Vladimir Wolff

Czas zagłady
Nowy porządek świata

© 2025 Vladimir Wolff

© 2025 WARBOOK Sp. z o.o.

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta językowa: Tomasz Radawiec

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Projekt okładki: Paweł Gierula

ISBN 978-83-68264-15-9

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.

ul. Bładnicka 65

43-450 Ustroń, www.warbook.pl

Rozdział pierwszy

DOWÓDZTWO POŁĄCZONYCH SIŁ – SEUL, REPUBLIKA KOREI

25 lipca 202…

Obraz na wielkim panoramicznym ekranie był ostry jak żyletka.

Zasiadający przy konferencyjnym stole oficerowie gapili się na niego ponuro, zastanawiając się, do czego ich to wszystko zaprowadzi. Na sali panowała grobowa cisza. Jedyne dźwięki, jakie rozbrzmiewały, pochodziły od chińskich dziennikarzy, których słowa, przetłumaczone na angielski, ukazywały się u dołu ekranu. Państwowa telewizja transmitowała wydarzenie na wszystkich kanałach, tak by każdy, niezależnie od tego, gdzie był i co w danym momencie robił, wiedział, jaki los spotka tych, którzy nadużyli zaufania partii i narodu.

Sześć ofiar i sześć lokalizacji – Pekin, Szanghaj, Kanton, Tiencin, Wuhan i Nankin. Większość miejsc kaźni zlokalizowano na miejskich stadionach, w przypadku Tiencin był to plac w centrum miasta, a w Wuhan hala widowiskowa. Skazani to partyjno-wojskowa elita, której nadmierne ambicje niekoniecznie szły w parze ze zdolnościami: dwóch wiceministrów, szef departamentu, pułkownik z II Korpusu Artylerii, major lotnictwa i wiceburmistrz Szanghaju. Oficjalnie wszystkich skazano za korupcję i chyba to określenie leżało najbliżej prawdy. W trakcie czystek zarządzonych przez przewodniczącego skazano już kilkadziesiąt osób. Większość stracono w mniej spektakularny sposób, tylko tej szóstce przyszło skonać na oczach milionów.

Siedzącemu u szczytu stołu generałowi Darrenowi Taylorowi spektakl skojarzył się z czasami francuskiej rewolucji. Skrzywieniem ust dał wyraz swojej dezaprobacie, gdy z tysięcy gardeł wydobył się ryk na widok niedawnego wiceministra spraw zagranicznych. Facet ledwie trzymał się na nogach, a i tak próbował się opierać strażnikom z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Jednego, tuż przed wsunięciem pętli na szyję, usiłował nawet ugryźć, ale szybko został spacyfikowany. Darren nie był w stanie dokładnie zobaczyć tego, co się stało, bo obraz ze zbliżenia przełączono na ogólny, ale pewnie skazańcowi w paru słowach wytłumaczono, co się stanie jego z rodziną, bliższą i dalszą, jeśli dalej będzie wierzgał i sprawiał kłopoty. Taylor, siwiejący, muskularny pięćdziesięciopięciolatek w polowym mundurze, zacisnął zęby, czując niesmak, a mówiąc wprost – zwykłe obrzydzenie. Siedzący na prawo od generała major odczytał to na swój sposób.

– Victor Liu, lat 62, oficjalnie został oskarżony o przyjęcie pięciu milionów dolarów łapówki.

– A nieoficjalnie co się o nim mówi?

Oficer wzruszył ramionami.

– Mamy niewiele danych. Poruszamy się jak we mgle. Trwa zarządzona przez najwyższe czynniki konsolidacja państwa i partii. Spodziewamy się, że do końca miesiąca w więzieniach znajdzie się z piętnaście tysięcy osób. Niektórych być może wypuszczą, ale większość zapłaci głową.

– Rozumiem, że spirala się dopiero nakręca? – Taylor wolał się upewnić co do słów wypowiedzianych przez majora.

– Na to wygląda.

Major wiedział, co mówi. Nazywał się Brown. Młodszy od Taylora o dwadzieścia lat, specjalizował się we wsadzaniu nosa w nie swoje sprawy – czyli, krótko mówiąc, w wywiadzie. Ten były futbolista Harvardu biegle władał trzema azjatyckimi językami – koreańskim, mandaryńskim i japońskim, a w kantońskim radził sobie bez translatora, był więc dla Taylora niezastąpiony. Pozostali też, ale już mniej.

– Tego… – Brown wskazał na ogolonego na zero mężczyznę, który zawisnąć miał na szubienicy w Kantonie – próbowaliśmy niedawno zwerbować. Twardziel. Dowodził eskadrą bombowców H-6. Dwa razy próbowaliśmy go podejść…

– Być może zrobiliście mu niedźwiedzią przysługę – burknął Taylor.

– Ja go tam nie żałuję.

Brown po części miał rację. Takich specjalistów należało wyeliminować w pierwszej kolejności, inaczej narobią im sporych kłopotów.

– Skoro jest taki dobry, to dlaczego nie trafił do Indii? – pytanie zadane przez podpułkownika Alana Laina zawisło w powietrzu.

Od paru tygodni na subkontynencie trwała jatka, w którą cywilizowanym społeczeństwom trudno było uwierzyć. Pakistan, wspomagany przez chiński korpus ekspedycyjny, zmagał się z Indiami w walce na śmierć i życie. Przygraniczne rejony zostały spustoszone. Liczba ofiar szła w dziesiątki tysięcy i nic nie wskazywało na to, by sytuacja w najbliższych tygodniach ulec miała poprawie. Co więcej, każdy liczył się z tym, że będzie eskalować.

– Powiedz, jak ty to wszystko widzisz – Taylor na moment oderwał wzrok od ekranu i spojrzał na Browna. – Mów śmiało. Twoje zdanie jest dla mnie ważne.

Głowy zgromadzonych obróciły się jak na komendę. Egzekucja przestała być istotna, teraz liczyła się opinia Browna.

Major nie spieszył się z odpowiedzią, wiedząc, że od tego, co powie, wiele będzie zależeć.

– Indie to zwykły manewr oskrzydlający.

– Co znajduje się w centrum?

– Wszyscy wiemy – Brown uśmiechał się samymi kącikami ust. – Pekin zdecydował się wykonać ruch i wszystko wskazuje, że szykuje się do decydującego uderzenia.

– Tajwan?

– Liczyliśmy się z tym od dawna. Są jak walec, zmiotą wszystko na swojej drodze.

– Można przewidzieć, kiedy to nastąpi?

– Najpierw północni przekroczą strefę zdemilitaryzowaną. To będzie drugie ramię kleszczy. My w tym czasie rozproszymy siły, zmarnujemy zasoby i staniemy się podatni na uderzenie. Nasz potencjał ulegnie ograniczeniu, podobnie jak sojuszników.

W terminologii bokserskiej dawało się do streścić jako prawy, lewy, a na koniec podbródkowy. Znajdą się na deskach, nawet nie próbując uników. Już przekazanie sporej części zasobów walczącym Hindusom znacznie ich osłabiło. Tymczasem dla Pekinu Indie stanowiły drugorzędny kierunek. Wojna rozstrzygnie się na południe od Korei i na północ od Filipin, co do tego Taylor nie miał wątpliwości. Czystki, jakie oglądali, służyły konkretnemu celowi – państwo musiało pokazać, że jest zdeterminowane i zjednoczone, a żadne odstępstwa nie będą tolerowane.

Kim Dzon Un, niekwestionowany przywódca Korei Północnej, nie musiał silić się na takie widowiska. Opozycję, faktyczną i wyimaginowaną, usuwał osobiście, systematycznie obsadzając aparat partyjno-wojskowy zaufanymi kadrami. Zarządzane przez niego państwo może nie znajdowało się w czołówce wysoko uprzemysłowionych potęg gospodarczych, ale i tak należało je mieć stale na oku.

Taylorowi w tym momencie skoczyło ciśnienie. Absolutnie nie zgadzał się z tym, co planował prezydent. Wycofanie sił amerykańskich z Korei Południowej to coś więcej niż błąd, to jawne zaproszenie do agresji. Siły Taylora już zostały okrojone. Dysponował ledwie dwiema eskadrami F-16 C/D, paroma batalionami piechoty i nieliczną żandarmerią. Prezydent najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy, że w przypadku zaognienia sytuacji przewiezienie ciężkich jednostek z Hawajów, Alaski czy też USA będzie o wiele większym wyzwaniem niż pozostawienie na miejscu przygotowanych do walki oddziałów gotowych ruszyć do boju na pierwszy sygnał.

– Ostatni tydzień upłynął północnym na serii niezapowiedzianych ćwiczeń – kontynuował Brown. – Robią to tak gorliwie, że odnotowują pewne straty. W porcie w Namp’o zderzyły się dwa trałowce. Jeden ma sporą dziurę w burcie. Bez dłuższego remontu się nie obejdzie.

– Ich marynarka i tak jest do niczego – zauważył major marine siedzący dwa krzesła dalej. – Wiemy o tym nie od dziś.

– Na poligonie pod Kaesông detonowała wadliwa amunicja – Brown płynnie prześlizgnął się dalej. – Skutkiem jest siedmiu zabitych i dwudziestu rannych, a to podobno nie jedyny taki przypadek.

O mocno wątpliwej jakości wszelkiego rodzaju północnokoreańskich pocisków wiedziano od dawna. Wydawało się, że poddani Kima nie przejmowali się tym. Ich armia należała do najliczniejszych na świecie. Po mobilizacji mogli wystawić 73 dywizje i 69 brygad z czterema tysiącami czołgów, głównie T-62 i T-72 oraz ich pochodnych, oraz siedmioma tysiącami dział i moździerzy. Ile z nich eksploduje po pierwszej salwie – pozostawało zagadką. Pozostanie jednak dość, by strefę przygraniczną zamienić w zryty kraterami pas ziemi. Cale tony żelastwa spadną również na Seul, który znajdował się w zasięgu artylerii większego kalibru.

Armia lądowa Kim Don Una to część większego problemu. Taylora martwiły głównie północnokoreańskie siły specjalne. Ich liczebność według szacunków niektórych analityków sięgała nawet dwustu tysięcy. Nawet gdyby za realną przyjąć zaledwie połowę tej liczby, to dyktator i tak dysponował wyjątkowo skutecznym narzędziem do realizacji własnych celów.

– Jest coś jeszcze – powiedział Brown. – Od dawna w naszych rozważaniach nie uwzględniamy Rosjan, uznając, że ich czas się skończył. A to, powiem szczerze, błąd.

– Opróżnili magazyny i wywieźli wszystko na zachód – wtrącił podpułkownik John Carter, J-4, czyli specjalista do spraw logistyki w sztabie Taylora. – Wszystko, co po nich pozostało, to złomowisko. Nie ma tam nic godnego uwagi. Może w Irkucku czy w Nowosybirsku coś się znajdzie, ale nie tutaj.

– Jeżeli weźmiemy pod uwagę siły lądowe, to jak najbardziej. Mnie jednak martwią kolejne jednostki przerzucane z Floty Północnej. Nie jest ich wiele, ale w znaczący sposób wzmacniają Flotę Pacyficzną.

– Mamy się ich bać? – Carter zmarszczył brwi.

– Nie tyle bać, ile uwzględnić je w rozważaniach. Jeżeli dojdzie do najgorszego, na pewno będą próbowali ugrać coś dla siebie.

– W sensie politycznym czy militarnym?

– W jednym i w drugim. Gdzie dwóch się bije, oni zawsze korzystają. Nie muszę chyba przypominać, w czyjej grają drużynie.

– Tylko czy ta gra ich nie przerasta?

– To dobre pytanie – Brown zamyślił się na chwilę. – Ambicji im nie brakuje. Ostatnim razem próbowali wywrócić stolik i sami się potknęli. Zdecydowanie przeceniają własne możliwości.

Obrazy z wojny na Ukrainie każdemu z nich tkwiły głęboko w pamięci każdego z rozmówców, wymownie przypominając o skutkach pierwszej próby złamania światowego ładu. Ostatecznie nic nie było przesądzone. Indie przyjęły na siebie drugi cios, a niewykluczone, że i oni znajdą się wkrótce w samym środku czegoś, co Niemcy nazywali Hexenkessel.

Pochłonięty rozmową, Taylor nie ostrzegł momentu, w którym Victor Liu zadyndał na pętli. Tłum wiwatował. Podobne obrazy powtórzyły się w pozostałych miastach.

Czyżby znaleźli się o jeden krok od kolejnej wojny?

STREFA ZDEMILITARYZOWANA, NA ZACHÓD OD YEONCHEON

25 lipca 202…

Kapitan Malcolm „Jay” Rogers przez całe życie uważał się za farciarza, choć w tym akurat momencie z jego szczęściem mogło być różnie. Przeczucie rzadko kiedy go zawodziło. Mocno wierzył w swój instynkt, który już nie raz uratował mu życie.

Spoglądając przez szkła wysuniętego ponad przedpiersie wzmocnionego wału peryskopu na porośnięte chaszczami wzgórza, nie dostrzegał na nich niczego interesującego. Całkiem ładna panorama. Wrażenie psuł jedynie propagandowy napis sławiący przewodniczącego, ułożony z pomalowanych na biało i czerwono kamieni. Rogers znaków nie rozumiał, widział w nich zwykłe krzaczki, dopóki specjalnie dla niego nie przetłumaczył ich młody porucznik będący jego pomocnikiem. Podobnymi hasłami upstrzono cały pas liczącej 238 kilometrów długości strefy. W wielu miejscach było zdecydowanie ciekawiej. Hasła, pieśni i całe przemówienia, nadawane przez lokalne radiowęzły, brzmiały ponad górami, dolinami, potokami i zagajnikami, nie pozwalając zmrużyć oczu w nocy i skupić myśli w dzień. Południowi Koreańczycy nie pozostawali dłużni, odpowiadając ostrymi heavymetalowymi kawałkami. Na dłuższą metę ciężko to było wytrzymać. Dobrze, że akurat dziś panował względny spokój.

Rogers wyprostował plecy, czując suchość w ustach. Temperatura przekroczyła 30 stopni Celsjusza. To się wyraźnie dawało we znaki. Niedługo zacznie się sierpień, a to tradycyjnie najcieplejszy miesiąc na Półwyspie Koreańskim.

Sięgając po manierkę, usłyszał daleki odgłos pracującego silnika. Wytężając słuch, odgonił sprzed twarzy natrętnego owada. Tym razem cisza była niemal absolutna.

– Wydawało mi się… – powiedział, nie do końca pewien, czy przypadkiem nie uległ przesłyszeniu.

– Tak?

Porucznik Park zerknął na Malcolma ciekawie. Przez te parę dni, kiedy towarzyszył majorowi, polubił małomównego Amerykanina, którego spokój i opanowanie udzielało się nie tylko jemu.

– Nie jestem pewny – Rogers ponownie pochylił się nad okularem zamontowanym, jak na jego gust, stanowczo zbyt nisko. Koreańczycy nie mieli z tym problemu, ale major przewyższał ich co najmniej o głowę.

– Wracajmy do bunkra – zasugerował Park, obawiając się, by jego podopieczny nie padł przypadkiem ofiarą udaru słonecznego.

– Jeszcze chwila – Malcolm nie dawał za wygraną. Najchętniej wystawiłby głowę ponad przedpiersie, ale na takie ryzyko nie mógł sobie pozwolić. Dla północnokoreańskiego snajpera stanowił wymarzony cel, a nie chodziło przecież o to, by zginąć podczas obserwacji terenu. – Na razie koniec. Wrócimy tu jeszcze wieczorem.

Na twarzy Parka natychmiast odmalowała się ulga. Odpowiadał za Rogersa własną głową. To, że kapitan należał do sił specjalnych, nic nie znaczyło. Przypadkowy pocisk równie dobrze mógł zabić kierowcę, jak i wyszkolonego komandosa, a północnokoreańscy strzelcy wyborowi nie raz potwierdzili swoją skuteczność.

Betonowy schron, w jakim znaleźli się po opuszczeniu stanowiska, zapewniał minimum wygód. Karimaty rozłożyli na podłodze, pomiędzy nimi ustawiając gazowy palnik. W pomieszczeniu obok znajdowało się centrum łączności, więc co chwila ktoś pojawiał się w przejściu, nie pozwalając na całkowitą swobodę i rozluźnienie.

Rogers wyciągnął się na śpiworze, próbując zregenerować siły. Woda w rondlu, nastawiona przez Parka, cicho bulgotała. Powinna wystarczyć dla nich dwóch zarówno na kawę, jak i do zalania polowych racji, które przezornie zabrali ze sobą. Stan podwyższonej gotowości panował od dwóch dni. Cofnięto przepustki i rozpoczęto cichą mobilizację. Każdy, z kim Rogers rozmawiał, oceniał szanse na wybuch wojny jako wysokie. Niepewna atmosfera udzielała się wszystkim bez wyjątku.

Radio nastawione na jedną z komercyjnych stacji cicho nadawało muzykę przerywaną co kwadrans wiadomościami. Malcolm nie rozumiał z tego ani słowa. Wkrótce zapadł w płytką drzemkę. Głód nie był tak dotkliwy jak brak snu.

Gwałtowny podmuch, jaki wdarł się do schronu, sprawił, że momentalnie odzyskał pełną świadomość. Zdezorientowany usiadł na posłaniu, próbując zlokalizować miejsce, gdzie zostawił karabinek M4. Na zewnątrz zapadła już noc. Ciemności rozpraszał jedynie blask żarówek zainstalowanych na ścianach.

