi.

Bill Prady: To było dziwne czytanie (śmiech).

Dla porządku zaznaczmy, że takie pokazy dla szefów studia czy stacji telewizyjnej nie są normą.

Chuck Lorre: Nie wiem, co mi strzeliło do głowy, żeby w taki sposób to zaprezentować. Być może martwiłem się, że nie za wiele zdziałam, jeśli wkroczę do biura Warner Bros. albo CBS i oznajmię: „Hej, chcemy zrobić serial o dwóch fizykach teoretycznych”. Moglibyśmy się od razu odbić od ściany. Liczyłem, że jeśli pokażę, jak taka relacja między dwoma naukowcami mogłaby zostać ukazana w telewizji, zdołam przełamać ten opór. I tak, niczym Barnum & Bailey, zorganizowaliśmy mały pokaz cyrkowy.

Bill Prady: Chcieliśmy faktycznie usłyszeć tych gości, a nie tylko czytać ich słowa na kartce.

Chuck Lorre: Co ciekawe, metoda okazała się skuteczna. Dostaliśmy zielone światło w sprawie pilota.

Wendi Trilling: W każdym sezonie spływa do nas około trzystu propozycji. Spośród tych trzystu propozycji kupujemy pięćdziesiąt projektów, to znaczy płacimy za scenariusz. Gdy się pojawia ktoś taki jak Chuck Lorre, to na ogół wiadomo, że będzie się robiło pilota. Gdyby zgłosił się do nas ktoś z ulicy i powiedział: „Chcemy was zaprosić na czytanie fragmentu odcinka”, to pewnie byśmy się nie zgodzili albo poprosilibyśmy o scenariusz do wglądu. Tu jednak chodziło o Chucka, twórcę i producenta wielkiego hitu tamtych czasów (serialu Dwóch i pół stacji CBS). To on nas zaprosił i on chciał czytać fragment pilota, więc odpowiedzieliśmy: „Pewnie, powiedz tylko kiedy” (śmiech). Tak oto zasiedliśmy na tych składanych krzesełkach w pokoju socjalnym dla dyrektorów CBS i słuchaliśmy, jak dwóch aktorów czyta scenariusz. Całkiem mi się podobali ci dwaj kolesie. Dynamika między nimi była nietuzinkowa i zabawna. Zaintrygowało nas, że nie byli typowymi bohaterami sitcomu.

James Burrows (reżyser obu pilotów): To był bardzo nietypowy scenariusz. Zwykle robię seriale, których bohaterowie są w gruncie rzeczy zwyczajni i tylko osobliwi pod jakimś względem. A to były prawdziwe nerdy. To był serial, w którym liczył się koncept. Dotychczas tylko jeden taki robiłem, Trzecia planeta od Słońca, a to dlatego, że chciałem pracować z Johnem Lithgowem. W każdym razie przeczytałem scenariusz i był świetny, jak to u Chucka. Billa Prady’ego znałem z Karoliny w mieście. No więc przegadaliśmy to i rozpracowaliśmy kilka kwestii.

Cechy dwóch głównych bohaterów zostały jasno określone na dość wczesnym etapie, ale ich imiona – Sheldon i Leonard – pojawiły się dopiero później.

Bill Prady: Początkowo serial nosił roboczy tytuł Lenny, Penny, and Kenny, bo Lenny to był Leonard, a Kenny występował zamiast Sheldona. To hasło przetrwało może pięć minut. Już w kontrakcie stoi napisane „Lenny, Penny and Kenny a/k/a Big Bang Theory”.

Chuck Lorre: Tak się te postaci nazywały pierwotnie. Chcieliśmy jednak oddać hołd producentowi telewizyjnemu, reżyserowi i aktorowi w jednej osobie, Sheldonowi Leonardowi (nagradzanemu Emmy producentowi i reżyserowi seriali takich jak The Danny Thomas Show, The Andy Griffith Show, The Dick Van Dyke Show) i stąd wzięli się Sheldon i Leonard.

Bill Prady: Potrzebowaliśmy też od razu nazwisk, żeby powiesić na planie dyplomy. Hofstadter mi się podobał, bo Douglas Hofstadter napisał książkę o filozofii matematyki i fizyki zatytułowaną Gödel, Escher, Bach: An Eternal Golden Braid. Czytałem ją sam już nie wiem ile razy i byłem przekonany, że oni też by ją znali. Poza tym nazwisko Hofstadter mi się podobało.

Pismo przewodnie do umowy zawartej między Billem Pradym a wytwórnią Warner Bros. Television Production, przewidującej rozpoczęcie pracy nad serialem zatytułowanym Lenny Penny and Kenny funkcjonującym również pod tytułem Teoria wielkiego podrywu. Dokument z prywatnego archiwum Billa Prady’ego

Ostateczny tytuł serialu – Teoria wielkiego podrywu – wpisywał się w pewnym sensie w poetykę żartu typową dla serialu Dwóch i pół.

Chuck Lorre: Napisałem do Billa z propozycją: „Przyjrzyjmy się różnym naukowym hasłom, może w którymś coś się znajdzie”. Na listę trafiła między innymi teoria wielkiego wybuchu. To było coś, o czym się uczyło studentów podczas zajęć z nauk ścisłych. Gdyby się nad tym zastanowić, dość to jest żenujące, ale zapewne pod wpływem spektakularnego sukcesu Dwóch i pół chętnie uchwyciłem się potencjalnego seksualnego podtekstu tego pojęcia. W sam raz wystarczyło mi prymitywizmu, aby się tego kurczowo złapać. Podobało mi się, że to jest coś, co już jakoś funkcjonuje w ogólnej świadomości. Jeden z laureatów Nagrody Nobla ze zgrozą wspominał podczas wywiadu, że gdy się wpisze w Google’a hasło „Big Bang Theory”, to pierwsze trafienie dotyczy serialu (śmiech), a nie teorii o powstaniu wszechświata! W każdym razie pamiętam, jak przeglądaliśmy tę listę i nagle stwierdziliśmy: „No cóż, to oczywiste. The Big Bang Theory1. Dowcip niejako już w tym jest”. Ani przez chwilę nie zastanawialiśmy się, czy publiczność zrozumie ten żart. Uznałem po prostu: „Świetny tytuł. Jest nasz”.

Johnny Galecki (Leonard Hofstadter): No tak, ja nigdy nie zrozumiałem, co to ma znaczyć. Serio, nigdy mi się to nie skojarzyło. Nie chwytam tej dwuznaczności, naprawdę. Trochę to trwało, zanim ten serial znalazł swoje miejsce. Chuck chyba potrzebował dłuższej chwili, żeby sobie uświadomić, przetrawić i naprawdę przyjąć do wiadomości, że jego produkcja realizowana po sąsiedzku, to znaczy Dwóch i pół, była tak naprawdę czymś zupełnie innym i że miejsce Teorii wielkiego podrywu jest gdzie indziej.

Bill Prady: Jest taki wczesny materiał promocyjny, nakręcony krótko po tym, jak zapadła decyzja o produkcji serialu, w którym nacisk został położony właśnie na tę dwuznaczność. Tam pada jakiś taki tekst typu: „Nowy serial komediowy autorstwa Chucka Lorre’a, twórcy Dwóch i pół”, a potem ktoś mówi „Teoria wielkiego wybuchu”, a wtedy Kaley Cuoco stwierdza „Oj, on chyba miał na myśli jakiś inny rodzaj wybuchu”. Jim Parsons na to: „Ja chyba tego Chucka Lorre’a nie lubię” czy coś w tym stylu. Tak dla ścisłości dodam, że sam jestem pruderyjny i pochodzę z Michigan, i też wyraziłem takie obyczajowe zastrzeżenia co do pomysłu pana Lorre’a. Pamiętam, jak on mi tę listę przysłał e-mailem, a ja się święcie oburzyłem i zgłosiłem zastrzeżenia. Tylko że nic lepszego nie miałem, a pozbyć się czegoś, co nam nie pasuje, można tylko poprzez przedłożenie lepszej propozycji (pauza). A mnie nic lepszego nie przyszło do głowy (śmiech). Więc się jakoś bardzo nie opierałem. Niemniej zgłosiłem formalne zastrzeżenia zgodnie ze wszystkimi obowiązującymi procedurami.

Teraz przyszła pora, aby obsadzić pierwszego pilota Teorii wielkiego podrywu.

Chuck Lorre: To był koszmar.

1 Oryginalny tytuł serialu opiera się na grze słownej, bo Big Bang to Wielki Wybuch (najwcześniejsza faza ewolucji Wszechświata), ale big bang oznaczać może także „wielkie poruszenie”, „wielką fascynację”, a także „aktywność seksualną na wielką skalę” – przyp. tłum.

Rozdział 2

Obsada ról Leonarda, Sheldona i… Katie

Gdy CBS dało zielone światło w sprawie pilota, doświadczeni spece od castingu, Nikki Valko i Ken Miller, rozpoczęli poszukiwania Sheldona i Leonarda. Starali się też obsadzić role Katie i Gildy.

Ken Miller (dyrektor do spraw castingu, Teoria wielkiego podrywu): Wiedzieliśmy, że mamy do czynienia z naukowcami, którzy nie najlepiej się odnajdują w sytuacjach społecznych. To pomogło nam się skupić, bo często nic konkretnego ze scenariusza nie wynika i swobodnie można obsadzić w roli dosłownie kogokolwiek.

Bill Prady: Pracowałem już wcześniej przy wielu serialach, ale wtedy po raz pierwszy uczestniczyłem w procesie poszukiwania aktorów do głównych ról. I najwyraźniej nie rozumiałem jeszcze do końca, co to znaczy „idealny”. Gdy szuka się aktora do roli epizodycznej, zatrudnia się po prostu najlepszego z kandydatów. Tym razem po raz pierwszy uczestniczyłem w procesie, w którym należało znaleźć tego właściwego aktora. W swej naiwności nieraz stwierdziłem: „O, dobry jest. Dobry! No to jak, mamy to?”. Chuck, który już brał udział w kompletowaniu obsady, szukał czegoś bardzo konkretnego. To nie miał być ktoś, „kto nadaje się do tej roli”. To miał być „ktoś, kto będzie tą postacią”. To było dla mnie bardzo odkrywcze.

Na przesłuchania do pilota leciał właśnie z Nowego Jorku do Los Angeles mało znany wówczas aktor Jim Parsons. Wcześniej uczestniczył w kilku głośnych projektach (między innymi w niezależnym filmie Powrót do Garden State czy serialu Potyczki Amy emitowanym przez CBS), ale tak samo jak każdy aktor ciągle czekał na tę jedną jedyną rolę, która mu pozwoli zabłysnąć.

Jim Parsons (Sheldon Cooper): Zgłosiłem się do serialu Biuro, do roli Jima lub Dwighta, ale odpadłem w przedbiegach. Nie wykluczam, że taśma z nagraniem z mojego przesłuchania została gdzieś wysłana i ktoś ją potem oglądał, ale nie wydaje mi się, żeby kiedykolwiek opuściła cztery ściany lokalnego biura NBC w Nowym Jorku. Przełomu za to spodziewałem się w związku z serialem Rockefeller Plaza 30 i rolą Kennetha. Ostatecznie jednak też skończyło się na przesłuchaniach. Wiele lat później Jack McBrayer, naprawdę słodki facet, który tę rolę ostatecznie dostał, pojawił się w Wielkim podrywie jako brat Penny. Brałem też udział w przesłuchaniach do roli Barneya z Jak poznałem waszą matkę. Wzywano mnie tam kilkakrotnie. Nie za bardzo mi się te przesłuchania podobały, bo oni go opisywali jako palanta. Po głowie chodziło mi: „Co oni sobie właściwie myślą? Przecież ja nie jestem palantem!” (śmiech). A gdy potem rolę dostał Neil Patrick Harris, pomyślałem: „A to ci dopiero”. On i ja mamy ze sobą niewiele wspólnego, ale na pewno nie nazwałbym go palantem. Wtedy sobie pomyślałem: „Nie czytaj tych bzdur w opisach. Po prostu o tym zapomnij. Idź tam i postaraj się coś wykrzesać z tego materiału”.

Przyjeżdżając na przesłuchania do Teorii wielkiego podrywu, Parsons myślał, że zabiega o rolę w serialu realizowanym przez gospodarza teleturniejów Chucka Woolery’ego, a nie Chucka Lorre’a.

Jim Parsons: Nigdy nie zapomnę, jak mój agent powiedział, że załatwił mi przesłuchanie do nowego serialu Chucka Lorre’a. Odłożyłem słuchawkę i powiedziałem do Todda, dziś mojego męża, że „chyba bardzo im na tym zależy” i że „nawet nie wiedziałem, że ten koleś z Love Connection jest producentem telewizyjnym ani że kręci sitcomy”. Zupełnie mi się to wszystko nie zgadzało. Wiedziałem, że coś jest nie tak, ale zupełnie nie wiedziałem co. Dopiero potem to wszystko nabrało większego sensu. Ale to właśnie o takich zdarzeniach mówi się, że czasem lepiej jest nie wiedzieć. Zdecydowanie mniej się denerwowałem, myśląc, że jadę wyświadczyć jakiegoś rodzaju przysługę kolesiowi z Love Connection. Co prawda nie wiem, jakiego rodzaju przysługi on mógłby ode mnie potrzebować, no ale wiadomo, o co chodzi.

Towarzyszący Parsonsowi na ekranie Simon Helberg pojawił się jako członek obsady dopiero przy okazji kręcenia drugiego pilota (więcej na ten temat później). Wspominał jednak, że czytał tekst dla pierwszego wcielenia Sheldona i szczerze nie zazdrościł temu, kto miał tę scenę odgrywać.

Simon Helberg (Howard Wolowitz): Bardzo dobrze pamiętam, jak pomyślałem: „O Boże. Tu aktor będzie musiał dać z siebie wszystko…”. Bo to był dwustronicowy monolog o tym, jak się należy usadowić względem przeciągu.

Jim Parsons: Na przygotowanie się do przesłuchań miałem kilka dni. Tekstu zawsze uczyłem się z małych karteczek, które sobie przekładałem. Przez kilka pierwszych sezonów Wielkiego podrywu miałem też w zwyczaju wkładać sobie ołówek między zęby i ćwiczyć kwestie z takim utrudnieniem, bo wtedy staranne wypowiadanie słów wymagało dokładniejszej pracy językiem. Gdy więc potem wyjmowałem ołówek, te ciągi sylab tworzące potok słów płynęły z większą łatwością. To był zaskakująco fizyczny proces. Taki sobie wypracowałem mechanizm. Niezależnie od ostatecznego rezultatu przesłuchania bardzo się cieszyłem, że będę mógł ten materiał zaprezentować, bo mi się podobał. Trochę się tylko martwiłem, że adrenaliny będzie za dużo i nie zdołam się rozluźnić, a przez to nie wyjdzie mi to tak dobrze, jakbym chciał.

Judy Parsons (matka Jima): Zadzwonił do mnie, gdy przyszły materiały na przesłuchanie. Powiedział: „Wiesz co? Mógłbym tego gościa grać. Jeśli tylko dostanę szansę, mógłbym grać Sheldona”. To się jakoś mniej więcej zbiegło w czasie z rozdaniem Oscarów. On wtedy dostawał zaproszenia na różne imprezy i przyjęcia, ale mówił: „Nie mogę iść, bo muszę się nauczyć tej roli. Muszę ją poznać na wylot”. Aż do dnia przesłuchania pracował na okrągło. Jego ojciec też taki był. Też się bardzo skupiał i w pełni angażował w to, co robił.