– Park!

Kolejna eksplozja uświadomiła Rogersowi, że stało się coś niewyobrażalnie złego. Jakaś część jego umysłu nie przyjmowała tego do wiadomości. Tak więc wygląda wojna? Huk i spadający z sufitu pył sprawiły, że zwinął się w kłębek, oplatając głowę ramionami. Północnokoreańska artyleria waliła po nich z maksymalnym natężeniem. Ich stanowiska zostały rozpoznane już dawno, co oznaczało prawie pewną eliminację.

Ryk rozrywających się pocisków 122 i 152 mm ucichł dopiero po dziesięciu minutach.

– Park, nic ci nie jest? – gęsta zawiesina kurzu sprawiła, że Rogers zakasłał.

Młody oficer sprawiał wrażenie osoby, która nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, co zaszło.

– Bierz hełm i karabin.

Kevlarowa skorupa, jaką Malcolm wcisnął sobie na głowę, przynajmniej w teorii powinna uchronić jego czaszkę przed mniejszymi odłamkami i wirującymi na zewnątrz kamieniami. Pomieszczenia schronu spowijał teraz blask czerwonych żarówek. Do tego dochodził przeciągły jęk sygnału alarmowego oraz wrzaski łącznościowców, próbujących nawiązać kontakt z dalej położonymi placówkami. Próba rozeznania się w tym chaosie wydawała się szalenie trudna, a wyjście na zewnątrz zakrawało na szaleństwo. Rogers, uczestnik wojen w Syrii i Iraku, w podobnej sytuacji znalazł się po raz pierwszy. Najpoważniejszym zdarzeniem, jakie przypadło mu w udziale, było dotąd ostrzelanie z moździerzy i karabinów konwoju, jaki przemieszczał się pomiędzy bazami na pograniczu bliskowschodnich państw. Prawdziwej wojny jeszcze nie zasmakował.

Próbując przedostać się na pozycję, wpadł na młodego szeregowego, który trzymał wysoko w górze kikut prawej ręki. Dłoń została gdzieś na zewnątrz, a chłopak miał na tyle przytomności, że założył sobie opaskę uciskową. Dla niego konflikt skończył się, nim na dobre się zaczął. Odpowiednio szybko przetransportowany na tyły – przeżyje.

Major wiedział, dokąd ma iść. Betonowa rynna prowadziła prosto do stanowiska obserwacyjnego pozwalającego spojrzeć w głąb strefy zdemilitaryzowanej. Chociaż panowała noc, było jasno jak w dzień. Północnokoreańskie działa ostrzeliwały teraz drugą linię. Tony żelastwa przelatywały nad głowami Rogersa i Parka, detonując kilkaset metrów za ich plecami. Hałas panował ogłuszający, ziemia pod nogami drżała, należało trzymać się ścian, by nie upaść i nie ulec przemożnej chęci zwinięcia się w kłębek i przeczekania tego całego kataklizmu.

Przymus pchał Rogersa wciąż do przodu. Artyleryjski łomot nie martwił go tak bardzo jak serie z broni maszynowej dochodzące z paru kierunków. Jeżeli północni faktycznie zdecydowali się na pełnoskalową inwazję, to będzie z nimi krucho.

Dotarcie na miejsce zajęło kapitanowi dwa razy więcej czasu niż zwykle. Przywarł do okularu, niecierpliwie spoglądając w kierunku wroga. Wymuskany krajobraz, którym tak się zachwycał, znikł zastąpiony przez piekło. Sylwetki saperów odcinały się czarnymi cieniami na krwistoczerwonym tle. Paru z nich skosił ogień karabinu maszynowego. Na nie do końca zniszczone pozycje spadła wkrótce ulewa moździerzowych granatów, unicestwiając strzelca i jego pomocnika.

– Kapitanie, musimy iść – Park pociągnął Rogersa za ramię. Było jasne, że wkrótce spanie na nich atak.

– Spróbuj nawiązać kontrakt z naszą artylerią – w głowie Malcolma tłukł się sygnał naprowadzający bombowce ARC LIGHT. Gdyby tylko dało się je ściągnąć w ten rejon frontu!

Koreańczyk pobiegł w stronę bunkra. Malcolm, pochłonięty obserwacją, tego nie widział. Przerażało go mrowie piechoty rojące się teraz na przedpolu. Na wprost siebie miał co najmniej dwie kompanie wsparte czołgami. Wozy, zmodernizowane pojazdy z rodziny T-62, ustawiły się jeden za drugim, sunąc wolno i raz po raz oddając strzały ze swoich 115-milimetrowych armat. Południowokoreańskie karabiny maszynowe krzesały na ich pancerzach ogniste krechy, ale na stalowych potworach nie robiło to najmniejszego wrażenia.

Do prób przełamania frontu dochodziło na prawo i lewo od miejsca zajmowanego przez Rogersa.

Świadomość, że sam nie powstrzyma ataku, zmroziła Amerykanina do szpiku kości. Niby wszyscy wiedzieli, co się stanie, a i tak zostali zaskoczeni. Przedmieścia Seulu znajdowały się niecałe pięćdziesiąt kilometrów za ich plecami. Wróg, gdy bardzo się uprze, rano może szturmować stolicę, pełznąc po trupach obrońców.

Poczucie obowiązku i wyszkolenie nie pozwalały Malcolmowi na ucieczkę. Przynajmniej jeszcze nie teraz. Znalazł miejsce, gdzie mógł wystawić lufę karabinku ponad przedpiersie i oddał pierwszy, starannie mierzony strzał. Jeszcze nigdy nikogo nie zabił, to był jego pierwszy raz, a mimo to się nie zawahał. Zadziałała pamięć mięśniowa i wpojone przez instruktorów nawyki. Wystrzelał pełny magazynek i sięgnął po kolejny. Bardzo się starał, ale jego poświęcenie i tak na niewiele się zdało. Zabił sześciu lub siedmiu piechurów, co stanowiło niewielki ułamek sił, jakie komuniści rzucili do szturmu. Skoncentrowany na swoim odcinku, nie widział, co działo się po bokach. Dopiero serie dobiegające z tyłu sprawiły, że dotarła do niego straszna prawda – był przeskrzydlany. Jak dłużej tu zostanie, zginie bądź dostanie się do niewoli. Południowokoreańscy żołnierze trwali, było ich jednak coraz mniej. Północni znaleźli się już w zasięgu rzutu granatem.

Gdzie ta cholerna artyleria?

Komunistyczne działa waliły bez opamiętania, ich milczały jak zaklęte.

Odskok rozpoczął wraz z wystrzelaniem ostatniego magazynka. W chwili, gdy zeskakiwał w głąb okopu, tuż nad nim rozerwał się granat. Na parę sekund ogłuchł, jednak pełzł przed siebie wytrwale, bojąc się, że dostanie kulę w plecy. Dopadł schronu w chwili, w której Park wyłonił się ze środka, posyłając ponad kapitanem długą serię.

– Tędy – porucznik wskazał kierunek ucieczki wiodący w stronę najbliższych zabudowań.

Odwrót trwał na całego. Na tyły przemykali zarówno pojedynczy żołnierze, jak i zwarte pododdziały.

Intensywność ognia spadła o połowę, co zdaniem Rogersa oznaczało jedno – północni przełamali obronę. Teraz wszystko zależało od tego, jak szybko Seulowi uda się zmobilizować odwody. Bez wparcia cały ich wysiłek pójdzie na marne.

PENTAGON, ARLINGTON, WIRGINIA – USA

26 lipca 202…

Natarczywy dźwięk stacjonarnego telefonu sprawił, że generał Jason Colder, szef Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, drgnął. Nim minął pierwszy sygnał, on już sięgał po słuchawkę. To mógł być ktokolwiek – prezydent, sekretarz obrony albo doradca do spraw bezpieczeństwa narodowego, ale wojskowy podświadomie wiedział, że to żaden z nich.

– Colder – już przedstawiając się, zakładał, że następne parę sekund może zadecydować o losach całego świata.

– Zaczęło się…

Kilku następnych słów wypowiedzianych przez oficera dyżurnego z Dowództwa Połączonych Sił w Seulu nie potrafił sobie przypomnieć. Liczyło się tylko to pierwsze słowo, determinujące całą resztę.

Odpowiednimi kanałami wiadomość dotrze do najważniejszych osób w państwie, wywołując szok i niedowierzanie. Widzów porannych kanałów informacyjnych obezwładnią komentarze dziennikarzy relacjonujących wydarzenia. A więc stało się. Nieuniknione w końcu nadeszło. Cała nadzieja w Bogu i siłach zbrojnych.

Colder odłożył słuchawkę i pospieszył do centrum dowodzenia, gdzie kilkunastu oficerów całą dobę śledziło postępy wszystkich armii na całej kuli ziemskiej. Generał pogratulował sobie, że został w Pentagonie, a nie pojechał do domu zobaczyć się z żoną i przespać we własnym łóżku przed czekającą go właśnie próbą. Był na miejscu i od razu mógł zareagować.

– Jak rozwija się sytuacja? – usiadł na swoim fotelu, skąd miał w zasięgu wzroku całą salę. Płaskie ekrany migotały obrazami, lecz to nie one były ważne, a mapa ukazująca rozmieszczenie wojsk.

– Północni rozwijają atak konwencjonalny wzdłuż całej strefy zdemilitaryzowanej – zameldował kapitan w lotniczym mundurze, którego palce śmigały po klawiaturze komputera, co przekładało się na znaczniki, jakimi okraszono mapę. – Przełamanie w co najmniej trzech miejscach.

– Chryste Panie.

Wzrok Coldera wyłowił z chaosu symbole dwóch korpusów pancernych próbujących obejść Seul od wschodu. Podręcznikowy manewr z niezliczonych symulacji i gier wojennych właśnie dokonywał się na jego oczach.

– Porażono lotnisko Seul-Inczon.

Jeden z największych azjatyckich portów lotniczych, obsługujący rocznie ponad 70 milionów pasażerów, został właśnie wyłączony z działania. To więcej niż źle, to gotowy przepis na porażkę.

– Co robi prezydent Yoo Suk- Yeol?

– Rozmawia z naszym.

Colder cicho westchnął. Nie chciał, by zostało to odebrane jako defetyzm. Z obecnym lokatorem Białego Domu niekoniecznie było mu po drodze. W głównej mierze to właśnie on doprowadził do takiego stanu rzeczy.

– Niech pomyślą o ewakuacji.

– Przekażemy sugestię jego doradcom – jeden ze starszych oficerów otaczających Coldera sięgnął do telefonu, próbując nawiązać łączność z kimś z bezpośredniego otoczenia południowokoreańskiego przywódcy.

Zrobi co zechce, ale na jego miejscu nie czekałbym ani chwili dłużej, pomyślał Colder. Północnokoreańscy komandosi na pewno rozpoczęli polowanie, a oni nie raz udowadniali, że w tym, co robią, są prawdziwymi mistrzami.

– Połączcie mnie z generałem Taylorem.

Kolejne pół minuty upłynęło Jasonowi na czekaniu. Parę punkcików na mapie uległo w tym czasie przesunięciu: jedne do przodu, inne do tyłu. Całkiem znikł też symbol jednego z dywizjonów myśliwskich. Był tam, gdy na niego spoglądał, a później zamigotał i przestał się wyświetlać.

– Generał Taylor na drugiej linii.

Colder odebrał słuchawkę telefonu podłączonego do systemu szyfrowanej łączności.

– Darren, jak się masz? – zapytał, siląc się na spokój.

– Trwamy… cholera, zrobili to, wyobrażasz sobie? Czołówki są już na przedmieściach Seulu. Południowi próbują się ogarnąć, lecz jak na razie słabo im to wychodzi. Właściwie bezustannie trwa alarm przeciwlotniczy. Boję się, że za godzinę zablokowane zostaną wszystkie drogi idące na południe.

Seul to prawie dziesięciomilionowa aglomeracja. Zamknięcie takiej liczby ludzi w pułapce to proszenie się o nieszczęście. Stolica Republiki Korei znajdowała się w bezpośrednim zasięgu artylerii komunistów. Ostrzał przyniesie katastrofalne straty. Sparaliżowanie centrum kraju przełoży się na dalsze działania, a południowa Korea, jako sojusznik Stanów Zjednoczonych, w tej rozgrywce przestanie się liczyć. Pekin, nie tracąc ani jednego żołnierza, umocni własną pozycję, ograniczając amerykańskiej armii dalsze ruchy. Z każdą mijającą godziną wojna na półwyspie będzie pochłaniać ich ludzi i zasoby, odciągając uwagę od zasadniczego teatru działań wojennych. Jak tak dalej pójdzie, utracą Koreę, Tajwan, a w konsekwencji i Japonię. Czerwony smok ogryzie ich do ostatniej kosteczki, a to, czego nie strawi, wypluje, urągając reszcie świata.

– Sir, prezydent prosi o informacje – Colderowi pod nos podsunięto kolejną słuchawkę.

– Darren, nie pozwól się zabić – powiedział Jason przez zaciśnięte zęby. – Obiecuję, że porozmawiam z ich głównodowodzącym. Zorganizujemy kontratak.

Ochrypły śmiech Taylora przeszedł szybko w suchy kaszel, uzmysławiając Colderowi, jak niewielkim polem manewru dysponuje.

– Jasne. Niech próbują. Może coś z tego wyjdzie.

Do niedawna to Taylor dowodził wojskami amerykańskimi i sojuszniczymi na obszarze Półwyspu Koreańskiego. Jedyne, co mogli, to wspierać Seul na wszystkie dostępne sposoby, ale po znacznym ograniczeniu sił ich wpływ na sytuację był niewielki. Wciąż nie wypracowali nowej formuły. Tak to jest, gdy koncepcje zmieniają się jak w kalejdoskopie, narzucane przez wizje kolejnych przywódców.

– Prezydent – oficer niecierpliwie potrząsnął słuchawką.

Jason wziął głęboki oddech, koncentrując na tym, co miał do przekazania.

– Colder…

– Dobrze, że pana słyszę – głos prezydenta zajazgotał ze słuchawki. – Proszę mi powiedzieć, czego się mamy bać? To nie jest incydent?

– Zdecydowanie nie. Przechodzimy z DEFCON 3 na DEFCON 2. Rozśrodkowujemy wojska na całym pacyficznym obszarze i podwyższamy ich gotowość, oczywiście oprócz tych jednostek w Korei, które już biorą udział w walce. Wiemy, że komuniści atakują szerokim frontem, na paru kierunkach, uzyskując powodzenie. Obstawiam się, że ciągu 48 godzin Seul może całkowicie zostać odcięty od reszty kraju.

Dłuższe milczenie po drugiej stronie wymownie świadczyło o wrażeniu, jakie słowa Coldera wywołały na prezydencie.

– Stolica Korei Południowej padnie?

– Poważnie należy liczyć się z taką możliwością. Północni atakują, nie licząc się ze stratami – zdaniem Coldera obecnemu prezydentowi sporo brakowało do pozycji światowego męża stanu, ale innego w tym momencie nie mieli.

– A nasze jednostki?

– Jest ich zbyt mało, by w znaczący sposób wpłynęły na wydarzenia – chciał jeszcze dodać, że jeżeli nie chcą spisać ich wszystkich na straty, to należałoby pomyśleć o ewakuacji. Powstrzymał się w ostatniej chwili.

– Generale Colder – głos zwierzchnika sił zbrojnych brzmiał grobowo – Seul nie może paść. Proszę pomyśleć o konsekwencjach.

Armia północnokoreańska, liczna, lecz uzbrojona w przestrzały sprzęt, dysponowała jednym potężnym atutem – fanatyzm jej żołnierzy przewyższał wszystko, z czym Colder zetknął się wcześniej. Chcąc ich zatrzymać, należało ich wszystkich zabić, a to wymagało czasu i zaplecza. Armia południa, po otrząśnięciu się z zaskoczenia, powinna sobie z tym poradzić, nie stanie się to jednak ani dziś, ani jutro. Determinacja prezydenta niczego tu nie zmieni.

– Zrobię, co w mojej mocy – powiedział, uznając, że te słowa uspokoją głowę państwa przynajmniej na pewien czas.

– Chciałbym widzieć pana, generale, w Białym Domu, dziś przed dwunastą.

– Oczywiście.

Dzień pracy ich wszystkich uległ całkowitej zmianie. Mniej ważne sprawy musiały poczekać. W obecnych warunkach nikt nie będzie zajmował się drugorzędnym frontem, gdy gra toczyła się o najwyższą stawkę. Colder śmiertelnie bał się tego, że zasoby, jakie pchnęli na subkontynent indyjski, w pewnym momencie zmuszeni będą przekierować na Półwysep Koreański. W pewnym sensie już skrobali łyżką o dno menażki. Ukraina, Indie, a teraz i Korea. Zostali rozproszeni na niewyobrażalnej przestrzeni, a na tym się przecież nie skończy. Nie po to Pekin rozpętał dwie wojny, by pozostawić Tajwan w spokoju.

Z nadciągającym konfliktem jakoś sobie poradzi, ale z zamieszaniem we własnych szeregach już nie. Potrzebował pomocy, a tej udzielić mu mógł tylko jeden człowiek.