Jim Parsons: Sheldon jako postać bardzo mi się spodobał. Polubiłem tego sawanta. To jednocześnie człowiek niesamowicie błyskotliwy i całkowicie pogubiony. Dobrze to rozumiałem i świetnie się w tym odnajdowałem. Pamiętam też, że założyłem jakąś niebieską bluzkę czy polo z długim rękawem, a na to jasnoniebieski T-shirt, bo jeden z moich znajomych aktorów zawsze mi powtarzał, że niebieski świetnie podkreśla kolor moich oczu. Koncepcja T-shirtu na bluzce wyszła ode mnie.

Nikki Valko (dyrektorka do spraw castingu, Teoria wielkiego podrywu): Nie miał muszki pod szyją i w ogóle nie wyglądał na jakiegoś wyjątkowego dziwaka. Za to jak się odezwał, to aż mi się wierzyć nie chciało w to, co usłyszałam. Same jakieś naukowości. Po obejrzeniu występu Jima nie mieliśmy z Kenem żadnych wątpliwości. On po prostu od pierwszego dnia doskonale rozumiał Sheldona.

Jim Parsons: To były dwie sceny do odegrania jedna po drugiej. Wiedziałem, że poszło mi świetnie. Widziałem, słyszałem i czułem, że oni dobrze na to reagują. Tylko że potem powiedzieli: „W porządku, to teraz następna”, a mnie się musiało wyrwać jakieś: „Cholera” albo coś w tym stylu, bo zapytali: „Potrzebujesz chwili?”. Dla mnie to było oczywiste: „Nie, nie. Jeśli zrobię sobie przerwę, to zacznę za dużo o tym myśleć”. Może liczyłem, że skoro ta pierwsza scena tak dobrze mi poszła, to drugiej już nie będę musiał pokazywać (śmiech).

Chuck Lorre: To nie było tak, że on po prostu przyszedł i przeczytał tę rolę. On nam zaprezentował gotową postać. Tak przygotował materiał, żeby dialog miał rytm, intonację, składnię i pauzy. Wszystko było idealnie wyliczone. Przemyślał, co ta postać będzie robić ze swoim ciałem, jak będzie korzystać z przestrzeni, a raczej, że czuje się w niej niekomfortowo. To był całkiem inny poziom przesłuchań. Chociaż to nie była taka postać, jaką ja sobie wyobrażałem. Tak szczerze mówiąc, to nie pamiętam już, co konkretnie sobie wyobrażałem, ale nie coś takiego. Zaskoczył mnie, ale bardzo pozytywnie. Ken, Nikki, Bill i ja zrywaliśmy boki ze śmiechu. Powiedziałem: „Chcemy to zobaczyć jeszcze raz”. Chciałem się upewnić, że on to będzie potrafił odtworzyć. Poradził sobie idealnie, za drugim razem zagrał całkiem świeżo. I to dlatego ten facet zebrał z dziewiętnaście Emmy.

Bill Prady: Od razu było wiadomo, że to jest Sheldon. Pamiętam, że wtedy pomyślałem: „O rany! To jest więcej niż dobra robota z materiałem. To się nazywa stworzyć postać”.

Eddie Gorodetsky (współproducent wykonawczy Teorii wielkiego podrywu, współtwórca serialu Mamuśka): Jim to żywioł. Pomyślałem wtedy: „Czy to się dzieje naprawdę?”. Później tego samego wieczoru jechaliśmy z żoną po Santa Monica Boulevard i nagle zobaczyłem, jak Parsons zatrzymuje się pod sklepem. Opuściłem szybę i zawołałem do niego: „Jimie Parsons, jesteś genialny”. Wiedziałem, że on to usłyszy w życiu jeszcze wiele razy, ale chciałem być pierwszą osobą, która mu to powie.

Jim Parsons: Ledwo to pamiętam, ale też starałem się za bardzo nie ekscytować ani z powodu otrzymania roli, ani faktem uruchomienia projektu. Taki już jestem. Gdy dostanę rolę, staram się nie przywiązywać do tego wagi, dopóki pierwszego dnia nie postawię nogi na planie, bo do tego czasu wszystko może się posypać. Jest też w tym wszystkim aspekt mniej pesymistyczny, a mianowicie bardzo świadomie podchodzę do tego, ile pracy mnie czeka. Generalnie nawet na dobre wieści zawodowe reaguję bardzo mało entuzjastycznie.

Obsadzenie roli Sheldona poszło bardzo sprawnie, zwłaszcza w porównaniu z poszukiwaniami Leonarda.

Nikki Valko: Pierwotnie jako kandydata na Leonarda rozpatrywaliśmy między innymi Kevina Sussmana. Był świetny, ale nie pasował.

Eddie Gorodetsky: Kevin do tej roli nie pasował, pamiętam natomiast, jak Chuck powiedział: „On do czegoś pasuje”. To było oczywiste. Było dla nas jasne, że to wielki talent komediowy.

Ken Miller: Na etapie kręcenia pierwszego pilota rozważaliśmy do roli Leonarda również Macaulaya Culkina.

Nikki Valko: Chuck bardzo lubił Macaulaya. To było na bardzo wczesnym etapie, jeszcze zanim pojawił się Johnny. Chuck z początku bardzo mocno na niego stawiał.

Chuck Lorre: Ten aktor ma w sobie coś takiego eterycznego, co moim zdaniem świetnie by pasowało.

Bill Prady: Spotkanie z Macaulayem poszło świetnie… ale potem dotarły do nas wieści, że on nie jest zainteresowany.

Ken Miller: Tylko że Nikki od pierwszej lektury tego scenariusza mówiła: „Leonardem jest Johnny Galecki”.

Nikki Valko: Chcieliśmy, żeby przyjechał coś dla nas przeczytać, ale on nie wykazywał wtedy zainteresowania tą rolą. Niezbyt mu odpowiadało, że miałby grać szalonego naukowca.

Ken Miller: Miał akurat za sobą intensywną pracę nad sylwetką i występował w roli przystojniaka na Broadwayu w przedstawieniu The Little Dog Laughed u boku Julie White. Wcielał się w gejowskiego kochanka nieujawnionej gwiazdy filmowej. Był naprawdę świetny i miał poczucie, że wreszcie uwolnił się od ról różnych dziwaków. Tak nam to tłumaczył jego agent. Nikki dzwoniła do Galeckiego trzy razy ze słowami: „Proszę, proszę”, ale ciągle słyszeliśmy: „Nie jestem zainteresowany”. Potem jednak zadzwonił jego agent i zapytał: „A Johnny’ego nie braliście pod uwagę?”. Na to mu Nikki: „On mi trzy razy odmówił, to co mieliśmy zrobić?”. Najwyraźniej agent też uważał, że to będzie świetny serial i świetna rola.

Johnny Galecki: Byłem akurat w Nowym Jorku, gdy ni stąd, ni zowąd zadzwonił do mnie Chuck. Znałem go z czasów, gdy pisał scenariusz do Roseanne. Powiedział, że wpadli z Billem Pradym na pomysł serialu i że pomyśleli o mnie. Na razie jeszcze nic nie napisali, ale że jak tylko napiszą, to prześlą mi faksem tekst do teatru. Początkowo trudno mi się było w tym odnaleźć. Nie rozumiałem ani koncepcji, ani wydźwięku, ani charakteru tego serialu. Dostawałem tylko od czasu do czasu jakieś przypadkowe kartki. No i wtedy rozmawiali ze mną o roli Sheldona. To wszystko nie miało dla mnie sensu. Dobrze mi było w Nowym Jorku (zdjęcia do Teorii wielkiego podrywu miały powstawać w Los Angeles). Przedstawienie The Little Dog Laughed właśnie wchodziło na Broadway, a ja się akurat kochałem w pewnej pięknej Białorusince. Ten materiał nie przekonywał mnie na tyle, żebym miał porzucać moje nowojorskie życie dla serialu, który na tamten moment sprowadzał się do dziewięciu stron tekstu.

To wszystko działo się, jeszcze zanim rozpoczął się proces kompletowania obsady, a nawet przed przekazaniem scenariusza ludziom od castingu. Galecki wahał się również dlatego, że The Little Dog Laughed to była dla niego okazja, aby zagrać postać dość dla siebie nietypową, a mianowicie obiekt czyichś uczuć.

Johnny Galecki: Zwykle obsadzano mnie w rolach najlepszego przyjaciela, z którego główny bohater stroi sobie żarty, ewentualnie asystenta geja. Dlatego ten nowy angaż był dla mnie bardzo ważny. Im więcej jednak materiałów spływało od Chucka i Billa, tym bardziej fascynował mnie Leonard, zwłaszcza że w porównaniu ze swoim serialowym partnerem wydawał się mieć większe szanse na sukces w sprawach uczuciowych. Spodziewałem się usłyszeć: „Nie ma w ogóle o czym mówić. Koniec dyskusji”, ale Chuck stwierdził tylko: „Dobra, świetnie, tego gościa też możesz zagrać” (śmiech). Ogólnie mieli dość pod górkę. To był trudny casting.

Lorre zgodził się, żeby Galecki grał Leonarda, ale aktor i tak się wahał, czy aby na pewno chce ponownie rzucać się w wir pracy nad sitcomem. Ostatecznie miał na koncie prawie sto odcinków Roseanne.

Johnny Galecki: Mój wieloletni agent powiedział: „Dlaczego ty to ciągle odrzucasz? Czy boisz się, że rzeczywiście zrobi się z tego serial i podpiszesz umowę na następne siedem lat, a przez to nie będziesz mógł wrócić na stałe do Nowego Jorku?”. Ja mu na to: „Nie, nie wiem, czy z tego będzie serial ani czy to odniesie sukces”. Wtedy on powiedział: „No to w takim razie na co czekasz? Zrób tego pilota, zarobisz coś, i to więcej niż na scenie, a jeśli nic z tego nie wyjdzie, to wrócisz do Nowego Jorku i dalej będziesz robić to, co teraz ci daje tyle przyjemności”. Pomyślałem też, że dzięki temu zastępujący mnie na Broadwayu Brian Henderson będzie miał okazję wystąpić pierwszy raz na scenie. Ściągnąłem więc rodziców Briana, żeby mogli go obejrzeć, a sam poleciałem do Los Angeles kręcić pilota Wielkiego podrywu. Teraz mogę się już do tego przyznać, bo to tylko potwierdza, jaki ze mnie idiota. Fakt jednak pozostaje faktem: odrzuciłem tę rolę pięć razy, zanim się ostatecznie zgodziłem.

Teoretycznie było dla wszystkich jasne, że Galecki zagra Leonarda. Na potrzeby studia i stacji trzeba było jednak pokazać, że będą do siebie z Parsonsem pasować.

Johnny Galecki: W pewnym momencie dotarło do mnie, że mogliby mnie jednak odrzucić, gdyby coś im się nie spodobało. Jestem bardzo naiwny w takich kwestiach. Dopiero po fakcie zdałem sobie sprawę, co to tak naprawdę znaczyło, gdy producenci czy ktoś z moich przedstawicieli rzucili: „Muszę jeszcze zobaczyć, jak się zgrywacie z Jimem”.

Jim Parsons: Te postaci mają tworzyć taką dziwną parę, bo każda z nich inaczej patrzy na świat. Jest między nimi ciągłe napięcie, ale jest i chemia. Na początku czytałem dialogi z bardzo różnymi Leonardami, ale gdy tylko pojawił się Johnny, od razu wiedziałem: „To jest to!”. I to wcale nie dlatego, że taki był z niego dobry Leonard albo że jakoś wybitnie czytał ten dialog. To była po prostu kwestia poczucia. Zamienialiśmy się w dwie kule, które na siebie wpadają. Mnie to dawało wielkie poczucie swobody, a dzięki temu scena tętniła życiem.

Johnny Galecki: Jim był niesamowicie szczery, naprawdę wyjątkowy i taki zmotywowany. Wiedział dokładnie, co chce osiągnąć podczas występu, a wtedy się uzyskuje zupełnie inny efekt, niż gdy się po prostu gra i wciela w jakąś postać. Gdy tylko zobaczyłem, co on robi z Sheldonem, od razu pogratulowałem sobie instynktu, który kazał mi nie brać tamtej roli. Nikt by jej nie zagrał lepiej niż Jim.

Skoro Sheldon i Leonard się znaleźli, ekipie pozostało obsadzić rolę żeńską, a mianowicie Katie. Pierwotnie postać miała mieć na imię Penny (jak wyjaśniał Prady, „Sheldon i Leonard spotykają ją na ulicy, ona jest jak moneta znaleziona na szczęście” – bo penny to pens). Tak się jednak złożyło, że CBS realizowało wtedy jeszcze innego pilota z bohaterką o tym imieniu, dlatego Lorre’a i Prady’ego poproszono o jego zmianę. Twórcy się zgodzili. Bohaterka miała teraz na imię Katie, w niczym jednak nie przypominała Penny, którą potem poznała i pokochała publiczność. Penny to żywiołowa dziewczyna ze Środkowego Zachodu, niewinna i tryskająca optymizmem. Katie zaś nic się nigdy nie układało, więc była cyniczna i odstręczająca.

Ken Miller: Kaley Cuoco zgłosiła się do stacji na przesłuchania do pierwszego pilota Wielkiego podrywu. Urzekła ich, bo była słoneczna i żywiołowa. Tylko że nie pokazała tych różnych mrocznych cech. To nie była tamta Penny z pierwszej wersji scenariusza.

Dwudziestoletnia Cuoco wyglądała też trochę zbyt młodo jak na doświadczoną życiowo Katie, która w pierwszej scenie siedzi na chodniku i płacze do słuchawki, bo rozstała się z chłopakiem.

Kaley Cuoco (Penny Hofstadter): Bardzo mi się ta rola podobała i uwielbiałam Chucka. Świetnie wspominałam współpracę z nim z czasów, gdy jako czternasto- czy piętnastolatka kręciłam pilota do serialu Nathan’s Choice. Wiem, że Chuck koniecznie chciał mnie obsadzić w roli Katie. Byłam bardzo zaskoczona, gdy nic z tego nie wyszło. No ale wiedziałam, że muszę się z tym pogodzić, bo tak to czasem jest i już.

W początkowym okresie rozważano obsadzenie w tej roli Marisy Tomei. Przesłuchiwano ją nawet razem z Jimem Parsonsem.

Jim Parsons: Rolę Sheldona przydzielono mi na długo przed tym, jak wszystkie inne decyzje zapadły. Czytałem dialog z Marisą Tomei. Johnny też był już obsadzony, ale grał na scenie w Nowym Jorku. Więc ściągnięto mnie, żebym przeczytał z nią jakąś scenę. Pamiętam, że po wszystkim poszedłem do pokoju socjalnego, żeby coś zjeść. Powiedziałem do Kena i Nikki: „Nigdy wcześniej nie brałem udziału w cudzym przesłuchaniu”. A oni mi na to: „To bardzo miłe z jej strony, że zgodziła się sprawdzić, czy się nadajesz”. Ja na to: „A, no tak”. Rany, jaki to byłby inny świat.

Bill Prady: Na przesłuchania do roli Katie przyjechała też Tara Reid, a stacja chyba przymierzała do tej roli Elizabeth Berkley. Była świetna.

Na pierwszą rundę castingu ściągnięto także Amandę Walsh, kanadyjską aktorkę, która pojawiła się jako Jenna Halbert w mało popularnym dramacie komediowym ABC zatytułowanym Sons & Daughters.