– Sir… – ten sam oficer sił powietrznych spróbował zainteresować generała kolejną informacją.

– Chwileczkę.

Pułkownik Tom O’Hara, jego adiutant, stał niedaleko, przyglądając się wiadomościom telewizji CBS News. Generał skinął na niego, cierpliwie czekając, aż podejdzie.

– Znajdziesz Chrisa Carlsona – powiedział cicho, kierując wiadomość bezpośrednio do uszu O’Hary.

– Podobno miał wypadek.

– Tak słyszałem – Colder skinął głową. – Staniesz się jego cieniem i powiernikiem. Jak dojdzie do siebie, przekażesz mu wszystko, co wiemy. Będzie wiedział, co z tym zrobić.

– Jest pan pewny, sir? – brwi oficera marine uniosły się nieznacznie. – Ten typ ma wyjątkowo wredny charakter. Trudno przewidzieć, jak zareaguje.

– Bądź z nim po prostu szczery.

– Tak jest, panie generale – powiedział pułkownik przepisowo, a później dodał: – Jak daleko mogę się posunąć?

Dobre pytanie, zadane w punkt. Nie wygra nadciągającego starcia ślepy i kulawy, z wrogami, którzy mienili się jego przyjaciółmi.

– On już wie – lewe oko generała spoczęło na monitorze, podczas gdy prawe wciąż spoglądało na pułkownika. – Wielu rzeczy sam się domyślił, resztę mu dopowiedziałem – nie będzie się silił na dramatyczne gesty, potrzebował całej energii, aby sprostać wyzwaniu. – Idź już. Nie wiem, ile czasu nam zostało.

– Zaatakujmy pierwsi. Co nam szkodzi. Przynajmniej wytrącimy im parę atutów z rąk.

– A nas okrzykną zbrodniarzami – prychnął Colder. – O nie. To już wolę poczekać na ich ruch.

Przeprowadzenie ataku zaproponowanego przez O’Harę mogło przynieść skutek odwrotny do zamierzonego. Z częścią sprawnego lotnictwa nie będą tak skuteczni, jak wcześniej przewidywał. Jednostki na Pacyfiku i tak stały w pełniej gotowości, samoloty przebazowano, a okręty wyprowadzono w morze. Pozostało poczekać na ruch ze strony Chińczyków, a gdy to się stanie, nich Bóg ma ich wszystkich w opiece.

RICHMOND, WIRGINIA – USA

26 lipca 202…

Wszystko, rzecz jasna, nie poszło tak, jak to sobie zaplanował. Już dawno powinien być w Waszyngtonie, zdać raport Alanowi Turnerowi, dyrektorowi FBI, a potem porozmawiać z Sarą Lotz, przewodniczącą komisji mającej ustalić przyczyny zagłady lotniskowca USS Gerald R. Ford. Tymczasem on gapił się w biały sufit, nie do końca zdając sobie sprawę z tego, gdzie jest i co tu robi.

Pamiętał wszystko, a jakże… wracał ze spotkania, wyprzedzał samochód jadący przed nim… i… w tym momencie Chrisowi film się urywał.

Spróbował odwrócić głowę w lewo, ale po paru próbach dał sobie spokój. W prawo to samo. Jego ciało stawiało opór, a dziwny bezwład pochodził z jego wnętrza. Dobrze, że przynajmniej słuch okazał się tym zmysłem, który nie zawiódł go całkowicie. Głosy dochodziły gdzieś spoza zasięgu jego wzroku, ale rozmowa dotyczyła jego skromnej osoby. Tego był pewien.

– Powinien odpoczywać. Ma szczęście, że żyje.

– Widziałem wóz.

– Dosłownie wyleciał z drogi.

Pewne elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce. Teraz przypomniał sobie ciężarówkę gnającą wprost na niego. Pod wpływem emocji spróbował usiąść, lecz jego ciało zareagowało bólem.

– Może pan wejść. W razie potrzeby będę w izbie przyjęć.

– Dziękuję.

Głos wydawał się Chrisowi znajomy. Oddychał szybko i płytko, czekając na to, co ma się wydarzyć.

– Cześć Chris.

– Ma…

– Kiepsko wyglądasz.

Obwisła twarz byłego agenta specjalnego FBI Marca Hoffy pojawiła się w polu widzenia Carlsona. Dawno nie ucieszył się tak z niespodziewanego towarzystwa. Miał tyle do powiedzenia.

– Ta larwa… – kciuk Hoffy wskazał w stronę korytarza – twierdzi, że uratował cię cud. Z początku nie wierzyłem, ale teraz widzę, że miała rację. Bój się Boga, niezłego napędziłeś nam strachu.

– Na…

– Janice cię znalazła – wyjaśnił Marc. – Jest dobra w te klocki. Sam zresztą wiesz. W komunikatach mignęło jej twoje nazwisko. To już trzeci dzień.

Trzeci? Leżał tu trzeci dzień? Nagły strach chwycił Chrisa za gardło. Zawalił sprawę. Nawet nie jedną, a kilka od razu.

Tym razem udało się Chrisowi unieść głowę o parę centymetrów, co uznał za spory sukces. Rozmowy to jednak nie ułatwiło.

– Chcesz usiąść? – z troską w głowie zapytał Hoffa.

Przytaknął.

Wystarczyło uruchomić odpowiednią funkcję w pilocie i połowa posłania zaczęła ruch ku górze.

– Wystarczy?

– Jeszcze…

Dopiero teraz zorientował się, że na szyi ma kołnierz ortopedyczny. Ręce? W porządku. Nogi? Prawa usztywniona, ale na złamaną nie wyglądała.

– Uratowały cię pasy – Hoffa przysunął sobie krzesło do tej pory stojące pod ścianą. – Inaczej wyleciałbyś przez szybę. Dobrze, że nie widzisz własnej gęby. Jak po przyłożeniu kijem do bejzbola.

– I tak się czuję – wydukał Chris, z trudem składając pojedyncze słowa.

– Wykpiłeś się wstrząsem mózgu, dwoma złamanymi żebrami i rozbitym kolanem. Powiem szczerze, mogło być gorzej. – Marc przybliżył swoją grubo ciosaną, jednak na swój sposób przystojną twarz bliżej Carlsona. – Powiesz mi, jak to się stało? Policja twierdzi, że to wypadek.

– Jakiś fiut zepchnął mnie z drogi.

– Mówisz poważnie? – w głowie dawnego agenta pojawiła się nuta troski. – To zmienia postać rzeczy.

– Gdzie ja właściwie jestem? – Chris uniósł obie ręce i zaczął poruszać nadgarstkami. Przynajmniej na tym odcinku wszystko wyglądało na sprawne.

– W szpitalu okręgowym w Richmond – odpowiedział Marc. – Na jaką cholerę cię tu przyniosło? Nie mogłeś wytrzymać w Waszyngtonie?

– Miałem spotkanie – wyjaśnił bez wdawania się w szczegóły. – Właśnie wracałem do domu.

Powoli zebrał się w sobie, by postawić nogi na podłodze i zrobić pierwszy krok. Początek wyglądał obiecująco, ale później świat się zakołysał, a on musiał poczekać, aż miną mdłości i wszystko wróci do normy.

– Hej, dokąd się wybierasz?

– Dorwą mnie…

Hoffa niespokojnie zamrugał powiekami, doskonale wiedząc, w jakim bagnie tkwią.

– Myślisz?

– Ja to wiem. Nie masz pojęcia, jak daleko to zaszło i kim są ludzie, którzy tym kręcą. Dziwię się, że zdążyłeś przed nimi.

– Może już postawili na tobie krzyżyk – Hoffa wstał, a jego spory brzuch pojawił się teraz przed oczami Chrisa. – Co robimy?

– Zabierz mnie stąd i to jak najszybciej.

Dłonie Hoffy zacisnęły się na ramionach Carlsona.

– Powoli.

Usiadł na skraju łóżka, próbując stopami wymacać zimną podłogę. Dobrze, że tkwił w izolatce i nikt nie przeszkadzał im w wysiłkach zmierzających do opuszczenia tego przytulnego gniazdka.

– Poczekaj – powietrze ze świstem przedarło się przez zaciśnięte zęby Chrisa. – Gdzie masz wóz?

– Stoi na parkingu.

– Potrzebuję ubrania. Nie będę świecił gołą dupą na ulicy – szpitalny kitel zakrywał tylko tors. Z tylu dawało się go zawiązać na białe tasiemki, ale i tak czuł się goły jak święty turecki.

– Nie mam niczego na zmianę – Hoffa wyraźnie się speszył.

– To skombinuj – polecił Chris. – I skombinuj wózek. Tak będzie szybciej.

– A lekarze?

– Zrób tak, żeby nas nikt nie widział.

Marc znikł za drzwiami. Jego nieobecność mogła potrwać. Chris spróbował się odprężyć, ale nic z tego nie wyszło. Był spięty i zestresowany. Żył dzięki zbiegowi okoliczności. Na pewno nie daruje tym sukinsynom. Jeszcze nie wiedzą, z kim zadarli.

Czas odmierzany przez zegar zawieszony na ścianie dłużył się niemiłosiernie. Z napięciem łowił każdy odgłos dobiegający z korytarza. Uspokoił dopiero wtedy, gdy w przejściu pojawił się Mark pchający przed sobą wózek inwalidzki.

– Mam koszulę i spodnie. O butach zapomnij.

W lewej ręce Marca pojawiła się zielona, kraciasta flanela, a w prawej mocno wytarte błękitne dżinsy. – Może być?

– Idealnie – odparł z przekonaniem. Gdzie jego garnitur, krawat i półbuty? – Teraz pomóż mi się ubrać.

Balansując na chwiejnych kończynach, przetarabanił się z łóżka na wózek. Z koszulą poszło im gładko, natomiast wciągnięcie spodni na wpół bezładne kulasy Chrisa kosztowało Marca sporo wysiłku.

– Jazda.

Skrzypiący wehikuł potoczył się korytarzem w stronę tylnego wyjścia. Szpital nie był jakoś szczególnie dużą placówką z rozbudowanymi oddziałami. Życiu Chrisa nie zagrażało niebezpieczeństwo, nie było więc powodu do umieszczenia go na intensywnej terapii i podłączenia do wyspecjalizowanej aparatury. Minęła ich salowa, a oni uśmiechali się do niej przyjaźnie. Kołnierz ortopedyczny Chris zdjął już wcześniej, nie budził więc szczególnego zainteresowania. Przemieszczali się powoli, gawędząc o pogodzie, która tak naprawdę nie interesowała żadnego z nich. Na parkingu, dzielonym z lokalnym supermarketem, stało zaledwie parę samochodów. Granatowy Ford Crown Victoria należał do Marca. Dzieliło go od nich zaledwie parę kroków, gdy w ich polu widzenia pojawił się czarny Dodge RAM 1500 z przyciemnionymi szybami. Złe przeczucie ścisnęło Chrisa za gardło.

– Masz broń? – pytanie było czystą formalnością. Wiedział nie od dziś, że Hoffa nie wychodzi z domu bez Smith and Wessona z trzycalową lufą.

– Owszem. I pompkę w bagażniku – Marc manewrował wózkiem tak, by zejść z pola ewentualnego ostrzału. Terenówka zatrzymała się zaledwie parę metrów od nich, blokując przejście. Oto spełnił się koszmarny sen – słaby i bezbronny miał stawić czoła bezwzględnym zabójcom. Okazali się zbyt wolni, a teraz nic z tym nie zrobią.

Niepewność do ich dalszego losu przeciągała się, aż w końcu na rozgrzanej betonowej płaszczyźnie pojawił się jego stary znajomy. Emocje, jakie odczuwał, opadły, ale tylko trochę.

Po raz pierwszy odkąd się poznali, pułkownik Tom O’Hara ubrany był w beżowe spodnie i białą podkoszulkę, a nie mundur, na którym w oczy kłuły rzędy baretek. Przez usta adiutanta generała Coldera przebiegł lekki uśmiech, nie było w nim jednak złośliwości, a tylko smutne potwierdzenie maksymy, że wypadki chodzą po ludziach.

– Kojarzysz go? – cicho zapytał Marc.

– Jest przybocznym generała Coldera – wyjaśnił Chris.

– Gra po naszej stronie?

– To się dopiero okaże – potoczyli się w jego kierunku. Pułkownik nie znalazł się tutaj bez powodu, a uciec i tak nie było dokąd.

– Generał Colder obawia się o pańskie zdrowie – powiedział O’Hara, gdy znaleźli się bliżej.

– Zupełnie niepotrzebnie – Chris machnął ręką – ale proszę mu podziękować.

– To zasadne, gdyż łączny nas wspólny interes – pułkownik splótł ramiona na piersiach.

– Niby jaki?

– Zawsze byliśmy z panem szczerzy. Tego nie można nam odmówić.

– Domyślam się, że z tym… – Carlson wskazał na własne bezwładne nogi – …nie macie nic wspólnego? Proszę mi tylko nie mówić, że gdybyście chcieli…

– Nawet zawodowcom zdarzają się potknięcia.

Słońce przygrzewało i na czole Chrisa pojawiły się krople potu. Odczuwał pragnienie, a od pewnego momentu także i ssanie w żołądku. Dłuższe przebywanie na tej patelni uznał za fatalny pomysł.

– Proszę wybaczyć, ale będziemy się zbierać.

– Mam propozycję – O’Hara przeszedł do meritum, nie bawiąc się dłużej w kwestie ogólne. Jako człowiek czynu nie uznawał półśrodków.

– Może innym razem. Marc, bądź tak dobry…

– Chodzi o bezpieczeństwo narodowe, o czym pan doskonale wie. Jest szansa dorwać tych ludzi i wymierzyć im sprawiedliwość.

– Zdaje się, że kiedyś pan już tego próbował.

Przez twarz O’Hary przebiegł grymas rozdrażnienia. Wspomniana akcja, która zakończyła się kompletnym blamażem, nie przyniosła pułkownikowi chwały.

– Każdy popełnia błędy – oczy oficera przypominały teraz dwie szparki.

Carlson był pewny tego, że O’Hara ma pod ręką przygotowaną broń. Na jego miejscu postąpiłby tak samo. Wypadki chodziły po ludziach. Był tego najlepszym dowodem.

– Dlaczego generał nie powiadomi o spisku prezydenta czy sekretarza obrony? Taki krok wydaje się logiczny.

Mięśnie barków i szyi pułkownika stężały zupełnie jak przed walką.

– Im też nie można ufać? – odpowiedział sam sobie, zaskoczony stwierdzeniem. – Niezależni dziennikarze? Senatorzy, choćby Sara Lotz?

– To nic nie da – odpowiedział oficer. – Uznają nas za niepoczytalnych. Pan najlepiej wie, jak ciężko jest się poruszać w gabinecie pełnym luster. Nigdy się nie wie, czy to, co ma się przed sobą, jest rzeczywistością, czy złudzeniem.

– Dobrze – Chris nie potrzebował dalszych wywodów O’Hary. – W takim razie co mogę dla pana zrobić?

– Jesteśmy coś winni załodze Forda. Chyba nie wierzysz, że załatwili się podczas ćwiczeń własną atomówką.

– Racja, ale to nie miejsce na taką rozmowę.

Na razie na parkingu panowała pustka, ale to się szybko może zmienić: pojawią się klienci supermarketu i osoby odwiedzające chorych w szpitalu, a personel leczniczej placówki zacznie szukać zbiegłego pacjenta. Dziwne, że jeszcze nikt nie wszczął alarmu.

– Co pan proponuje? – Carlson ponowił pytanie.

– Proszę mi mówić Tom.

– Jasne – mruknął. – W takim razie zabierzcie mnie stąd jak najszybciej, bo coś mi się zdaje, że nasi przyjaciele mogą upiec trzy pieczenie na jednym ogniu, a tego byśmy przecież nie chcieli.

SAN DIEGO, KALIFORNIA – USA

26 lipca 202…

Agent specjalny Sean Thompson z terenowego biura FBI w San Diego czuł, jak serce łomocze mu w piersi. Za chwilę wszystko się rozstrzygnie. Tropili tego fiuta trzy lata i teraz dzięki staraniom całej masy agentów i informatorów była szansa sprawdzić, co go sprowadza na gościnną, amerykańską ziemię. Facet, po raz pierwszy od dawna, popełnił błąd. Do tej pory Chufo Navarra przekraczał granicę meksykańsko-amerykańską incydentalnie, a od roku w ogóle się na to nie zdobył. Robili to za niego zaufani ludzie. Fakt, że przechwycili rozmowę telefoniczną sugerującą takie działanie, sprawił, że Navarro znalazł się pod ścisłą obserwacją. Każde jego wyjście z rezydencji, jaką zajmował na przedmieściach Tijuany, rejestrowały kamery z krążącego po amerykańskiej, a bywało, że i po meksykańskiej stronie granicy drona, a zespół obserwatorów przystępował do pracy. Przeważnie kończyło się to fałszywym alarmem. Dziś miało być inaczej.

Przejście pomiędzy Tijuaną a San Diego obrosło legendą – autostrada rozwidlała się na trzydzieści osobnych sektorów, gdzie strażnicy na wyrywki dokonywali pobieżnych kontroli. Navarrę mogli zatrzymać już tutaj, ale nie o to im chodziło. Należało poznać cel tej wycieczki i dopiero wtedy założyć mu kajdanki na nadgarstki i wór na łeb. W świetle prawa niewiele na niego mieli. Gość wykpi się krótkim wyrokiem, a jeżeli sędzia będzie w dobrym humorze, to prawdopodobnie zwolni go za kaucją. Navarro był groźny, ale nie tak, jak się postronnym wydawało.

Thompson znał biografię typa na pamięć. Przyswoił ją sobie w ciągu ostatniego tygodnia, zaraz po tym, jak rozpracował Chada Calhouna, jego żonę Nathalię i troje ich dzieciaków. Znał, oczywiście, finał poszukiwań i bardzo to przeżył. Pamiętał, że z wściekłością rzucił wtedy pustym kubkiem, jaki stał na jego biurku. Kubek przeleciał przez cały pokój i walnął o ścianę. Ci nieliczni, którzy przebywali wówczas w biurze, nic nie powiedzieli, a on musiał w jakiś sposób ulżyć swoim emocjom. W nocy spał źle, a dzień później został przydzielony do grupy tropiącej Navarrę. Pojęcia nie miał, czy należało to traktować jako nagrodę, czy też naganę.

Navarro pracował dla kartelu z Tijuany, zwanego kiedyś Arellano-Félix Cartel, a obecnie Cartel Tijuana Nueva Generacion, stanowiącego część Jalisco New Generacion Cartel. Nie o nazwy tu jednak chodziło, a o to, kim Navarro był, a precyzyjniej mówiąc – kim Navarro nie był.

Chufo Rodrigez Navarro urodził się w Nikaragui pięćdziesiąt jeden lat temu w rodzinie drobnych plantatorów bananów. Ciężka i niewdzięczna praca nie pociągała młodego człowieka wcale. Zamiast pracy na roli wybrał karierę wojskową, powoli awansując w strukturach tamtejszych sił bezpieczeństwa. Jego kariera uległa przyśpieszeniu po 2006 roku, kiedy to, po wielu latach pozostawania w opozycji, wybory prezydenckie wygrał Daniel Ortega, przywódca ruchu sandinistowskiego. Kraj skręcił wtedy ostro w lewo. Wenezuela kierowana przez Hugo Chaveza oraz socjalistyczna Kuba stały się jego sojusznikami. Navarro wiedział, skąd wieje wiatr. Pacyfikował protesty w 2018 roku, w wyniku których śmierć poniosło kilkaset osób. Przebywał też w Caracas w 2014, kiedy to tłumy próbowały obalić następcę Chaveza, Nicolasa Maduro. Tam skumał się z Rosjanami i Kubańczykami na dobre. W nagrodę otrzymał stopień podpułkownika i… zniknął im z radarów. Wypłynął parę lat później już jako szef Los Palillos (wykałaczki), zbrojnej przybudówki karteli na USA.

Znużony oczekiwaniem Thompson rozmasował bolący kark. Sznur samochodów defilujący przed jego oczami zdawał się nie mieć końca. Zapachy rozgrzanego asfaltu, spalin i wszelkiego rodzaju wyziewów mieszały się ze sobą w jeden toksyczny smród. Seanowi przeszkadzał brak wiatru mogącego przegonić opary daleko nad ocean. Samochód nagrzał się i nawet klimatyzacja nie potrafiła ukoić znękanych nerwów agenta.

– Podjeżdża – rozległ się w radiu głos jednego z agentów.

Navarro już nie mógł się wycofać, a co najwyżej zostawić wóz i na piechotę uciec z powrotem do Meksyku. Thompson znał tylko markę i kolor samochodu – czarne BMW X4.

– Rusza.

Sean skupił się na kawalkadzie sunących wozów. Dziwne, że boss poruszał się sam, bez eskorty co najmniej kilku pistoleros gotowych w każdej chwili umrzeć za swojego szefa.

Chevrolet impala, w którym siedział Thompson, nie mógł równać się z BMW, ale i tak wszelkie okoliczności były po jego stronie. Wyciśnięcie z silnika maksimum tego, co fabryka dała, przynajmniej na tym odcinku autostrady, nie wydawało się osiągalne. Dron śledził Navarrę z góry, a agent tylko zabezpieczał całość operacji. Interweniować będzie dopiero w ostateczności.

– Właśnie cię mija – Sean usłyszał ostrzeżenie.

BMW mignęło Thompsonowi przed nosem, w luce pomiędzy dwoma ciężarówkami: jednej z logo sieci meksykańskich pizzerii, a drugiej czarnej jak noc. Odczekał jeszcze chwilę i dopiero wtedy włączył się do ruchu. Jechał autostradą numer 805 przez Chula Vista, miasto należące do obszaru metropolitalnego San Diego, słynące z rozwiniętego przemysłu lotniczego i tekstylnego, choć ostatnimi czasy parę fabryk zostało zamkniętych, a miasto przechodziło regres. Po dziesięciu minutach wóz Navarry wykręcił na wschód, co trochę Thompsona zdziwiło. Najwidoczniej do San Diego chciał się dostać od zupełnie innej strony niż się to Seanowi i wszystkim innym wydawało. Jeżeli miał się spotkać ze swoim ludźmi, to niewykluczone, że gdzieś tutaj. Przedmieścia, w dużej części, były już latynoskie i właściwie w niczym nie różniły się od centrum Tijuany.

Los Palillos nie uważali się za zwykłych gangsterów, a za coś znacznie lepszego. W swoim mniemaniu walczyli z uciskiem i byli rewolucjonistami. A że przy okazji dragi stanowiły podstawę ich utrzymania? To kompletnie się nie liczyło. Zatruwali jankeskie serca i umysły, rośli w siłę i każdy musiał się z nimi liczyć.

Navarro stał na ich czele, mając do pomocy kilku kapitanów. Jednych zidentyfikowali, innych nie.

Ostatnimi czasy organizacja znacznie się rozrosła. Według ostatnich szacunków liczyła od dwustu do trzystu aktywnych członków, a w razie potrzeby zmobilizować mogła drugie tyle sicarios – płatnych zabójców na usługach karteli.

Do spotkania z paroma takimi typami doszło na zapleczu jednej z knajp przy San Miguel Road.

Ludzi Navarry pojawiło się pięciu. Juana „Angelo” Corteza znali bardzo dobrze, pozostałych słabiej. Obraz z kamery drona transmitowany na tablet, jakim posługiwał się agent FBI, nie był doskonały, Thompson wiedział tylko tyle, że BMW Navarry zatrzymało się na parkingu, a on sam ominął lokal, wchodząc na jego zaplecze. Nie chcąc ich płoszyć, Sean pojechał dalej, aby znaleźć miejsce, gdzie mógłby się spokojnie zatrzymać i ustalić fakty.

– Zdaje się, że to większy rodzinny zjazd.

Sean zaklął na widok motocyklistów ustawiających swoje maszyny w równym rzędzie. Meksy kumające się z białymi szajbusami to jeszcze nic niezwykłego – każdy kocha szmal, a interesy mogły przynieść spore zyski obu stronom.

– Możesz ich zidentyfikować? – zapytał, mrużąc oczy. Dostrzegał Navarrę rozmawiającego z Cortezem. Szefa motocyklistów, umięśnionego blondyna z włosami sięgającymi ramion, nikt jeszcze nie potrafił rozpoznać.

– „Mongołowie” albo „Synowie Thora”. Pewny nie jestem.

– Sprawdzę – zdecydował, tknięty nagłym impulsem. Objedzie kwartał i przetoczy się obok lokalu raz jeszcze. Może wyłowi parę przydatnych szczegółów. Równocześnie zerkał na jezdnię i tablet. Nie spieszył się. Takie spotkania zwykle trwają. Wiele by dał, by móc dowiedzieć się, o co im chodzi. Dzielili strefy wpływów czy uzgadniali przerzut? Wszystko wydawało się możliwe.

Navarro, facet wzrostu około 1,8 m, tęgawy, ale jeszcze nie gruby, w białych spodniach i marynarce, pozował na macho, chociaż do filmowego wizerunku nawet się nie zbliżył. Włosy traktował jak skarb, zaczesując je do góry i na bok. Konkretnej liczny ludzi, jacy padli z jego ręki, nigdy precyzyjnie nie określono, szacując ją na około trzydziestu. Dużo i mało zarazem. Niektórzy sicarios własnoręcznie położyli trupem dwa razy więcej i wciąż chodzili na wolności.

Od parkingu dzielił Thompsona jeszcze spory kawałek, gdy Navarro odebrał telefon.

– Chcę wiedzieć, z kim rozmawia – zażądał od operatora.

– To nie będzie takie proste.

– Stań na głowie – Sean nie zamierzał ustąpić, zwłaszcza po tym, jak dostrzegł, że boss już w parę sekund po odebraniu połączenia szybkim krokiem maszeruje w stronę BMW. – Ucieka.

– Co robimy?

Przyskrzynienie gnoja, choćby na parę godzin, da im pewne pole manewru. Jeżeli ma przy sobie trefną broń czy towar, wówczas uzyskają przewagę. To, że przyjechał tu zrobić kolejny szwindel, było pewne. Inaczej nie próbowałby przecież zwiać.

– Spróbuję go zatrzymać.

– Uruchamiam pozostałe grupy.

BMW wyrwało z parkingu, aż dym poszedł spod kół. Los Paillos i motocykliści przyglądali się temu zaskoczeni. Nie tak ubija się interesy.

– Niech ktoś zatrzyma Corteza i pozostałych – impala minęła parking, nabierając prędkości. Ruch na drodze przeszkadzał w manewrowaniu. Wyminął kampera i autokar z połyskującymi w słońcu taflami szyb, dopiero wtedy przydusił dźwignię gazu do oporu.

– Masz go jakieś sto metrów przed sobą.

Zajęty jazdą nie odpowiedział. Bez drona pościg byłby mocno utrudniony.

Właściwie dlaczego Navarro uciekał? Na terenie Stanów Zjednoczonych nie dopuścił się żadnego przestępstwa. Papiery posiadał oryginalne. Dobry adwokat wyciągnie go z pudła w parę godzin, a wtedy adieu. Jednak myśl, że Nikaraguańczyk nie był tak czysty, jak uważali, dodała Seanowi skrzydeł.

– Jest na Willow Street.

Minął kolejny kwartał ulic i na zakręcie dostrzegł czarny wóz próbujący się wcisnąć pomiędzy dwie osobówki. Navarro przeliczył się ze swoimi umiejętnościami: bokiem uderzając w żółtą Toyotę Prius, odbił się od niej i ściął najbliższą latarnię. Resztki potłuczonego plastiku i szkła rozsypały się po jezdni i chodniku. Kobieta prowadząca Toyotę żyła, ale była w szoku. Z BMW, jak na razie, nikt nie próbował się ewakuować. Dla Thompsona to była szansa, na jaką czekał. Zatrzymał się na samym zakręcie. Wymacał służbową broń w kaburze przy pasie. Teoretycznie przydałoby się wsparcie, Navarro to bydlak i należało się liczyć z tym, że wywinie jakiś numer. Sean nie zamierzał jednak czekać, był na to zbyt niecierpliwy.

Z Glockiem 19 wyciągniętym przed siebie zbliżył się do BMW powoli, krok po kroku, całkowicie pochłonięty zadaniem, jakie przed sobą postawił.

Navarro wciąż tkwił za kierownicą, pochylony do przodu, z głową przekrzywioną na lewą stronę. Nie ruszał się. Martwy, ranny albo oszukuje, czekając, aż łowca zbliży się i dopiero wtedy odda strzał z najbliższej odległości. Sean słyszał ryk policyjnych syren. Wsparcie przybędzie za minutę bądź dwie… a pieprzyć to! Sięgnął po klamkę, otwierając pogięte drzwiczki.

– Wyłaź! – rzucił ostro, niemal przykładając lufę do skroni bandyty. – Tylko powoli. Pamiętaj, że nie lubię się powtarzać.

Navarro ostrożnie uniósł głowę, bełkocząc po hiszpańsku. Połowę twarzy zalała mu krew z rany na czole. Jedno oko spuchło, a drugie było jak studnia do samego dna piekła.

Pomagając sobie lewą ręką, wyciągnął rannego z auta i natychmiast przygniótł go kolanem do asfaltu. To, czy ma coś złamane, gówno Thompsona obchodziło. Wyjął kajdanki i zatrzasnął je bossowi na przegubach dłoni. Dopiero wtedy doznał ulgi.

Głowna część zadania została wykonana, teraz w biurze zajmą się papierkami.

BAZA DESANTOWA MARYNARKI WOJENNEJ CORONADO, KALIFORNIA – USA

26 lipca 202…

NAB (Naval Amphibious Base) należała do zespołu obiektów wchodzących w skład Bazy Marynarki Wojennej Coronado. Pozostałe to Stacja Lotnictwa Marynarki Wojennej, baza helikopterowa, lotnisko Frederick Sherman Field oraz trzy ośrodki szkoleniowe – Ośrodek Szkoleniowy SERE Warner Springs, Ośrodek Szkoleniowy Camp Michael Monsoor Mountain Warfare i Obóz Moreno. W sumie powierzchnia wszystkich tych miejsc dochodziła do 230 km kwadratowych. Składały się one na największe dowództwo w całym południowo-zachodnim rejonie Stanów Zjednoczonych. Personel, jeśli liczyć zarówno żołnierzy, jak i osoby cywilne, dobijał do 40 tys. osób.

W NAB przebywało „zaledwie” 10 tys. kadry i rezerwistów. Poszczególne plutony, prowadzone przez sierżantów, co i rusz pojawiały się na alejkach, których nazwy nawiązywały do największych pacyficznych bitew z okresu drugiej wojny światowej i nie tylko. Bougainville Road dochodziło do Inchon Road, a Tarawa Road krzyżowała się z Eniwetok Road. Była Attu i Tulagi, Guadalcanal i Kwajalein Road. Chwalebna przeszłość korpusu dawała tu o sobie znać z każdego miejsca. W to, że była chwalebna, nikt nie wątpił, ale czy będzie równie zaszczytna w przyszłości? Akurat tego kapitan Hackett nie był już taki pewien.

Budynek, do którego zmierzał, znajdował się blisko dowództwa i całkiem niedawno został przerobiony na potrzeby zespołu, którym Hackett kierował. Z zewnątrz wchodziło się do niego całkiem normalnie, wartę ustawiono dopiero w środku. Pokazał przepustkę ponuremu, czarnoskóremu sierżantowi i mógł pójść dalej. Czekający na Hacketta porucznik mocno się niecierpliwił.

– Który to już raz? – spojrzenie kapitana było podobne do gradowej chmury.

– Trzeci w ciągu ostatniej doby – zameldował podwładny. – Pierwszy przypadek zbiegł się z ofensywą komunistów w Korei.

– Ile to trwało? – Hackett musiał poznać więcej szczegółów.

– Zaledwie parę sekund – wyjaśnił porucznik. – Nie dłużej niż pięć, ale i tak zrobiło się zamieszanie. Rejsowy samolot z Las Vegas zaczął schodzić z kursu. To samo spotkało dwa prywatne loty. Inni tego nie zauważyli albo uznali to za mało istotne, gdy wszystko wróciło do normy.

– A kolejny raz?

– Dokładnie osiemdziesiąt siedem minut później. Sekwencja też nie była długa i podobnie jak za pierwszym razem mało kto ją zauważył – oficer skupił się na faktach. Na wyciągnięcie wniosków przyjdzie jeszcze czas. – Ostatnią anomalię odnotowaliśmy godzinę temu. Trwała 15 sekund i tu byliśmy już o włos od katastrofy. Boeinga 747 cargo z Seattle zniosło o kilkaset metrów ze ścieżki podejścia do lądowania. Wyminęli się ze startującym Gulfstreamem 650 dosłownie o włos.

Centrum komputerowe połyskiwało dziesiątkami ekranów. Kobiety i mężczyźni ze słuchawkami na uszach monitorowali ruch powietrzny na Zachodnim Wybrzeżu, próbując ustalić, jak to się mogło stać, że zakłóceniom uległ sygnał GPS, który przynajmniej w teorii powinien być odporny na zewnętrzną ingerencję. Jak się okazuje, nawet kilkusekundowe nieprawidłowości mogą przynieść poważne szkody. Do podobnych wydarzeń dochodziło w Europie, gdzie winnymi zaistniałej sytuacji okazali się Rosjanie.

Chcąc przeciwdziałać ewentualnym szkodom, zadziałali z wyprzedzeniem: ich aparatura, jak został zapewniony, została zabezpieczona. Jak się okazuje, chyba nie do końca, a prywatni przewoźnicy nie wzięli sobie do serca ostrzeżeń, jakie wystosowali. A przecież od momentu, gdy Pakistan zaatakował Indie, ryzyko globalnej konfrontacji znacznie wzrosło. Stali nie pięć minut przed dwunastą, jak twierdzili eksperci nakręcający „Zegar Zagłady”, a ledwie minutę przed wybiciem północy.

– Czy rada Bezpieczeństwa Transportu została powiadomiona?

– Tak.

– I co? – Hackett zaprzestał obserwacji monitorów, przenosząc uwagę na porucznika.

– Nic – oficer wzruszył ramionami. – Z tego, co wiem, mają się spotkać na zebraniu i przedyskutować zdarzenie. Przypuszczam, że dopiero wtedy wydadzą oficjalne oświadczenie. Pan przecież wie, kapitanie, jak to z nimi jest. Zanim zabiorą się do roboty, muszę zebrać materiały, a tych jest jak na lekarstwo, trzy poszatkowane sekwencje.