Amanda Walsh (Katie): Rozważano kręcenie drugiego sezonu Sons & Daughters, ale szanse wydawały się nikłe. Pojechałam na przesłuchania do roli Katie w Wielkim podrywie i podczas pierwszego przesłuchania bardzo dobrze mi poszło. No i scenariusz mi się podobał. Ale roli nie dostałam.

Ostatecznie rola Katie przypadła w udziale Jodi Lyn O’Keefe, najlepiej znanej z filmów Cała ona oraz Whatever It Takes. Iris Bahr, która występowała wcześniej między innymi w Przyjaciołach oraz Pohamuj entuzjazm, została obsadzona w drugiej roli żeńskiej jako Gilda, naukowczyni, która po cichu wzdycha do Leonarda, ale nie wzbrania się przed przygodnym seksem z Sheldonem podczas konwentu Star Treka.

Bill Prady: Jodi to świetna aktorka. Pojawiła się potem w serialu jako prostytutka, którą Wolowitz spotkał w Vegas. Ona się świetnie sprawdzi zawsze wtedy, gdy trzeba wykreować postać twardej babki, która zna smak życia na ulicy. To niesamowita kobieta, naprawdę świetna we wszystkim, co robi. Iris Bahr też jest cudowna. Nadal utrzymujemy kontakt.

Jodi Lyn O’Keefe została pierwotnie obsadzona w głównej roli kobiecej w pilocie Teorii wielkiego podrywu. Potem pojawiła się jako Mikayla w The Vegas Renormalization, dwudziestym pierwszym odcinku drugiego sezonu. Tu na zdjęciu z Johnnym Galeckim w roli Leonarda i Kunalem Nayyarem w roli Raja. Zdjęcie ™ & © Warner Bros. Entertainment Inc.

Skoro obsada została skompletowana, Johnny Galecki postanowił spędzić trochę czasu z Jimem Parsonsem, żeby lepiej go poznać, jeszcze zanim wspólnie usiądą z tekstami do stołu i rozpoczną nagrania. Katie i Gilda miały w pilocie sporo do zagrania, ale cały serial w istocie skupiał się wokół postaci Sheldona i Leonarda.

Johnny Galecki: Poprosiłem Jima, żebyśmy się spotkali po południu w dzień poprzedzający czytanie przy stole. Uznałem, że na razie słabo się znamy. Jest dziwnie, gdy dwóch ludzi nic nie łączy, ale nagle grają najlepszych przyjaciół. Często więc stawiam na tak zwane budowanie więzi w trybie przyspieszonym, co polega na tym, że w krótkim czasie dużo się temu drugiemu człowiekowi opowiada o sobie. Czasem trzeba wypić parę kieliszków wina, żeby tak szczerze ze sobą rozmawiać przez sześć godzin (śmiech). Tak w każdym razie zrobiliśmy. Wypiliśmy ładnych kilka butelek i przekonaliśmy się, że wiele nas łączy. Na przykład to, że nasi dziadkowie pracowali na kolei i że nasi ojcowie bardzo młodo zmarli. Mam wrażenie, że w pewnym momencie obaj przysnęliśmy na kanapie. A potem się obudziliśmy i poszliśmy na to czytanie. Chyba poszło nieźle (śmiech).

Następnego dnia aktorzy, producenci, scenarzyści i dyrektorzy wykonawczy spotkali się podczas pierwszego czytania tekstu przy stole. Niby wszystko szło dobrze, ale – całkiem niezależnie od odtwórców głównych ról – producenci wyczuwali, że coś tu nie pasuje.

Jim Parsons: Czytaliśmy te dialogi i wydawało mi się, że Jodi idzie naprawdę świetnie. Potem wybraliśmy się z Jodi, Iris i Johnnym do restauracji. Dopiero przyjechałem do Los Angeles i zgubiłem się po drodze, a zanim znalazłem lokal, przyszła wiadomość od Johnny’ego: „Pospiesz się, właśnie zwolnili Jodi”. Nie rozumiałem tego, bo próba przy stole zakończyła się zaledwie przed trzydziestoma minutami. Johnny i Iris byli już z Jodi w restauracji, gdy agent zadzwonił do niej z informacją, że ją zwolniono. Nie miałem jakiegoś wielkiego doświadczenia z czytaniem tekstu przy stole, ale przecież kompletnym idiotą też nie byłem. Zorientowałbym się, gdyby ktoś kiepsko sobie radził. A Jodi była świetna. Nie posiadałem się ze zdumienia. Rzecz w tym, że oni się podczas tej próby zorientowali, że ta postać zbyt obcesowo odnosi się do pozostałych czy coś w tym stylu. Mimo że Jodi, w każdym razie moim zdaniem, poradziła sobie genialnie.

Johnny Galecki: Siedzieliśmy w meksykańskiej restauracji. Dotarłem na miejsce pierwszy. Na to wchodzi Jodi i mówi, że ją zwolniono. Pomyślałem, że żartuje, ale ona na to: „Nie, ja nie żartuję”. Mówię wtedy: „Przecież ty jesteś świetną aktorką, no, nie ma opcji”. Gdy w końcu mnie przekonała, że nie wciska mi kitu, powiedziałem: „Cholera jasna, no to trzeba zamówić margaritę”. Ona na to: „Ja nie piję”. A wtedy ja: „Przepraszam cię najmocniej. Tylko dosypałem soli do tej rany…”.

Nikki Valko: Jodi Lyn O’Keefe była świetna jako Katie w tym pierwotnym pilocie, tylko że chodziło o zupełnie inną postać. Jodi wydobywała z bohaterki mrok, który nam po prostu nie pasował. I dlatego po czytaniu przy stole zdecydowaliśmy się na zmianę. Musieliśmy uzupełnić obsadę w ciągu trzech dni, więc organizowaliśmy przesłuchania nawet w Niedzielę Wielkanocną.

I tak do gry wróciła Amanda Walsh, która już wcześniej brała udział w przesłuchaniach, ale nie dostała roli. Nadal czekała też, jak się rozstrzygną losy serialu Sons & Daughters emitowanego przez ABC. Fizycznie prezentowała się całkiem inaczej niż O’Keefe, więc dyrektorzy do spraw castingu liczyli, że będzie lepiej pasować do postaci.

Amanda Walsh: Odebrałam telefon z biura Nikki i Kena. Zaproszono mnie na spotkanie w niedzielny poranek, czego się zwykle nie praktykowało w branży. Pojechałam, raz jeszcze wzięłam udział w przesłuchaniu, a wtedy się dowiedziałam, że w poniedziałek rano chcieliby mnie jeszcze zobaczyć w Warner Bros. Wszystko działo się bardzo, bardzo szybko. Potem w poniedziałek pojechałam do biura Mary Buck, która odpowiadała za casting w Warner Bros. Television. Wszyscy inni dyrektorzy też tam byli. Przesłuchanie poszło bardzo dobrze. Świetnie się bawiłam. Po wszystkim zostałam zaprowadzona do małego pokoiku, ale już po chwili pojawił się Chuck. Uścisnął mi dłoń i powiedział: „Rola jest twoja”. Zwykle czeka się na wiadomość od agenta, więc to było dość wyjątkowe. To wszystko wydarzyło się tak szybko, że już nie pamiętam, czy potem padły słowa: „Zaczynasz jutro” czy „Zaczynasz dziś po południu”. W każdym razie taki był początek.

Jim Parsons: Ściągnęli Amandę, jakby się spodziewali, że sama jej obecność wystarczy, żeby ta postać złagodniała. Dość odważne założenie, skoro ta rola nie została dla niej napisana.

Amanda Walsh: Jim i Johnny byli bardzo mili i powitali mnie serdecznie. Johnny coś takiego w sobie ma, że człowiek czuje się przy nim swobodnie. Mocno zapadło mi w pamięć, jak on sobie radzi z dowcipami. A Jim od samego początku miał w małym paluszku całą tę naukową gadkę, więc wychodziło to naprawdę świetnie. Jednocześnie tyle się zmieniało, tyle elementów się przestawiało. Pamiętam, jak poszłam jednego dnia do biura do Chucka, żeby porozmawiać o mojej postaci. Od samego początku starałam się uchwycić, o co w niej chodziło, ale to był jakby ruchomy cel. Oczywiście rozumiem, że pracom nad pilotem towarzyszy niesamowite napięcie. Masę rzeczy trzeba na nowo poustawiać i zdefiniować już na bieżąco. Tylko że w poniedziałek moja postać to była imprezowiczka, która przypadkiem poderwała jakichś dziwaków, a przed końcem tygodnia była już mowa o jakimś wybuchu w samochodzie i braku dachu nad głową (śmiech). Starałam się za tym wszystkim nadążyć najlepiej, jak potrafiłam.

Johnny Galecki: Pamiętam, że Amanda była taka bardzo słodka, a oni na nią naciskali, żeby pokazała więcej charakteru, bo Katie to była dziewczyna, która zna trudne życie. Reżyser Jimmy Burrows kazał jej rzucać mięsem, to znaczy w każdym zdaniu dodawać „kurwa” albo coś takiego. No więc podczas próby zaczynała kląć jak szewc, żeby się z tym lepiej poczuć i złapać klimat. On jej kazał przeklinać, żeby jej dialogi nabrały wyrazistości, żeby stały się dziksze. Chodziło o to, żeby nawet po wycięciu tych przekleństw zostało coś bardziej soczystego. To jej bardzo pomogło, ale paradoksalnie ogólnie ten kierunek, to znaczy taka trochę nieszczera, jakby dwulicowa dziewczyna, co to zna prawdziwe życie, ostatecznie w ogóle się nie sprawdziła, bo to uruchamiało u widzów niewłaściwe instynkty i potrzebę ochrony Leonarda i Sheldona przed jej wpływem.

Amanda Walsh: To było kilka naprawdę bardzo wymagających tygodni, ale na koniec miałam poczucie, że udało nam się osiągnąć coś konkretnego. A Chuck bardzo w tym wszystkim pomógł.

(od lewej do prawej) Iris Bahr jako Gilda, Jim Parsons jako Sheldon Cooper, Johnny Galecki jako Leonard Hofstadter i Amanda Walsh jako Katie podczas kręcenia niewyemitowanego pilota Teorii wielkiego podrywu w 2006 roku. Ten pilot ostatecznie nie został zaakceptowany, ale Chuck Lorre i Bill Prady dostali potem od CBS drugą szansę. Zdjęcie z archiwum Kaley Cuoco

W całości nie da się tego pilota nigdzie obejrzeć, ale przez lata w serwisie YouTube pojawiały się fragmenty. W porównaniu z wersją, którą widzowie znają obecnie, scenografia wyglądała całkiem inaczej i klimat był znacznie mroczniejszy. Zachowanie Katie sugerowało, że w każdej chwili może okraść Sheldona i Leonarda, a Gilda bardzo się spinała. Sheldon specjalnie się nie zmienił między pilotami, ale Leonard nosił za duże garnitury, co mocno go różni od znanej z późniejszej wersji postaci w dżinsach i bluzie z kapturem. Wiele rzeczy się jednak uchowało, w szczególności osobowości Sheldona i Leonarda, a także ich wielka miłość do nauki. Lorre i Prady chcieli, żeby to wypadło przekonująco, więc bardzo dbali o poprawność merytoryczną dialogów.

Chuck Lorre: Zaprosiliśmy na plan fizyka, profesora Petera Gorhama z Uniwersytetu Hawajskiego. Byliśmy zgodni co do tego, że z naukowego punktu widzenia wszystko powinno się zgadzać na tyle, na ile tylko się da. W tej kwestii nie mogło być mowy o chodzeniu na skróty. Gorham nie mógł jednak z nami zostać, więc polecił Davida Saltzberga, który potem stał się jedną z najważniejszych postaci pracujących przy tym serialu. I pomyśleć tylko, ile osobistości udało nam się pozyskać do współpracy dzięki temu, że potraktowaliśmy poważnie wątek naukowy! Nawet w najśmielszych marzeniach nie zakładaliśmy, że wystąpią u nas profesor Stephen Hawking, Bill Gates, Steve Wozniak i kilku noblistów.

Potem Barenaked Ladies zgodzili się nagrać tytułową piosenkę do Teorii wielkiego podrywu. Jednak w charakterze muzycznego motywu przewodniego pilota Chuck Lorre roboczo wykorzystał piosenkę Thomasa Dolby’ego She Blinded Me with Science.

Chuck Lorre: Nie mieliśmy zgody autora. Chodziło nam tylko o zbudowanie pewnego klimatu w tym pilocie. No i służyło nam to jako tło muzyczne, uzupełniane obrazkami z napisem „Science” („Nauka”), które pojawiały się między scenami. Wirujące atomy to był późniejszy pomysł.

Pierwszy pilot został przyrządzony z wielu różnych składników, całość była jednak poważnie niedogotowana.

Lee Aronsohn (współtwórca serialu Dwóch i pół, dyrektor wykonawczy Teorii wielkiego podrywu, 2007–2011): Dla mnie Teoria wielkiego podrywu to był po prostu pilot, jeden z wielu. Nie zakładałem, że ten serial ma w sobie coś wyjątkowego ani że ten pilot to coś zasadniczo lepszego niż wszystkie inne, które razem robiliśmy, ale które nie chwyciły.

Nina Tassler (prezeska do spraw form rozrywkowych, CBS, 2004–2014, przewodnicząca zarządu do spraw form rozrywkowych, CBS, 2014–2015): Bardzo dobrze pamiętam tamtą chemię i te żarciki między Johnnym a Jimem. Oglądało się ich jak dwóch wybitnych sportowców. Człowiek podziwiał ten profesjonalizm i tę aktorską doskonałość. Za to postać Katie im nie pomagała. To była twarda sztuka, ale miała strasznego pecha w życiu.

James Burrows: Potrzebowaliśmy takiej na przykład Julii Roberts. W serialach rzadko się ktoś taki trafia, bo to musi być dziwka o złotym sercu. Jakoś nie udawało nam się nikogo takiego znaleźć. Koncepcja mi się podobała, ale trudno to było osiągnąć w praktyce.

Amanda Walsh: Nie pamiętam, żebym się dużo zastanawiała, czy to chwyci. To był taki zakręcony tydzień. W całości pochłaniało mnie to, żeby jak najlepiej się wywiązać ze swoich zadań. Po wszystkim pojechaliśmy wieczorem do Johnny’ego. To było 25 kwietnia 2006 roku. Pamiętam, jak powiedział: „Ja po takim tygodniu jak twój to chyba bym przeżył załamanie nerwowe” (śmiech). Poczułam się doceniona. Tak naprawdę towarzyszyło nam wrażenie typu: „Super, udało się!”, no i wszyscy chcieliśmy się koniecznie przekonać, co będzie dalej.

James Burrows: Chuck świetnie sobie radzi ze wszystkim, co robi. Im więcej w projekcie jest Chucka, tym lepiej, bo on go chroni. Myślałem, że serial chwyci ze względu na relację dwóch facetów. Między nimi była chemia, jak między Debrą Messing i Erikiem McCormackiem w serialu Will i Grace. Tych dwoje niemal czytało sobie w myślach i my też to mieliśmy.

Potem wydarzyło się coś bardzo nietypowego. Większość pilotów dostaje zielone światło albo nie. Bardzo rzadko się zdarza, żeby komuś proponowano podejście drugie. A jeszcze rzadziej to drugie podejście okazuje się choćby w jakimś stopniu udane.

Chuck Lorre: W maju 2006 roku byłem akurat na wakacjach w Australii, gdy zadzwoniła do mnie Nina Tassler i powiedziała: „Nie będziemy tego dalej kręcić. To się nie klei”. Potem jednak powiedziała coś, czego nigdy wcześniej w takich okolicznościach nie słyszałem, a mianowicie: „A czy byłbyś gotów spróbować jeszcze raz?”.