– W miejscu, gdzie natężenie ruchu lotniczego jest takie, że nawet te krótkie błyski mogą przynieść tragiczne konsekwencje.

Dla kapitana to, co się stało, było jak ostateczne ostrzeżenie. Jak rozruch aparatury przed zsynchronizowanym atakiem, po jakim długo się nie pozbierają.

– Chciałbym jeszcze poznać zasięg…

Porucznik nie odpowiedział, tylko wyświetlił mapę, w środku której znajdowało się San Diego. Promień, ku zaskoczeniu Hacketta, nie był duży – aglomeracja, meksykańska Tijuana i właściwie tyle. Spodziewał się, że zakłócenia dotkną co najmniej całej południowej Kalifornii, a tu taka niespodzianka.

– Można określić, skąd to cholerstwo wyszło?

– Sygnał został rozproszony, tak nam się wydaje – w głowie porucznika brakowało wcześniejszej pewności siebie.

Kolejna niespodzianka. Dziś był chyba koncert życzeń, z nieciekawym początkiem, ale nie takim złym końcem. Uznał, że osobom, które się tym bawiły, brakowało doświadczenia i odpowiedniego sprzętu. Jeżeli to wszystko, na co ich stać, to przy kolejnym pokazie przytrzasną im paluchy. FBI już o to zadba. Nikt nie będzie bezkarnie bruździł im na podwórku.

Chińczykom, bo jego skromnym zdaniem była to właśnie ich spawka, nie pomoże nawet to, że swoje zabawki ulokowali po drugiej stronie granicy, gdzie czuli się jak u siebie w domu. Skorumpowane władze Meksyku pozwalały im w zasadzie na wszystko. Ludzi z wywiadu marynarki ta sprawa musiała zainteresować.

– Połączcie mnie z majorem Wernerem z Biura Wywiadu Marynarki na bezpiecznej linii – zażądał, czując, jak buzują w nim emocje. Wyrywał się przed szereg, wcześniej należało powiadomić zwierzchników, ale nikt się chyba nie obrazi, kiedy nada śledztwu bieg, zwłaszcza że na subkontynencie i półwyspie koreańskim kotłowało się na dobre.

Czekając, próbował pochłonąć wszystkie obrazy, jakimi byli nieustannie bombardowani. Masakra indyjskiego miasta leżącego na przedmieściach Mumbaju będzie niczym po tym, jak czerwoni zgniotą Seul. Bloki mieszkalne na północnych krańcach południowokoreańskiej stolicy rozpadały się, gdy trafiały w nie artyleryjskie pociski i rakiety, których komuniści nie wahali się użyć przeciwko cywilnym obiektom. Jatka trwała od paru godzin. Kobiety, starcy i dzieci wypadali z domów z obłędem w oczach, złorzecząc temu, który zgotował im ten los. Hindusi na ulicach, placach i skwerach leżeli pokotem, cicho, bez słowa skargi, zaskoczeni przez trujące gazy, jakie wydobyły się ze zniszczonych zbiorników fabryki chemicznej. Koreańczycy miotali się wśród spadających bomb i detonujących pocisków. Gapienie się na to wszystko budziło u Hacketta odruch w pełni zrozumiałej ulgi, że nie spotkało to jego, a jednocześnie perwersyjną uciechę, której nie potrafił zrozumieć. Na swój kompletnie pokręcony sposób cieszył się z tego. Nie ze śmierci oczywiście, a z wyraźnego sygnału, że oczekiwanie na koniec świata dobiegło końca. Pekin pchnął do działania swoich sojuszników. Wkrótce sam do nich dołączy. Taka była kolej rzeczy.

– Art… jeżeli to nie jest coś cholernie ważnego, to lepiej od razu weź łopatę i idź wykopać sobie grób – usłyszał z telefonu. Uśmiechnął się pod nosem. Norman słynął z wybuchowego charakteru. Chodzili do tej samej akademii, tyle że jego kumpel był trzy roczniki wyżej.

– Ja też się cieszę, że cię słyszę.

– Zapieprzam przez 48 godzin na dobę – Norman spróbował się usprawiedliwić. – Okazuje się, że to za mało. Powciskano nam jeszcze masę dodatkowych obowiązków.

– Jak się czuje Sylwia?

– Co? – zająknął się Norman.

Z tego, co niedawno słyszał, żona Wernera miała niedługo urodzić. Szybko to u nich szło, co rok nowa pociecha. Mieli już trójkę, sami chłopcy. Jak tak dalej pójdzie, jedna rodzina wystawi sekcję do obsługi moździerza.

– Nic – odparł Hackett. – Żartowałem. Jest problem i możesz mi pomóc.

– Zapomnij. Do świąt żadnych przysług. Nie mam na to czasu ani ochoty.

– Posłuchaj – biadolenie Normana niewiele go obchodziło. Uznał, że najwyższa pora przerwać tę litanię skarg, z której i tak nic nie wynikało. – Ostatniej… – na moment zapatrzył się na obraz młodej Koreanki, której odłamek zgruchotał obie nogi i zapomniał, co chciał powiedzieć. – Ostatniej…

– Wykrztuś to w końcu z siebie.

– Ktoś nam robi koło pióra, rozumiesz? Odnotowaliśmy trzy przypadki zakłóceń sygnału GPS, a mam powody przypuszczać, że to dopiero początek.

– Są zabezpieczenia.

– Nic nie pomogły – Hackett zirytował się na dobre. – Tym sukinsynom udało się wciąć w nasz system. Doskonale wiesz, czym to grozi.

– Idź z tym do szefa – poradził Werner.

– Sądziłem…

– Ty nic nie rozumiesz – ze słuchawki dobiegło wściekłe sapanie Normana. – Mnie tu właściwie nie ma. Za czterdzieści minut odlatuję na Hawaje, a potem prawdopodobnie dalej, ratować z tego burdelu, co się tylko da. Sylwię i dzieciaki odesłałem do matki, do Reno. Niech tam przeczeka tę burzę.

Zdaje się, że w tych okolicznościach niczego nie wskóra. Do rozdrażnienia, jakie czuł, dołączyła gorzka pigułka rozczarowania. Nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz tak się stało.

– Wiesz co… – odezwał się Norman na zakończenie rozmowy – …dam ci namiar na dobrego glinę.

– Bądź poważny.

– To młodszy brat Sylwii. Ma na imię Sean. Pracuje w FBI. Łebski gość. Może razem coś wskóracie.

Hackett jęknął. Nie tak to sobie wyobrażał, ale z braku innych możliwości i tę należało wykorzystać. Doskonale wiedział, że czas jest jego najgorszym wrogiem. Przez ostatnie miesiące zmieniał miejsce postoju kilka razy, rozbudowując sieć zespołów, które, jak twierdziło wielu ekspertów, stanowić będą przełom w wojnie na Pacyfiku. Skoro Norman odlatywał, to i jemu przyjdzie spakować marynarski wór. Stanie się to raczej wcześniej niż później.

Pogadać nie zaszkodzi. Najwyżej zepchnie dodatkowe zadania na barki tych gości, których tu zostawi. Czy sobie poradzą? To już pokaże czas. ■

Rozdział drugi

NEW DELHI – INDIE

27 lipca 202…

Samuel Pickett nigdy nie słynął z tego, że był duszą towarzystwa. Od dziecka trzymał się na uboczu, obserwując, jak samce alfa skaczą sobie do gardeł, próbując pozostać na szczycie bądź też zepchnąć lidera z piedestału. Pickettowi na takiej popularności nigdy nie zależało. Szczerze mówiąc, nie zależało mu na żadnej. To inni zabiegali o niego, a nie on o nich. Nieważne, czy chodziło o szkołę, czy o zwykłe wygłupy w gronie rówieśników. Samuel słynął z twardego charakteru i równie twardych pięści, a to sprawiało, że liczył się z nim każdy. Z czasem do wrodzonych cech doszły umiejętności. Nie każdy potrafił z pięciuset jardów trafić w cel. Prawdę mówiąc, niewielu ten cel widziało, a Samuel z karabinkiem potrafił wyczyniać istne cuda. Celował i naciskał spust, posyłając kulę tam, gdzie chciał, tysiąc, dwa tysiące jardów, byle broń i celownik nie zawodziły.

Gdy już odsłużył swoje w SAS i przeszedł do cywila, został kontraktorem. Po paru latach skontaktował się z nim jego dawny dowódca i w rezultacie Pickett wylądował w Indiach, gdzie obecny minister obrony Mohan Raina wziął ich pod swoje skrzydła. Wykonali dla niego małą robótkę i… co tu kryć, dali ciała, ledwo uchodząc z życiem. Zdobyty na Chińczykach sprzęt wpadł w ręce Rosjan, a oni pozostali z niczym. Podobnego upokorzenia Sam nie doświadczył nigdy wcześniej. Podczas operacji zginął Yeshi, ich tybetański przewodnik. Ci, którzy zdołali wrócić, szybko pożegnali się z Indiami, wybierając własne cztery kąty zamiast targanego konfliktami półwyspu. Pozostał on i kapitan Acheson – dwaj starzy wyjadacze, którzy nie potrafili pogodzić się z klęską. Stawką było wygranie wojny, a okazało się, że narobili niewyobrażalnych szkód. To, że wciąż oddychali, było zwykłym przypadkiem i kaprysem sukinsyna, z którym zetknął ich los. Za każdym razem, gdy wracał myślami do tamtych wydarzeń, gotowała się w nim krew. Nikt nie lubi być robionym w konia, a Samuela dotyczyło to w szczególności.

Knajpa, w jakiej się zaszył, rozbrzmiewała szumem rozmów i hałasem ruchu ulicznego. Przy stoliku siedział sam, bo nikt nie miał ochoty dosiąść się do zgorzkniałego szatyna ubranego w zieloną koszulę, maskujące spodnie i zwykłe klapki na gołych stopach. Gdy już się najadł, zaczął przeglądać anglojęzyczny i konserwatywny The Times of India, jakby na szpaltach dziennika widniały odpowiedzi na gnębiące go pytania.

Obok Sama przecisnął się grubas w brudnych, białych szarawarach i fioletowej koszuli. Zrobił to tak niezręcznie, że otarł się o kolano Anglika i nie przeprosiwszy poszedł dalej.

Butelka Kingfishera w dłoniach Samuela zadrżała. Zdarzenie przyjął ze wstrętem. Oby się to więcej nie powtórzyło. Bardzo się pilnował, żeby nie wstać i nie zdzielić typa w ten pusty łeb. Takie zachowanie zostałoby źle przyjęte. Indie toczyły wyniszczającą wojnę i chociaż kraje Unii Europejskiej i Stany Zjednoczone pomagały, to i tak należało uważać i na wszelki wypadek mieć oczy dookoła głowy.

Komórka w bocznej kieszeni spodni odezwała się melodyjką. Aparat był tani, montowany na miejscu, a jego krawędzie wycierały się szybciej niż na markowych urządzeniach. Dla Picketta nie miało to większego znaczenia. Dobry sprzęt przepadł i należało zadowolić się dostępnym substytutem.

Gdy wróci… jak wróci… – pomyślał, odbierając połączenie.

– Tak? – powiedział przeciągle, przełykając ślinę i przyciskając telefon mocniej do ucha.

– Rozmawiałem z Rainą.

Samuel nie odpowiedział, czekając, aż Acheson dokończy wątek.

– Umówił mnie z człowiekiem z wywiadu.

– Rozumiem.

– Zainteresowany? Czy chcesz sobie odpuścić? Jest jeszcze czas.

– Dopadnijmy sukinsyna – wycharczał, nieco zdziwiony własnymi emocjami. – Nic innego nam nie zostało.

– Nie wiem, dokąd nas to zaprowadzi.

– Przynajmniej spróbujmy.

Uzgodnili czas i miejsce spotkania. Musiał się sprężać. Raina wyświadczył im łaskę, nie należało więc przeciągać struny. Wyciągnął z portfela banknot o nominale dwustu rupii z wizerunkiem Mahatmy Gandhiego, położył go na stoliku i przycisnął opróżnioną do połowy butelką piwa. Tyle wystarczy. I tak przepłacił. Więcej tu nie wróci. Prawdopodobnie jutro będzie daleko stąd.

Na miejsce dojechał taksówką. Lokal, w którym na Samuela czekał kapitan, należał do luksusowych. Z głośnika sączyła się jękliwa muzyka, która po pewnym czasie potrafiła doprowadzić do szału. Nie od dziś Sam wiedział, że największym problemem tego kraju był hałas. Dźwięki tradycyjnych instrumentów i głosy, jakich nie potrafił wydobyć z siebie żaden biały, sprawiały, że bezustannie chodził poirytowany. Hindusi Samuela drażnili, nie potrafił ich wyczuć ani postawić się w ich sytuacji.

Wejścia na salę strzegł odźwierny w białym uniformie i turbanie. Posiadał zakręcone, dobrze utrzymane wąsy. Anglik od razu wzbudził w nim nieufność: taki biały śmieć nie powinien tu przychodzić. Wpojone przez rodzinę i szkołę obawy przed ludźmi z zachodu walczyły w nim z poczuciem obowiązku. Normalnie nie miałby żadnych zahamowań i wyrzuciłby przybłędę na chodnik przed hotelem. Niech szuka szuka szczęścia gdzie indziej.

Pickett minął typa bez wahania, mając gdzieś jego obiekcje. Był nieogolony, rozdrażniony i śmierdział, ale kto przejmowałby się szczegółami, gdy człowiek właśnie wrócił z tajnej misji, ledwie uciekając śmierci spod kosy?

W sali jadalnej panował półmrok, kelnerzy snuli się dyskretnie, a gości pochłaniały rozmowy, czemu sprzyjały boksy i loże pod ścianami. Upłynęła chwila, nim dostrzegł kapitana zajmującego miejsce w jednej z takich dziupli.

– To Samuel – Acheson przedstawił podwładnego. – Na pewno wiele pan o nim słyszał.

– Salman Rawal.

Pickett uścisnął rękę Hindusa, twardą i chropowatą zupełnie jakby miał okazję spotkać miejscowego tragarza, a nie biurokratę. Facet w brzoskwiniowej koszuli, krawacie i garniturowych spodniach zmierzył Samuela zaciekawionym spojrzeniem. Na głowie robiły mu się zakola, a na świat spoglądał przez okulary w czarnych oprawkach. Szczupła, by nie powiedzieć ascetyczna twarz o zapadniętych policzkach nie wskazywała na intelektualistę. Już bardziej na świętego.

– Nie może być inaczej. W pewnych kwestiach jest pan legendą.

– Mam na ten temat odmienne zdanie – Sam usiadł obok Achesona. Było tam dość miejsca dla nich dwóch. Brak dodatkowego nakrycia nie stanowił problemu. I tak nie zamierzał jeść.

Hindus uprzejmie kiwnął głową.

– Nie miałem na myśli samych umiejętności strzeleckich, ale zostawmy to. Mister Raina nalegał, bym się z panami spotkał. Sprawa podobno jest ważna.

Acheson chrząknął, pochylając ciało do przodu. Siedzący naprzeciwko niego gość na pewno słyszał o krachu niedawnej operacji. Już nie byli na fali wznoszącej i być może to sprawi, że spróbuje ich spławić mimo poleceń płynących z samej góry.

– Czy możemy być z panem absolutnie szczerzy?

– Naturalnie – oblicze Hindusa wyrażało pełne skupienie. Wszyscy przy stoliku wiedzieli, że akurat szczerość w tym fachu jest towarem deficytowym. Przysługi to co innego.

– Nasza reputacja została wystawiona na szwank.

– Zrobię wszystko, co w mojej mocy…

Przerwali, gdy przy stoliku pojawił się kelner w wykrochmalonej, białej kurtce. Pickett tylko przejrzał menu. Obecność garsona niepotrzebnie przedłużała rozmowę. Acheson i ich gość coś tam sobie wybrali. Samuel poprosił o kawę.

– Łom – powiedział snajper, gdy tylko kelner sobie poszedł.

– Proszę wybaczyć, ale nie rozumiem.

– Łom to ksywa gościa, który nas orżnął.

– Sam, nie szalej – Acheson łagodnie zwrócił uwagę młodszemu koledze. – Mój przyjaciel trochę się zagalopował, ale w zasadzie do tego sprowadza się nasza prośba. Szukamy typa o pseudonimie Łom. Prawdopodobnie jest Rosjaninem.

– Na pewno jest Rosjaninem – dobitnie zaakcentował Samuel.

– Jak powiedziałem, prawdopodobnie – w głosie Achesona zazgrzytały twarde nuty. – Całkowitej pewności nie mamy – pokrótce opisał wygląd człowieka, który stał się ich osobistym wrogiem. – To szmugler. Sądzimy, że w takim środowisku się obraca.

Rawal uśmiechnął się smutno, zupełnie jakby przed sobą miał wyjątkowo tępe dzieci, które niczego nie rozumieją, a na dodatek niczego nie chcą zrozumieć.

– Sami panowie przyznajcie, że sam pseudonim to trochę mało.

– Zapomniałem jeszcze powiedzieć, że czas jest dla nas kluczową sprawą.

– Cóż… – Hindus rozłożył ręce. – To jest jak szukanie igły w stogu siana. Na pograniczu działa wiele gangów, a każdy z nich zatrudnia setki osób.

– A ile z tych gangów dysponuje sprawnym, transportowym Mi-8? – zapytał Pickett, zabijając w ten sposób Rawalowi ćwieka. – Maszyna wyglądała na starą, ale ja uważam, że to zwykły kamuflaż. Tam, gdzie byliśmy, wysokość sięgała ilu? czterech…

– Co najmniej – zgodził się z nim Acheson.

– Czterech tysięcy metrów – nawet jeżeli przesadził, to niewiele. – To wymaga starannej obsługi i doświadczonego pilota. Nie każda maszyna podoła takim warunkom.

– Latamy wyżej… – zauważył Rawal, najwyraźniej szukając dziury w całym.

– Zgoda, ale robi to starannie wyselekcjonowana kadra. Załogom potrzebne są aktualne wskazówki meteo. Bez nich ani rusz. Chyba zgodzi się pan z nami?

– Jeżeli spojrzymy na to z tej strony… – uprzejmie powiedział Hindus. – Proszę tylko nie wymagać ode mnie niemożliwego. Obiecuję, że dołożę wszelkich starań, ale prowadzimy wojnę i nie ma rzeczy ważniejszych od tego. Pakistańskie czołówki pancerne podchodzą pod Bikaner, albo nawet już go zajęły. Panowie wiedzą, co to oznacza? Jak tak dalej pójdzie, będziemy zmuszeni rozpocząć ewakuację naszych centralnych instytucji.

– Sądzicie, że podejdą pod stolicę?

– Gorzej. Mogą ją zbombardować.

– Teraz też mogą, ale się powstrzymują.

– Wiedzą, że odpowiemy.

Oba wojujące kraje dysponowały bronią jądrową i gdyby przyszło do najgorszego, na pewno nie zawahałyby się jej użyć. Na razie, mimo potężnych strat oraz ataków na cele cywilne, oba rządy trzymały się przynajmniej ustalonych reguł.

W New Delhi dawało się zauważyć spore podenerwowanie. Wiadomości z frontu nie napawały optymizmem. Indie wyraźnie przegrywały, napór wroga nie słabł, a do pakistańskiej armii dołączył chiński korpus ekspedycyjny. Hindusom nie brakowało chętnych gotowych wstąpić do wojska. Potrzebowali natomiast amunicji i nowoczesnego sprzętu bojowego, a ten płynął wąskim strumykiem. Większych dostaw spodziewano się nie wcześniej niż za miesiąc. Przez ten czas na froncie mogło się wiele wydarzyć.

– Nie wymagalibyśmy od pana niemożliwego – po chwili milczenia Pickett wrócił do tematu.

– Niczego nie obiecuję. Mamy priorytety.

– Dobrze – Acheson niespodziewanie cisnął serwetką na stół. – Najwyraźniej skierowano nas pod niewłaściwy adres. Jeszcze dziś powiadomię ministra.

– Tak będzie najlepiej – natychmiast zgodził się z nim Pickett, szykując się do opuszczenia lokalu. Tylko tracili czas, próbując przekonać tego nadętego durnia do swoich racji.

– Panowie najwyraźniej mnie nie zrozumieli – Rawal spróbował załagodzić sprzeczkę. – Powiedziałem, że to będzie trudne, a nie, że niemożliwe. Tam trwa nieustanny ruch, szlaki kontroluje armia, dla przemytników to niebezpieczny rejon. Oni wolą spokój… ale po co o tym mówię, panowie doskonale o tym wiedzą. Obiecuję… – Hindus położył rękę na sercu – …że zajmę się tym w pierwszej kolejności.

– Dogadaliśmy się? – Acheson chciał wiedzieć, czy nagła zmiana frontu jest ostateczna.

– Jak wrócę do biura, wydam odpowiednie polecenia – obiecał Rawal.

Pickett nie wierzył sukinsynowi od samego początku. Odpuści draniowi dopiero wtedy, gdy dowie się, kim jest Łom i jak go dopaść. Nie wcześniej. Utraconych materiałów pewnie nie odzyskają, ale przynajmniej zmyją plamę na honorze.

Samuel potrafił być zawzięty. Paru typów już się o tym przekonało. Podobno cierpliwość to klucz do sukcesu. O to się nie bał. Możliwe też, że był głupcem niepotrafiącym sobie odpuścić. Eliminując drania, uczyni świat odrobinę lepszym. Na początek tyle wystarczy.

SAN DIEGO, KALIFORNIA – USA

27 lipca 202…

Na przesłuchaniu Navarro milczał jak grób. Już na wstępie zażądał adwokata, a potem śmiał się im prosto w oczy. Prawnik, śliski facet o powierzchowności wyleniałego salonowego lwa, wyjaśnił im, że jego klient wcale nie uciekał, tylko odjechał, a że lubił szybką jazdę, to spowodował kraksę. Poszkodowana kobieta raczej nie wniesie skargi, gdy dowie się, kto na nią wjechał. Tak, słyszał klaksony, lecz nie sądził, że chodziło o niego. Szkody pokryje natychmiast, stawi się również na zasądzone przez sędziego prace społeczne. Wyższego wymiaru kary się nie spodziewał. Na broń posiadał pozwolenie. Wóz był czysty, prowadzący trzeźwy i nie naćpany. Przez przypadek znalazł się w niewłaściwym miejscu. To przecież nie jest przestępstwo. Trzech motocyklistów, jakich zatrzymali, też było czystych. Krótko mówiąc, akcja to porażka na całej linii.

Telefon od szwagra odebrał niechętnie. Rozmowa z oficerem marine uśmiechała się mu jeszcze mniej. Zgodził się na nią wyłącznie dla świętego spokoju, obiecując sobie w duchu, że następnym razem będzie bardziej asertywny.

Na spotkanie, wyznaczone blisko plaży i niedaleko bramy wjazdowej do bazy, stawił się o czasie. W pobliżu nie było prawie żadnych spacerowiczów, więc postawny facet, ogolony prawie na zero i w przeciwsłonecznych okularach, natychmiast rzucił się Seanowi w oczy. Na wszelki wypadek obaj wyciągnęli swoje legitymacje. Wszystko się zgadzało.

– W czym więc mogę pomóc? – Thompson odezwał się jako pierwszy, ruszając wolnym krokiem w stronę pobliskiej promenady. – Powiem szczerze, tylko dar przekonywania Normana sprawił, że tu jestem.

– Sprawa jest delikatna – cicho, jakby od niechcenia powiedział Hackett. – Zwróciłem się z tym do paru instytucji, ale wychodzi na to, że wszędzie mnie olali. Każdy twierdzi, że ma co innego na głowie. Wszystkim brakuje ludzi i funduszy.

– FBI nie jest tu wyjątkiem.

– Domyślam się – oficer marine przesunął okulary głębiej na nos. Bryza wiejąca od strony oceanu rozsypała im pod nogami garść piachu. – Kłopot zrobi się dopiero wtedy, gdy dojdzie do nieszczęścia.

– Naprawdę?

– Mam powody przypuszczać, że katastrofa może nas spotkać w każdej chwili.

Sean cicho wypuścił powietrze z płuc, spoglądając przy tym w błękitną dal. Z katastrofami to on się spotykał każdego dnia na dziesiątki różnych sposobów, spisywał z nich raporty, czasami też kierował sprawy do sądu. Ostatnio faktycznie było tego więcej. Od kiedy Ford wyparował, strach i przygnębienie odcisnęły swoje piętno na każdym. Osobiście nie znał nikogo z załogi, ale brał udział w śledztwie, co sprawiło, że ściągnął na siebie uwagę biurokratów z Waszyngtonu. Nie bał się ich, ale uznał, że lepiej będzie, jak zachowa daleko posuniętą ostrożność.

– Katastrofa? Jakiego rodzaju? – zapytał, nie chcąc wyjść na kogoś, kogo ten temat zupełnie nie interesuje.

– Cyfrowy armagedon. Tego można być pewnym.

– Czym się pan właściwie zajmuje?

– Wojną wielodomenową – wyjaśnił Hackett. – Nie wiem, czy ten temat jest panu znany. Oprócz wojny na lądzie, morzu, powietrzu, kosmosie toczymy ją jeszcze cyberprzestrzeni i w przestrzeni elektromagnetycznej. Proszę pomyśleć, co by się stało, gdyby wysiadły satelity transmitujące sygnał GPS?

– To możliwe? – Thompsonowi jakoś nie chciało się w to wierzyć.

– Z takim atakiem mieliśmy do czynienia i to całkiem niedawno. I to nie raz, a trzy. Przerwy były jednak zbyt krótkie, by ktoś zwrócił na nie uwagę, oprócz oczywiście nas i paru pilotów – Hackett wskazał palcem w stronę nieodległego lotniska obsługującego San Diego.

– Wydaje mi się, że wojsko jest przed tym zabezpieczone?

– Do pewnego stopnia. Gorzej z naszym codziennym uzależnieniem od elektroniki.

– Nie posługuję się GPS-em – oznajmił Sean z nieukrywaną wyższością.

– Pan akurat nie, ale wielu innych tak. Kierowcy na ten przykład, służby miejskie, geodeci, a najważniejsze, że będzie to miało wpływ na funkcjonowanie naszej bazy.

– Kto prowadzi takie działania?

– Oddziały walki radioelektronicznej.

Thompson przystanął i przygładził rozwiewane przez wiatr włosy, próbując ułożyć sobie w głowie słowa kapitana.

– Sądzi pan, że Chińczycy przysłali tu swoich specjalistów?

– Kto powiedział, że tu? Tijuanę mamy tuż za płotem. Jest blisko, a my nie możemy im nic zrobić.

– Kartele mogą maczać w tym palce? – zapytał, nerwowo połykając ślinę. Myśl, że tak jest, bardzo mu się nie podobała.

– Dlaczego nie? – odparł Hackett. – Mówi się, że juan to pieniądz przyszłości, a zamaskować taką aparaturę, zwłaszcza w warunkach miejskich, nie jest trudno. Wystarczy magazyn na uboczu. Paru żółtych nie wzbudzi niczyich podejrzeń. Niewiele im trzeba. Tak się składa, że FBI czy policja mają w Meksyku dojścia, informatorów, przekupnych gliniarzy. Znalezienie ich to robota dla was, ja się do tego nie nadaję – kapitan zawiesił głos.

Thompson zacisnął usta. Biuro, owszem, dysponowało płatnymi informatorami, kapusiami oraz systemem umożliwiającym inwigilację karteli, ale do ich użycia potrzebował formalnej zgody przełożonych. Sean stał zbyt nisko w hierarchii, by móc z nich skorzystać.

– Jestem za krótki – wyznał szczerze. – Mogę zasugerować to i owo, ale nie sądzę, żeby mnie posłuchano. Ostatnio sporo się dzieje.

– Prowadzimy wojnę. Na razie zdają sobie z niej sprawę tylko jednostki.

– Wojnę z Chinami?

– Gdyby to było takie proste – stwierdził zniechęcony Hackett. – Niepotrzebnie zmarnowałem pański czas.

– Nic się nie stało. Będę miał oczy i uszy szeroko otwarte. Może z tego całego szumu wyłowię coś istotnego.

– Tropy mogą mylić. W konflikcie, jaki prowadzimy, nic nie jest takie, jak się z pozoru wydaje.

Minęła ich dziewczyna na wrotkach, w kasku i opinających pośladki spodenkach, kawałek dalej zawróciła i znów przemknęła obok nich, mocno pracując rękami.

– Ile mamy czasu?

Hackett odwrócił się w stronę młodego agenta, chowając dłonie w kieszenie spodni.

– Bardzo się zdziwię, gdy stan, w jakim funkcjonujemy, potrwa dłużej niż tydzień. W Azji trwają już dwie wojny. Atak komunistów na Tajwan jest kwestią dni, jeżeli nie godzin. Już straciliśmy lotniskowiec, a Chińczykom z kontynentu nie spadł nawet włos z głowy. Pamięta pan słowa admirała Yamamoto?

– Nie kojarzę.

– To japoński głównodowodzący floty z czasów drugiej wojny. Po ataku na Pearl Harbor powiedział, że Japonia obudziła śpiącego olbrzyma i napełniła go straszliwą determinacją. Teraz to my próbujemy gołymi rękami udusić azjatyckiego smoka, mimo że dysponujemy nielicznymi atutami. Proszę pomyśleć, jak to się może skończyć.

– Jak? – Thompsonowi zupełnie zaschło w ustach.

– Przegramy – Hackett nie bawił się w niedomówienia. – Świat, jaki znamy, rozpadnie się i nic już nie będzie takie samo jak wcześniej. Proszę mi uwierzyć i korzystać z życia, póki jeszcze czas. To ostatnie dni starego świata.

WASZYNGTON DC – USA

27 lipca 202…

Z miejsca, gdzie stał, widział Potomac, jednak rzeka nie wzbudzała w nim większych emocji. Miał o wiele ważniejsze sprawy na głowie. O’Hara wynajął ten dom parę miesięcy wcześniej, licząc się z tym, że pewnego dnia w jego życiu zajdą nieprzewidziane okoliczności i taka samotnia bardzo mu się przyda.

Dom był niski, jednopiętrowy, z garażem na dwa samochody, sporą spiżarnią i prądotwórczym agregatem w przybudówce. Każdy dostał swój pokój, do salonu i kuchni schodzili tylko wtedy, gdy chcieli coś zjeść. W miarę szybko dawało się stąd dojechać do centrum, co pasowało Carlsonowi, O’Harze już niekoniecznie. Hoffa miał do tego stosunek obojętny.

Chris łyknął dwie aspiryny, popił je wodą z kranu i wyciągnął bolącego kulasa na krześle przylegającym do sofy, zapadając się w poduszki. Wciąż dopadały go mdłości, żebra bolały, a przeklęta noga nie chciała się zginać tak, jak by chciał. Oceniał, że do pełnej sprawności wróci nie wcześniej niż za dwa, trzy tygodnie, a i wtedy nie będzie mógł się forsować. Powoli dawał o sobie znać wiek. Młodszy już nie będzie, a więc i regeneracja postępowała wolniej niż kiedyś. O’Hara krzątał się w kuchni, zaparzył kawy i przygotował jedzenie wyciągnięte wcześniej z zamrażarki. Przyciężkawy, słodkawy zapach lazanii rozszedł się wkrótce po domu, ściągając Marca. Dosyć szybko brudne naczynia wylądowały w zlewie, a oni przysiedli w salonie. O’Hara uznał, że pora wyłożyć karty na stół.

– Pierwsze niepokojące sygnały odebraliśmy już dawno, ale nie potrafiliśmy ich odpowiednio zinterpretować. Generała Coldera zaciekawiło, dlaczego wywiad wojskowy, a dokładniej mówiąc niektórzy jego przedstawiciele, utrzymują częste i nieformalne kontakty z osobami znajdującymi się na usługach chińskich firm i korporacji. Dotyczyło to głównie Huawei, CBC czy China Mobile. Sprawa wypłynęła zupełnie przypadkowo na jednym z rautów, na którym przebywał Colder. Jeden z naszych dyplomatów zauważył, że Stennisa częściej daje się dostrzec przy stoliku, gdzie siedzą prezesi chińskich firm, niż z naszymi.

– To wystarczyło? – zapytał Chris.

– Na początek nie, ale wkrótce pojawiły się kolejne znaki. Pandemia zmieniła wszystko. Okazało się, że wielu zachodnich producentów farmaceutyków i sporo firm zajmujących się biotechnologiami woli przenieść badania do Chin, gdzie kontrola nad nimi jest mniejsza, a i zakres prowadzonych prac o wiele większy.

– Co pan ma na myśli? – twarz Carlsona przybrała barwę popiołu. Nie tak dawno drążył temat pandemii, co stanowiło kolejny punkt zwrotny w jego karierze.

– Pojęcie etyki tam nie istnieje – wyjaśnił pułkownik. – Są jak nazistowscy uczeni prowadzący badania w obozach koncentracyjnych. Ofiary ich nie interesują, liczy się efekt. Pamięta pan tego Włocha…

– Nie kojarzę.

– Jak on się nazywał? – O’Hara popatrzył w sufit, oczekując natchnienia. – Mam. Canavero. Sergio Canavero, neurochirurg. To on w 2016 czy 2018 ogłosił, że jest w stanie przeszczepić głowę.

– I co?

– Badania utajniono. Rozumiecie? Nie zrezygnowano z nich, a utajniono. Ten drań próbował się bawić w stwórcę, ożywiając umarłych.

– Poważnie? – Marc poczłapał do barku nalać sobie kielicha.

– Jak najbardziej. Wyhodowanie wirusa odpowiedzialnego za epidemię COVIDU to przy tym mały pikuś.

– To był wypadek – Chrisowi przed oczami pojawiły się mroczki.

– Akurat. Sam pan w to nie wierzy. Mogę wskazać winnych.

– Naukowcy z Uniwersytetu Północnej Karoliny – Carlson wiedział o tym od dawna.

– Świadomie czy nie, moim zdaniem doprowadzili do zbrodni. Skutki ich przerosły, ale jaki wspaniały materiał do badań. Efekt odczuliśmy wszyscy. Pamiętacie panikę, jaka wówczas zapanowała? Teraz szykują coś podobnego.

– Też wirus?