Nina Tassler: Bardzo się denerwowałam (śmiech). Piloty nie są idealne. Jedne są lepsze, inne gorsze, ale to nigdy nie jest gotowy produkt. W tym przypadku stanęliśmy w pewnym sensie na rozdrożu i ostatecznie uznaliśmy, że sensowniej będzie spróbować to nakręcić jeszcze raz, niż po prostu wyrzucać do kosza.

Wendi Trilling: Siedziałam naprzeciwko Niny, gdy ona rozmawiała przez zestaw głośnomówiący z Chuckiem. To zawsze trudne rozmowy, gdy się przekazuje drugiej stronie wieści i prosi się o dodatkową pracę. A już w ogóle gdy ta praca ma charakter spekulacyjny, bo nie byliśmy gotowi zadeklarować, że ten zmieniony serial będziemy kręcić. Powiedzieliśmy tylko: „Chcemy jeszcze jednego pilota”. Na szczęście Chuck zapatrywał się na to podobnie. Chciał nad tym pracować, żeby wyszło coś fajnego.

Ostatecznie nikt nie kręci pilota po to, żeby był kiepski. Dobiera się najlepsze składniki i tylko potem nie wychodzi. Tak właśnie było z tym niewyemitowanym pilotem Teorii wielkiego podrywu.

Chuck Lorre: Tamten telefon był jednym z największych prezentów od mojego zawodowego losu. Nina powiedziała jeszcze: „Wiesz co… Naszym zdaniem problem tkwi w roli kobiecej”. A ja jej na to: „Nie, problem nie tkwi w obsadzie. Problem tkwi w scenariuszu. Napisaliśmy zły scenariusz”. Nina i ludzie z CBS dostrzegli to wyjątkowe coś, co się pojawiło między Jimem a Johnnym. Tylko że to nie zostało w pełni wykorzystane.

Nina Tassler: Chuck to bardzo silna osobowość. To utalentowany człowiek, któremu bardzo zależy na pracy, na aktorach, na scenariuszu. To on jako pierwszy stwierdził, że coś nie gra, że mogliby wraz z zespołem zrobić coś lepszego i że to zrobią. Bill też był bardzo pozytywnie nastawiony. Zebrali się w sobie i postanowili spróbować.

Chuck Lorre: Pisząc pierwszą wersję scenariusza, nie wiedzieliśmy jeszcze, co robimy. Po porażce wiedzieliśmy więcej. Zadzwoniłem do Billa i powiedziałem: „Wyrzućmy do kosza tę fabułę. Postaci są świetne, fabuła nam niepotrzebna. Dorzućmy jeszcze trochę takich kolesi. Niech to nie będzie trójkąt miłosny, tylko niech to będzie o tych kolesiach”. No i stąd się właśnie wzięli Wolowitz i Koothrappali. W samym pilocie pojawili się tylko na chwilę, ale teraz mieliśmy społeczność. Bardzo zależało mi, żeby tym razem się udało. Skoro już dostaliśmy drugą szansę…

Peter Roth: Kto wie, czy gdyby nie Nina, to Teoria wielkiego podrywu w ogóle by kiedykolwiek powstała. Nina o nas walczyła. Większość nieudanych pilotów trafia po prostu na śmietnik. Pamiętam, jak wtedy pomyślałem: „Rany, jakie to śmiałe i niesamowicie budujące”.

Johnny Galecki: Byłem już z powrotem w Nowym Jorku, na scenie, gdy się dowiedziałem, że będziemy kręcić jeszcze jednego pilota. Chuck mi powiedział, że te udane składniki to byliśmy Jim i ja. A ponieważ podpisałem umowę, to właściwie nie miałem wyboru (śmiech). Więc odpowiedź brzmiała: „Aha, no dobra”.

Galecki i Parsons mieli pozostać w serialu, a losy Amandy Walsh i Iris Bahr potoczyły się inaczej.

Kaley Cuoco: Myślę o Amandzie, bo ona była pierwszą odtwórczynią głównej roli kobiecej. I to nie była jej wina. To zostało napisane zupełnie od nowa, zmienione. Z Jodi Lyn O’Keefe przyjaźniłyśmy się od lat i ona się potem pojawiła w Wielkim podrywie w drugim sezonie.

Amanda Walsh: Człowiek czeka na informację, na ten telefon z wiadomością, czy serial ruszy i czy się należy pakować na wyjazd do Nowego Jorku. No i telefon w końcu zadzwonił, akurat w takim szalonym momencie, bo w ciągu tej samej doby dowiedziałam się też, że drugiego Sons & Daughters nie będzie. A zaraz potem się okazało, że Teorii wielkiego podrywu też nie będą kręcić, za to spróbują zrobić pilota od nowa, tyle że beze mnie.

Bill Prady: Amanda bardzo mi się podobała. Naprawdę się napracowała przez ten tydzień przy pilocie. A gdy się potem okazało, że te postaci trzeba napisać od nowa i na nowo obsadzić, zadzwoniłem do niej i powiedziałem: „Chciałbym cię przeprosić. W tej branży tak to już jest, że ludziom się czasem przytrafiają niesamowicie niesprawiedliwe rzeczy. Jeśli tobie się coś tak niesprawiedliwego przytrafiło po raz pierwszy, to bardzo mi przykro. I przykro mi, że się do tego przyczyniłem. Tylko że to się zdarzy znowu. Taka już specyfika tego biznesu”. Ona całkiem nieźle to przyjęła, ale pamiętajcie, że wtedy to był nieudany pilot i mieliśmy zamiar próbować od nowa. Nikt nie mógł przewidzieć, co się wydarzy. Problem tkwił w scenariuszu, czego najlepiej dowodzi fakt, że nie udźwignęły go ani Jodi Lyn O’Keefe, ani Amanda Walsh. A jeśli dwie świetne aktorki sobie nie poradziły, to znaczy, że problem nie leżał po ich stronie.

Amanda Walsh: Żaden aktor nie chce usłyszeć takich wiadomości, ale Bill starał się jakoś to złagodzić. Miałam też wielkie szczęście, że rok później Burrows zatrudnił mnie do innego pilota, zatytułowanego The Mastersons of Manhattan, w którym grały również Molly Shannon i Natasha Richardson. To mi udowodniło, że faktycznie nie chodziło o mnie, bo aktor zawsze się nad tym zastanawia. A skoro ci sami ludzi decydują się zatrudnić cię ponownie przy kolejnym ważnym projekcie, to już serio o czymś świadczy. A ja pracowałam potem przy innych projektach Chucka, a Nikki i Ken zawsze powtarzali, że Chuck bardzo mnie lubi. To mnie podnosi na duchu.

Chuck Lorre: Amanda robiła to, czego od niej oczekiwaliśmy. Na dodatek bardzo dobrze. Tylko że ja wtedy nie rozumiałem, że Sheldon i Leonard, pomimo całej swojej inteligencji, są w istocie jak dzieci, a dzieciom nie można dać za partnerkę kogoś tak toksycznego, bo to kompletnie wszystko psuje. Na dodatek niesiony na fali Dwóch i pół wierzyłem, że grubiański humor zadziała również w przypadku Teorii wielkiego podrywu. Ale nie zadziałał. Musiałem się wtedy bardzo dużo nauczyć.

Bill Prady: Gdy przygotowywaliśmy się do drugiego pilota, zespół Amandy skontaktował się z nami z pytaniem, czy ona mogłaby znów przyjść na przesłuchanie. Stacja nie chciała się na to zgodzić. W CBS wiedzieli, że publiczność nieprzychylnie zareagowała na Katie. Staraliśmy się z tego z Chuckiem wybrnąć i tłumaczyliśmy, że to dlatego, że rola Katie została źle napisana. Nie udało nam się ich jednak przekonać, żeby zgodzili się ją zaprosić jeszcze raz.