– Tyle że cyfrowy. Sparaliżują nas, nim zrobimy pierwszy krok. Nasze siły powietrzne ledwie się trzymają. Środki zaradcze, jakie wprowadziliśmy, przyniosą efekty, ale dopiero za parę miesięcy. Owszem, nasze samoloty i okręty są lepsze od chińskich, to akurat nie ulega wątpliwości, tyle że wszystkiego mamy za mało.

– Pozostają sojusznicy.

– Gdy się zorientują, jak niewielką siłą dysponujemy, zaczną kombinować, czy nie lepiej porozumieć się z Pekinem i wymigać z obietnic, jakie nam złożyli. Im też zależy na przetrwaniu, a co tu kryć, znajdą się w bezpośrednim polu rażenia.

– Co Stennis będzie z tego miał?

– To akurat jest proste. Wierzy, że w odpowiednim momencie podpisze porozumienie z Chinami, oddalając od nas widmo całkowitej katastrofy. Wtedy okaże się zbawcą narodu, a stąd już krok do sięgnięcia po najwyższą władzę – O’Hara powiedział to, czego Chris już się domyślał. – Ma poparcie osób na najwyższych stanowiskach.

– Każdego można odwołać – z mocą powiedział Carlson.

– Już to sondowaliśmy. Luźna propozycja i takie tam… – odparł O’Hara niechętnie. – Sugestie napotkały na mur wrogości.

– To Colder kieruje armią, do diabła, a nie Stennis.

– Stennis jest dowódcą wywiadu wojskowego. Na stanowisko powołuje go prezydent, a zatwierdza Senacki Komitet Wykonawczy. Choćbyśmy nawet chcieli, to nie możemy się pozbyć tego sukinsyna, który tkwi jak cierń w naszej dupie.

– Kto jest w komisji? – zapytał Hoffa, zastanawiając się nad ewentualnymi dojściami. – Nie może być przecież, tak że jeden człowiek rozpieprzy cały system.

Tom O’Hara wymownie spojrzał na Carlsona, co ten przyjął z zaskoczeniem.

– Sara… – Marc okazał się bystrzejszy od Chrisa. – Nie oszukujmy się, ona też w tym siedzi.

– To niemożliwe – Chris już parę razy w swoim życiu został wystawiony do wiatru i myślał, że jest odporny na takie ciosy. Okazało się jednak, że nie do końca. Sugestia Marca zabolała bardziej niż się spodziewał.

– Między wami coś było.

Chętnie sam by się napił, próbując złagodzić szok, jaki przeżył.

– Przekazał jej pan jakieś informacje? – wzrok O’Hary przeniósł się na Carlsona.

– Nie.

– Na pewno?

– Nie pamiętam. Parę razy o tym rozmawialiśmy, ale żadne szczegóły nie padły.

Ich romans nie był długi. Zdarzył się i tyle. Teraz poniesie tego konsekwencje. Kiedy ostatni raz sprawdził komórkę, widział, że próbowała się z nim połączyć co najmniej dziesięć razy. Pytanie, jakie się nasuwało, brzmiało – troszczyła się o niego czy też chciała uzyskać całkowitą pewność, że jego nie ma już wśród żywych?

– Cholera.

– Co?

– Mój telefon – aparat leżał na stoliku w sypialni. – Można go namierzyć, a wtedy nas znajdą – zmartwił się. – Dla nich to nie problem.

– Utop złom w Potomacu – poradził Hoffa. – Albo wiesz co, zawiozę go Janice. Niech nad nim popracuje.

Młoda hakerka współpracowała z nimi od dawna. Jej pomoc wydawała się konieczna. Bez osoby sprawnie poruszającej się w systemach informatycznych na dłuższą metę sobie nie poradzą.

– Zrób to – Chris zgodził się bez zastrzeżeń. – Jak najszybciej. Wracając, kup mi aparat na kartę. Najlepiej kilka od razu.

Sprzęt, jakim się posługiwał, był chroniony, ale DIA i tak go namierzą. Wróg był potężny i nieprzewidywalny.

Hoffa wyszedł po pięciu minutach, nie dopiwszy nawet drinka. Chris szczerze żałował, że wciągnął kumpla w tą aferę. Im dłużej babrał się w narodowych brudach, tym mocniej dopadało Chrisa przeświadczenie, że jest za stary do tej roboty.

– Kto jeszcze w tym siedzi? Na pewno macie podejrzenia. Prezydencki doradca o spraw bezpieczeństwa narodowego? Zawsze uważałem go za kanalię.

– Akurat on jest czysty – O’Hara wyprowadził rozmówcę z błędu. – Ludzie z sił specjalnych, szef sztabu 1 Dywizji Kawalerii, trzech generałów dowodzących brygadami, ze strony armii to zdaje się rdzeń spisku. Nie wiem, jak to wygląda w CIA i NSA. Na pewno trochę urzędników z administracji.

– Gubernatorzy?

– Na ten temat nie dysponuję wiarygodnymi informacjami. Może tak, może nie, bardziej obstawiam osoby z instytucji federalnych.

– W takim razie jak Colder zamierza prowadzić wojnę? – padło zasadne pytanie. – Na Pacyfiku rozgniotą nas jak pluskwę, a w kraju będziemy mieli wojnę domową. Sprawdziłem i wiem, że sprzedaż broni jest największa od lat, podobnie jak polaryzacja społeczeństwa. Potrzebny jest tylko pretekst. Jak mi się wydaje, Stennis i jego kumple są gotowi podpalić ten lont.

– Czy to powód, żeby czekać, aż wszystko runie nam na głowę? – O’Hara zmarszczył brwi. – Założyłem mundur i przysięgałem, że będę bronił tego kraju, nie szczędząc wysiłku. Na ile się orientuję, nie jestem w tym osamotniony.

– Patetyczna gadka – prychnął Carlson. – To oczywiście przytyk do mnie.

– Pan już wybrał.

– Czyżby? – siorbnął zimnej już kawy. – Tak dobrze pan mnie zna?

– Nikogo nie chciałem urazić.

Nie pytaj, co kraj może zrobić dla ciebie, ale co ty możesz zrobić dla kraju – słowa JFK znał chyba każdy. Kennedy wypowiedział je w 1961 roku podczas zaprzysiężenia. Zdaniem Chrisa nic nie straciły na aktualności. Stennis najwyraźniej zapomniał, komu złożył przysięgę. Bez konkretnych dowodów mogą jednak skurwielowi nagwizdać. Postawi ich przed sądem, oskarży o zniesławienie, a brudów jest tyle, że da się nimi obdzielić pokaźne grono najwyższych urzędników i wojskowych. Wszystkie dotychczasowe spiski niewiele znaczyły przy tym, co ci wyrachowani bandyci próbowali zrobić. Sądy, prokuraturę i media mogli sobie darować. Wroga należało wytłuc jak szczury w legowisku, szybko i skutecznie. Tu nie było miejsca na wahanie. Sprawy zaszły zbyt daleko.

– Kto stoi po naszej stronie, a przynajmniej jest neutralny? Proszę mi wskazać chociaż jedną taką osobę.

– Admirał Gordon. Dowodzi flotą na Atlantyku.

– Czy ci, o których wspomniał pan wcześniej, będą sabotować rozkazy Coldera?

– Nie sądzę, żeby robili to wprost. Można to robić na wiele sposobów. Mając zaufanych ludzi w łańcuchach dostaw, można przekierować transport amunicji, części zamiennych czy paliwa do innego garnizonu. To sparaliżuje nasze działania.

– Co wtedy?

– Odwojowanie utraconych terenów zajmie miesiące. Wojna, jak nas zapewniano, wcale nie musi trwać krótko. Do tej pory próbowano nam wcisnąć kit, że po tygodniu, góra dwóch, obie strony zasiądą do rokowań. Wojna będzie krótka i niszczycielska. Różni eksperci głosili, że tak właśnie się stanie. Ja wcale nie jestem tego taki pewny. Konflikt może potrwać miesiące i nie stracić na intensywności. Korea już walczy, a to poważnie nas osłabia. Ostatnim razem do zwycięstwa potrzebowaliśmy czterech lat i mobilizacji całego kraju.

– Pan nie mówi poważnie… – twarz Carlsona stała się kredowobiała. Książek o wojnie z Japonią przeczytał swego czasu całą masę. Pearl Harbor, Filipiny, Indochiny, Birma, Midway, Okinawa, mógł tak wymieniać bez końca. Bitwy, kampanie, dowódcy. Nimitz, Halsey, MacArthur, czyżby to wszystko miało się powtórzyć? Tyle że pokonanie ChRL będzie o wiele trudniejszym zadaniem niż cesarskiej Japonii. Mają wysłać armię do Tybetu i Wietnamu? wylądować na Hajnanie? zbombardować Pekin? Konwencjonalnie to będzie niebywale trudne zadanie, broń atomowa to pewien sposób, ale czy politycy pozwolą na jej użycie? I co się stanie, jak wypuszczą już dżinna z butelki?

ZHANJIANG, PROWINCJA GUANGONG – CHIŃSKA REPUBLIKA LUDOWA

27 lipca 202…

– Chen, szef cię woła…

W kantorku siedzieli stłoczeni jak sardynki w puszce, spożywając to, co każdy z nich przyniósł sobie do jedzenia. Chen, najstarszy z nich, zabierał się właśnie do gotowanej ryby, porcji ryżu i warzyw, gdy pojawił się brygadzista. Wezwanie do szefa, co w tym przypadku oznaczało kierownika zmiany.

– Rusz tyłek – warknął ogolony na łyso osiłek o prostackiej twarzy, takich samych manierach i watowanej kurtce na grzbiecie. – Potrzebujesz specjalnego zaproszenia?

Chen odłożył plastikowy pojemnik na półkę i niepewnie wstał. Brygadzista mógłby być jego synem. Na szczęście dla nich obu tak się nie stało. Pracował w porcie od dwudziestu lat, niejedno widział i niejedno przeżył. Takich cymbałów, jak ten przed nim, pracowało tutaj na pęczki. Przed nikim nie będzie się płaszczył. Był dźwigowym, a jak potrzeba to i suwnicowym, należał więc do wykwalifikowanej kadry, na barkach której opierała się cała gospodarka.

Radiotelefon brygadzisty odezwał się, trzeszcząc niczym źle naoliwiony mechanizm.

– Już idzie… tak… przekażę – nadzorca skończył rozmowę, łypiąc spod nastroszonych brwi na Chena. – Już cię tu nie ma.

Biura znajdowały się kilometr dalej, wziął więc rower, wskoczył na siodełko i raźno popedałował wzdłuż nabrzeża, mijając szereg zielonych, czerwonych i brunatnych kontenerów czekających na załadunek.

Zrobiło się ciemno, padał deszcz, a port i tak nie cichł nawet na moment. Ze wszystkich stron dobiegał do Chena łoskot pracujących maszyn. Wszystko, co wyprodukowały fabryki, należało wyekspediować w świat. Afryka, Europa i Stany Zjednoczone czekały na ich produkty. Ostatni rok był trudny, eksport spadł, wielu pracowników wylądowało na bruku. Chen się trzymał, wierząc, że niekorzystne tendencje w końcu się odwrócą, tak jak zapewniała o tym partia i podobny do misia Puchatka przewodniczący.

Właśnie dojechał do końca jednego z magazynów, zwolnił, ustępując drogi sztaplarce i gdy mocniej nacisnął na pedały, musiał gwałtownie skręcić, mając przejazd zablokowany przez piętrowy autokar.

Objechał zawalidrogę, ledwie mieszcząc się pomiędzy nim a kolejnym pojazdem stojącym niemal zderzak w zderzak z pierwszym. Kierowca spojrzał na Chena zdziwiony. Kolumna składała się co najmniej z dziesięciu piętrusów, za nimi stały ciężarówki. Przyciemnione szyby chroniły pasażerów przed niepowołanymi spojrzeniami.

Chen był zdezorientowany. W tym miejscu dokonywano przeładunków towarowych, a nie odpraw pasażerskich. Wycieczkowiec, jak również dwa promy, obsługujące ruch na wyspę Hajnan, zacumowano w zupełnie innym miejscu, po prawej stronie zatoki.

Kolejny zakręt i kolejna niespodzianka. Przed oczami Chena przedefiladowało kilkudziesięciu robotników w granatowych kombinezonach i białych kaskach, ustawionych w równą kolumnę. Chen widział tu takich pierwszy raz. Z portowymi robotnikami to oni mieli tyle wspólnego, co on z farmacją. Od razu zorientował się, że to marynarze i to raczej floty wojennej niż handlowej. Cywilów nie uczono marszu krok w krok.

Biura zarządu były rzęsiście oświetlone.

– Nareszcie jesteś – kierownik zmiany pierwszy dostrzegł Chena i zamachał do niego. – Jest sprawa… chłopak obsługujący tamtą suwnicę słabo sobie radzi.

– Nowy?

– Można tak powiedzieć. Doświadczenie u niego niewielkie. Teorię na wykutą na blachę, ale sam wiesz najlepiej, że nic nie zastąpi praktyki – przełożony poklepał Chena po ramieniu, nie przerywając przemowy ani na chwilę. – Ke Xue 06 ma wypłynąć za cztery godziny. Jak pomożesz młodemu, wyrobicie się o czasie.

Pomoc w tym przypadku oznaczała, że sam będzie musiał zakasać rękawy i zabrać się do roboty. W słowach kierownika wyczuł groźbę, jednak wciąż nie wykonał żadnego gestu mającego potwierdzić gotowość do działania. Na dodatek był zmęczony i obolały.

– O co chodzi? – kierownik przestał grać sympatycznego, stając się tym, kim był w istocie: chamowatym gburem skoncentrowanym wyłącznie na swojej karierze. – Mam się prosić?

– Właśnie kończę zmianę.

– Ach tak – usta przełożonego rozciągnęły się w wymuszonym uśmiechu. – Zapłacimy ci ekstra, a teraz idź, ładunek nie może czekać.

Nie mógł odmówić. Jak zacznie się stawiać, zostanie wywalony z roboty na zbity pysk. Co wówczas zrobi? Praca w porcie to jedna z lepszych rzeczy, jakie go w życiu spotkały. Dobiegał pięćdziesiątki, pochodził ze wsi. Ma tam wrócić i pomagać rodzeństwu w gospodarce? Kolejna gęba do wyżywienia. Zresztą niedługo i tak rodzina znajdzie się na jego łasce, gdy miasto rozrośnie się, coraz łapczywiej zagarniając przylegające tereny. W miejscu, gdzie jako dziecko pasał bydło, stało teraz betonowe blokowisko, powietrze zostało zatrute, a woda i ziemia skażone. To już wolał własną klitkę niedaleko stąd.

Nie odmówił jeszcze z jednego powodu. Rano, gdy już do siebie wróci, wyśle wiadomość. Jego prawdziwych mocodawców bardzo interesowało Zhanjiang. Satelitarne oczy nie wszędzie mogły sięgnąć, więc pracujący na miejscu człowiek był bezcenny. Wynagrodzenie odkładane na bezpieczne konto pozwoli Chenowi na nowe życie. Urwać się z tego kieratu mógł już teraz, trwał z jednego powodu – nienawidził komunistów z całej duszy. Każdy kolejny dzień trwania na służbie uważał za sukces. Skorumpowany do cna system nie może trwać wiecznie. Chciał zobaczyć, jak jego przedstawiciele zadyndają na latarniach. Wierzył, że stanie się to prędzej niż później.

Powoli ruszył w stronę suwnicy, skoncentrowany na każdym szczególe. Ke Xue 06 nie należał do szczególnie dużych kontenerowców, ale był jakiś dziwny. Zamiast trzydziestu członków załogi, tylko podczas jego zmiany na pokład weszło ich kilkuset. Kontenery ustawił zgodnie z wytycznymi, tu nie mógł sobie pozwolić na dowolność. Gdyby to zrobił, bardzo szybko wylądowałby w celi zarządzanej przez siepaczy z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, pracował więc jak gdyby nigdy nic. Skończył o czasie. Od razu kazano mu zjeżdżać. Laury za dobrze wykonaną robotę zbierze kto inny. Ledwie żywy ze zmęczenia opuścił nabrzeże. W sklepiku czynnym całą dobę kupił makaron i jajka, a po namyśle też porcjowanego kurczaka, zapłacił i wyszedł, sięgając po telefon. Z kilkunastu plików wybrał ten służący szyfrowanej łączności. Po kolejnych pięciu minutach wysłał wiadomość. Teraz marzył już tylko o tym, żeby odpocząć. Wieczorem zaczynała się kolejna zmiana. Mozolna orka nie kończyła się nigdy.

SAN DIEGO, KALIFORNIA – USA

28 lipca 202…

Sean Thompson miał mały problem – kapitana marines potraktować jako osobowe źródło informacji czy też jego skromną osobę w ogóle pominąć w raporcie? Po namyśle zdecydował, że przez własną nadgorliwość tylko narobi Hackettowi problemów. Niemniej słów ostrzeżenia kompletnie zlekceważyć nie mógł, a nawet nie chciał. Prawdopodobieństwo tego, że siedzą na beczce prochu, która wkrótce wyleci w powietrze, uznał za duże. Rozbroić tego się nie da, co najwyżej spróbuje zminimalizować straty.