Amanda Walsh: W takich przypadkach najlepszym pocieszycielem jest czas. Wsparli mnie też przyjaciele, którzy od dłuższego czasu funkcjonowali w rzeczywistości Los Angeles. Mówili: „Skoro twoja rola została na nowo obsadzona, to możesz sobie pogratulować sukcesu” (śmiech). Nawet Jim Burrows powiedział: „Przypomnij mi, żebym ci kiedyś opowiedział o Lisie Kudrow”, bo ona występowała w pilocie do Frasiera. Pocieszałam się więc myślą, że teraz mam własną historię o niesprawiedliwości Hollywood. Zostałam aktorką, ponieważ uwielbiam grać, i to właśnie zamierzałam robić. Wielki podryw to najwyraźniej nie była moja droga i już się z tym pogodziłam. Rozumiem, że ludziom spoza branży może być trudno to zrozumieć. Ponieważ jednak sama również piszę, zdaję sobie sprawę, że czasem trzeba przetestować kilka opcji, żeby się przekonać, która się sprawdzi. Ja po prostu uczestniczyłam w tym procesie, w którego wyniku powstał bardzo popularny serial. Cieszę się z tego. To jest naprawdę fajna myśl. Przy okazji taka ciekawostka, o której dowiedziałam się dopiero z materiału o spotkaniu ekipy serialu Przyjaciele. Otóż pierwszego pilota do Wielkiego podrywu kręciliśmy na tym samym planie, na którym powstawali Przyjaciele. A ja podobno zajmowałam dawną garderobę Matthew Perry’ego.

James Burrows: W studiu numer 24, w którym nakręcono Przyjaciół, zrobiłem kilka bardzo popularnych seriali, uznałem więc, że to dobry znak. Owszem, powiedziałem Amandzie, że w pilocie do Frasiera Roz (którą ostatecznie grała Peri Gilpin), producentka Frasiera ze stacji radiowej, miała wygłosić płomienną przemowę o tym, dlaczego Frasier powinien pozwolić ojcu się do siebie wprowadzić. To nie za bardzo wpisywało się w styl Lisy Kudrow. Ona była bardziej eteryczna. No i nie dostała tej roli. To się zdarza. Nie wzięliśmy też Raya Romano, gdy kręciliśmy pilota NewsRadio.

To się oczywiście zdarza, ale nigdy nie jest przyjemne. Na pewno nie pomagało też wrażenie – nasilające się zwłaszcza po tym, gdy prawa zostały sprzedane – że Wielki podryw jest wszędzie. Walsh zdołała mimo wszystko zachować dystans i, jak sama twierdzi, przez lata pomagało jej to się z tym wszystkim pogodzić.

Amanda Walsh: To był taki wielki sukces. Nie dało się na ten serial nie natknąć. Brały w nim udział chyba wszystkie wielkie talenty. Na pewno było mi łatwiej z myślą, że to nie było całkiem to samo, co w tamtym pierwszym pilocie. Łatwiej mi to było przełknąć dlatego, że tamta oryginalna wersja nie chwyciła i że wprowadzono tak znaczące poprawki.

Na tym się jednak historia Walsh nie skończyła. Ona nadal gra i pisze. Poza tym wystąpiła w innym serialu, o którym też było całkiem głośno.

Amanda Walsh: Robiłam serial dla 20th Television i dzięki temu scenariuszowi zaproszono mnie potem na rozmowę w sprawie Schitt’s Creek, przy którym następnie pracowałam przez parę sezonów. Fajnie było być częścią tego projektu od samego początku, a zwłaszcza fajnie było pisać dla Catherine O’Hary i pracować z Eugenem Levym w pokoju scenarzystów. Myślę, że dzięki doświadczeniu aktorskiemu jestem lepszą scenarzystką, a doświadczenie ze scenariuszem czyni mnie lepszą aktorką. Naprawdę wierzę, że taka droga była mi pisana. Przez te wszystkie lata wielokrotnie proponowano mi wywiady dotyczące Teorii wielkiego podrywu, ale nigdy się nie zgadzałam. To jest jedno z tych doświadczeń, które trzeba przejść samemu. Nie chciałam, żeby ktoś próbował przypisywać mi jakiekolwiek przeżycia zgodnie ze swoimi wyobrażeniami. Nie chciałam, żeby ktoś mówił: „O, rany! Ale to musiało być coś”. Albo: „Że też to przegapiłaś”. To naprawdę był tylko tydzień mojego życia. Jeden z wielu pilotów. Nie chciałam, żeby ktokolwiek wyrwał tę historię z kontekstu albo ją zaprezentował w niewłaściwym świetle. W tym sensie broniłam tego doświadczenia i wszystkich tych przesympatycznych ludzi, z którymi wtedy pracowałam. Serial świetnie sobie poradził i nikt na tym nie stracił. Wiele lat później spotkałam Jima Parsonsa, akurat gdy szłam na spotkanie Warner Bros. Przywitaliśmy się życzliwie. To uroczy człowiek. Wszyscy są naprawdę świetni.

THE BIG BANG THEORY: The Definitive, Inside Story of the Epic Hit Series

Copyright © Jessica Radloff 2022

Foreword copyright © 2022 by Chuck Lorre

This edition published by arrangement with Grand Central Publishing, a division of Hachette Book Group, Inc., New York, USA. All rights reserved.

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2023

Copyright © for the translation by Magda Witkowska 2023

Redakcja – Kornelia Dąbrowska

Korekta – Paulina Stoparek, Anna Strożek, Aneta Wieczorek

Projekt typograficzny i skład – Natalia Patorska

Okładka – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Zdjęcie na okładce – Cliff Lipson/CBS/Getty Images

Autorzy i wydawca dołożyli wszelkich starań, by dotrzeć do wszystkich właścicieli i dysponentów praw autorskich do ilustracji zamieszczonych w książce.
Osoby, których nie udało nam się ustalić, prosimy o kontakt z wydawnictwem.

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Drogi Czytelniku,

niniejsza książka jest owocem pracy m.in. autora, zespołu redakcyjnego i grafików.

Prosimy, abyś uszanował ich zaangażowanie, wysiłek i czas. Nie udostępniaj jej innym, również w postaci e-booka, a cytując fragmenty, nie zmieniaj ich treści.
Podawaj źródło ich pochodzenia oraz, w wypadku książek obcych, także nazwisko tłumacza.

Dziękujemy!

Ekipa Wydawnictwa SQN

Wydanie I, Kraków 2023

ISBN mobi: 9788382109825

ISBN epub: 9788382109832

Wydawnictwo SQN pragnie podziękować wszystkim, którzy wnieśli swój czas, energię i zaangażowanie w przygotowanie niniejszej książki:

Produkcja: Kamil Misiek, Joanna Pelc, Joanna Mika, Grzegorz Krzymianowski, Natalia Patorska, Katarzyna Kotynia

Design i grafika: Paweł Szczepanik, Marcin Karaś, Agnieszka Jednaka, Julia Siuda

Promocja: Piotr Stokłosa, Łukasz Szreniawa, Aleksandra Parzyszek, Paulina Gawęda, Piotr Jankowski, Barbara Chęcińska, Małgorzata Folwarska, Marta Ziębińska

Sprzedaż: Tomasz Nowiński, Patrycja Talaga

E-commerce: Tomasz Wójcik, Szymon Hagno, Marta Tabiś, Marcin Mendelski, Jan Maślanka, Anna Rasiewicz

Administracja: Klaudia Sater, Monika Czekaj, Małgorzata Pokrywka

finanse: Karolina Żak, Honorata Nicpoń

Zarząd: Przemysław Romański, Łukasz Kuśnierz, Michał Rędziak

www.wsqn.pl

www.sqnstore.pl

www.labotiga.pl