Na początek przejrzał ogólne informacje na temat karteli z Tijuany, próbując wyłowić z zalewu informacji, czy kiedykolwiek ludzie z nimi powiązani kontaktowali się z przedstawicielami Chińskiej Republiki Ludowej. Po godzinie miał dość. Temat nie drgnął o milimetr, a on powoli zaczynał się gubić w niezliczonych szczegółach, z których niewiele w sumie wynikało. Przejrzenie listy chińskich inwestycji w Tijuanie też niewiele przyniosło. Na dłużej skupił się na jednym z przedsiębiorstw z liczną flotą rybackich trawlerów, ale i to sobie odpuścił, nie potrafiąc znaleźć punktu zaczepienia.

Około jedenastej zrobił sobie krótką przerwę, wyglądając przez okno na autostradę przebiegającą w pobliżu kompleksu budynków federalnych. Zwodniczy spokój i temperatura rozleniwiały. Przez moment pomyślał, co będzie robił po opuszczeniu biura. Szykowało się kolejne samotne popołudnie i wieczór. Co prawda znał parę chętnych dziewczyn… jak tylko wyśle SMS-a… poluzował krawat i skupił się na niespodziewanej myśli. Marnował czas, przeszukując internet, mając pod bokiem człowieka, który o chińskich inwestycjach mógł wiedzieć najwięcej. Odsiadka Navarry nie potrwa długo, za parę godzin facet znajdzie się na wolności, a wtedy on zostanie z niczym.

Przeszedł się do laboratorium znajdującym w sąsiednim budynku i odszukał osobę zajmującą się telefonem narkotykowego bossa. Leslie Cohen był jego starym kumplem. Po jarmułce na głowie łatwo się było domyślić jego pochodzenia. Bystry umysł odziedziczył po ortodoksyjnych przodkach. Gdy się poznali, wyglądał jak szkielet dla niepoznaki obleczony skórą i minimalną ilością mięśni. Przez lata nabrał masy, a nawet zarysował mu się brzuch.

– Dobrze, że jesteś – Leslie przygładził lichą brodę. – Wiemy, kto strzelał do Fergusona. Broń należy do…

– Masz jeszcze dostęp do telefonu Navarry? – Thompson niecierpliwie machnął ręką. Sprawa morderstwa szwedzkiego obywatela mogła poczekać, tym bardziej, że mordercę mieli na haczyku.

– Spóźniłeś się. Odesłaliśmy wszystko do aresztu. Za godzinę nasz przyjaciel wychodzi na wolność. Z tego, co wiem, przerzucają tam jeszcze jakieś papiery. – Cohen sięgnął po pączka leżącego w pudełku na biurku. – Częstuj się. Zaraz nic nie zostanie.

– Innym razem – w Seanie narastały emocje. Czuł, że sprawa wymyka mu się z rąk. – Skoncentruj się. Muszę wiedzieć, czy jego komórka była zupełnie czysta.

– Raczej tak – odparł Cohen, przeżuwając słodki kęs. – Niczego podejrzanego tam nie zauważyłem.

– Sprawdziłeś numery telefonów?

– Prawie same dziwki, jak chcesz wiedzieć – cicho zarechotał Leslie. – W jego wieku też chciałbym…

– Co jeszcze?

– Jakieś firmy. Nie pamiętam dokładnie.

– To ważne.

– Obiecujesz, że nie wyjdzie to poza te ściany?

– Masz moje słowo.

Cohen wcisnął do ust resztę miękkiej masy, wytarł upaprane lukrem i kolorową posypką palce w spodnie i wpisał hasło do komputera. Trochę szukał, aż w końcu wyświetliły mu się wszystkie kontakty Navarry.

Telefon okazał się kompletną ściemą. Jak się okazuje, koleś na dymaniu spędzał więcej czasu niż w pracy, co oznaczało, że aparat został odpowiednio przygotowany, ale teraz już mu niczego nie udowodnią.

– Pokaż sieć połączeń.

Cohen, acz niechętnie, spełnił prośbę Seana. Ramona przyjmowała u siebie, ale Monica godziła się na wyjazdy… to kompletnie do niczego nie prowadziło. Tyłek woził taksówkami? Klub masażu, firma strzyżenia psów i druga, wynajmująca łodzie i motorówki, przylegała do… ciekawe.

GLOBAL FISH GROUP. Nie tak dawno ich sprawdzał. W przypadki nie wierzył. To na razie była poszlaka, ale niczego innego nie miał. Zapamiętał adres i nazwisko prezesa.

– Co możesz o nich powiedzieć? – wskazał palcem miejsce na mapie, gdzie mieściła się siedziba przedsiębiorstwa.

– A co to ma wspólnego z Navarrą?

– Być może więcej niż się nam wszystkim wydaje.

– Poczekaj…

Niecierpliwie wpatrywał się w ekran. Cohenowi chwilę zajęło zebranie oficjalnych danych. Wyłoniła się z tego całkiem interesująca mozaika. Otóż GLOBAL FISH GROUP dysponowało przeszło sześćdziesięcioma kutrami i trawlerami do połowów dalekomorskich i przybrzeżnych. Pływali aż na Alaskę. Część złowionych ryb przerabiali sami, ale nie wszystko. Współpracowali z sieciami handlowymi w Meksyku, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

– Myślisz, że mają wspólny interes z kartelem? – Cohen podrapał się po czubku głowy.

– Całkiem możliwe.

– Trawka w tuńczyku – Leslie skrzywił się z obrzydzeniem.

– A koka w makreli – dopowiedział Sean. – Zawijają do większości portów na całym Zachodnim Wybrzeżu.

To było zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Nie stawiał na prochy, a na operacje wywiadowcze. Jeden z okólników, jakie niedawno otrzymali, uczulał agentów na kwestię chińskich jednostek szpiegowskich i badawczych. Do tego dochodziła flota dziesięciu tysięcy wszelkiej maści statków rybackich i przetwórni, jakie grasowały na całym Pacyfiku, nie przestrzegając limitów i terminów połowów, a przy tym używając wielokilometrowych sieci, zagarniających całe ławice. Na niemal każdej z takich jednostek znajdował się ktoś z milicji morskiej współpracującej z chińskim wywiadem. Stanowili olbrzymi problem, jednak łatwo dawali się zidentyfikować. Meksykanie to co innego. Nikt się nie dziwił, gdy ich jednostki pływały blisko amerykańskich portów.

– Prześwietl mi jeszcze tego typa – poprosił Thompson. Właścicielem GLOBAL FISH GROUP był Paulo Zapata. Warto sprawdzić, czy jest taki święty, za jakiego pragnie uchodzić.

Z fotografii spoglądał na nich stateczny mężczyzna o łagodnych rysach i lekkim zaroście pod orlim nosem. Zdjęcie wykonał reporter gazety z Tijuany podczas imprezy dobroczynnej przed paroma laty.

– Spójrz na to. Co roku wspomaga fundację pomagającą rodzinom zamordowanych policjantów, kumpluje się z burmistrzem i chodzi do opery. Prawdziwy fundament lokalnej społeczności.

– Mnie to śmierdzi na kilometr – burknął Thompson, czując, że jest na dobrym tropie.

– Weźmiemy gnoja pod obserwację?

– Możliwe.

Sam niewiele zdziała. Racjonalne wydawało się poszczucie Zapaty kontrwywiadem FBI. Tylko z czym do nich pójdzie? Z telefonem Navarry i podejrzeniami wobec właściciela GLOBAL FISH?

Rozpaczliwie mało.

– Co robisz w weekend? – Cohen, widząc, że Sean skończył, pozamykał programy i teraz na monitorze wyświetlało się logo FBI.

– Pracuję.

– Nie skoczymy na piwo? – zapytał rozczarowany.

– Innym razem – Thompson myślami był zupełnie gdzie indziej. – Wiesz co… przygotuj sobie w domu zapas wody i żarcia, kup baterie do latarki i dodatkową amunicję.

Na Cohenie słowa kumpla zrobiły umiarkowane wrażenie.

– Zupełnie jakbym słyszał moją dziewięćdziesięcioletnią babcię. Ona też wieszczy koniec świata.

– Pozdrów ją ode mnie.

– Mieszka w Izraelu, w kibucu niedaleko wzgórz Golan. Za każdym razem, jak u niej jestem, namawiam ją, by przeniosła się tutaj. Boję się, że któregoś razu zabije ją rakieta Hezbollahu. Mówi mi wtedy, że jeszcze nie przyszedł czas.

– Leslie, ja nie żartuję. Zrób to jeszcze dziś – Thompson wyprostował plecy. – Muszę iść. Odezwę się w poniedziałek.

Dobre rady rozdawał na prawo i lewo, ale jego lodówka świeciła pustkami. Duży sklep miał po drodze do domu. Dziś nie ograniczy się do zakupu samego piwa, czipsów i dań odgrzewanych w mikrofali. Ostatecznie nie będzie się chował przed katastrofą, a stawi jej czoła. Na pracowników instytucji federalnych czekały rozliczne obowiązki.

Właśnie.

Siedząc już przy swoim stanowisku, przejrzał informacje ze świata. Właśnie pokazywano wykresy potencjałów militarnych azjatyckich potęg – Japonii, Tajwanu, ChRL, Singapuru i Malezji. Koreę Północną i Południową, z wiadomych względów, pominięto. Osobno wyświetlono miejsca stacjonowania sił zbrojnych USA – Siódmą Flotę w Sasebo, Saipan, Guam, Diego Garcia, Subic Bay. Być może na laikach robiło to wrażenie, ale nie na nim. Teoretycznie za elektronicznymi znacznikami kryła się konkretna moc, choć w praktyce niekoniecznie tak było. Samoloty i okręty remontowano, oddziały rotowały, żołnierze chorowali i wyjeżdżali na urlopy. To ludzie, a nie roboty. Każda armia to odbicie społeczeństwa, a z tym nie było najlepiej. Wielu młodych południowych Koreańczyków i Japończyków bało się wychodzić z domów, więc jak tu mówić o ich wcieleniu do sił zbrojnych? Neurotycy, wrażliwcy i osoby z zaburzeniami emocjonalnymi, dla których każdy dzień to istna męczarnia, lecz ich życie było tak samo cenne jak każde inne. Jak ich ratować, skoro oni sami tego nie chcą?

Tajwan jakby schodził na drugi plan. Stanowił pretekst, ale cel wojny przedstawiał się trochę inaczej. Hackett odrobinę naświetlił Seanowi temat. Ktoś musi zostać hegemonem, jeden musi ustąpić, by drugi przejął wolne miejsce. Właśnie znaleźli się w punkcie, gdzie żadna ze stron nie zamierzała ustąpić.

W serwisie szło info o zestrzeleniu kolejnego F-16. W kilkadziesiąt godzin to już ich czwarta maszyna. Południowi Koreańczycy swoich stracili dwanaście, komuniści ze trzydzieści. Oberwał też jeden z amerykańskich niszczycieli, który ciągnął teraz do Japonii. Jasne było, że Waszyngton musi odpowiedzieć i zrobić to w sposób spektakularny. Jeżeli powstrzymają się od odwetu, stracą zaufanie sojuszników, a wtedy cała struktura zależności rozsypie się jak domek z kart. Kolejny szczebel drabiny eskalacyjnej. Generał Colder, nie po raz pierwszy, miał trudny orzech do zgryzienia. Od jego dowódczych umiejętności zależało, jaką formę przybierze wojna i kiedy włączą się do niej Chiny.

PENTAGON, ARLINGTON – USA

28 lipca 202…

Ilość dostępnych opcji nie była tak duża, jak się można było spodziewać.

Władze Korei Południowej z prezydentem Yoon Suk-yeolem zostały zepchnięte do narożnika niczym bokser, który nie może sprostać silniejszemu rywalowi. Operacjom odwetowym brakowało siły i zdecydowania, armia skupiła się na łataniu dziur. Zanim okrzepnie, północni wkroczą do Seulu i ogłoszą zwycięstwo. Prawdę mówiąc, niewiele im do tego brakowało.

W takim razie należało sobie zadać pytanie, co zawiodło.

Południowokoreańską armię uważano powszechnie za jedną z najlepszych – i to nie tylko w Azji, ale i na całym świecie, dobrze nasyconą nowoczesnymi środkami walki, nowoczesnym sprzętem oraz liczną. Atak komunistów nie mógł ich zaskoczyć, a jednak obrona nie wytrzymała gwałtownego impetu, jaki na nią spadł. Północnym niewiele brakowało do zamknięcia kotła. Teraz pozostawało liczyć na to, że korpusy, które nieustannie parły do przodu, w pewnym momencie staną z braku paliwa i amunicji. Ich logistyka uległa niebezpiecznemu wydłużeniu. Taylor na pewno zdawał sobie z tego sprawę.

Bardziej na południe sytuacja wyglądała mocno nieciekawie – północnokoreańskie grupy specjalne atakowały wojskowe konwoje, posterunki policji, paliły stacje benzynowe i zabijały każdego, kto wyróżniał się na tle lokalnej społeczności. Zastrzelono burmistrzów Sejongu i Ulsan oraz wiceburmistrza Incheon, przywódcę największego związku zawodowego, prezesów paru przemysłowych konglomeratów i przedstawicieli lokalnych władz. Giełdę zamknięto tego samego dnia, kiedy wybuchła wojna. Rynki walutowe azjatyckich państw notowały spadki. Pompowanie pieniędzy w gospodarki państw nie biorących udziału w wojnie niczego nie zmieniało. Inwestorzy uciekali, a obywatele wypłacali gotówkę na potęgę. Od kompletnego gospodarczego załamania dzielił ich zaledwie krok.

Ogólny obraz Seulu pokazywał dziesiątki pożarów opasujących miasto od północy i zachodu. Drogi na południe zostały zakorkowane, uniemożliwiając przejazd wojskowym konwojom, co sprawiało, że te stawały się celami ataków. Na międzynarodowym lotnisku straszyły wraki wypalonych pasażerskich liniowców.

Co mogą zrobić? Co konkretnie on może zrobić?

Po pierwsze należało kupić czas, zatrzymać ofensywę, uporządkować własne szyki i odrzucić wroga z powrotem za linię demarkacyjną.

Po drugie przetworzyć terabajty danych. Informacje spływały do centrum dowodzenia w takich ilościach, że do ich obróbki należało wykorzystać sztuczną inteligencję. Dla Coldera najważniejsze były jednak obrazy, to nimi się karmił i one nadawały sens jego istnieniu. Prezydent, na szczęście, się nie wtrącał. Po pierwszym uderzeniu głowę państwa przeniesiono do zapasowego centrum dowodzenia w Maryland, uznając Biały Dom za miejsce zbyt narażone na atak. Colder nie ruszył się z Pentagonu. Przynajmniej na razie nie widział takiej potrzeby. Wojna z państwem, o którym zawsze wypowiadał się z pogardą, nie zmusi go do ucieczki i chowania się kilkaset metrów pod ziemią.

– Co w tej chwili mamy nad Seulem? – pytanie zadał pewnym głosem, głośniej niż powinien.

– Klucz F-16, wykonuje zadanie na wschód od Namyangju. Może je przekierować…

– Co jeszcze?

– Drona MQ-9.

– Doskonale – Colder przespacerował się kawałek, by lepiej uchwycić szczegóły wyświetlane na monitorze.

Spoglądał na zmotoryzowaną kolumnę północnych, której czołowy pojazd rozbił improwizowaną barykadę z autobusów niedaleko dzielnicy Nowangu. Charakterystyczna linia rzeki Han-Gang biegła bardziej na południe.

Z prowadnicy drona zeszła rakieta powietrze-ziemia i po chwili uderzyła w prowadzący czołg, zmieniając go w kulę ognia. Zastopowało to działanie Północnych Koreańczyków tylko na minutę.

Zniszczony wóz został zepchnięty na bok, a kolumna potoczyła się dalej.

Centrum zadrżało po tym, jak kolejny pocisk balistyczny krótkiego zasięgu detonował w dzielnicy rządowej. Precyzja takich ataków była minimalna, ale komunistom chodziło o efekt. Podobnych rakiet wystrzelić mogli setki, klepali je na wpół chałupniczymi metodami, wyposażając w celownik inercyjny. Chcąc pokonać Kima, należało wybić mu kły, w tym przypadku eliminując wyrzutnie. Później przyjdzie czas na ciężką artylerię i całą resztę.

– Panie generale, to wyciągi, o które pan prosił wcześniej – od młodego analityka dostał teczkę z nieobrobionymi materiałami wywiadu. Nie ze wszystkimi rzecz jasna, ale tymi, które uznano za ważne.

– Dziękuję.

Zajrzał tam natychmiast. Materiały obejmowały ostatnie dwadzieścia cztery godziny i pochodziły z Korei i ChRL. Chiny interesowały Coldera szczególnie. Zwiad satelitarny wykrył, że większość okrętów chińskiej floty wojennej rzuciła cumy i wyszła w morze, samoloty zostały przebazowane na zapasowe lotniska, a jednostki wojsk rakietowych postawione w stan gotowości. Sygnały o stopniowej mobilizacji sił bezpieczeństwa – milicji i wszelkich formacji pochodnych – napływały już od dawna. W porcie w Zhanjiang na kontenerowiec zamustrowano kilkuset marynarzy. Jeżeli to nie jest wstęp do operacji desantowej, to cóż by innego?

Na koniec przeczytał, że w Tajpei opozycyjne partie polityczne, związki zawodowe i wszelkie postępowe organizacje planują zorganizować wiec w obronie pokoju. Władze nie wydały jeszcze zgody. Bano się prowokacji. I słusznie. W obecnej, napiętej sytuacji wszystko mogło się wydarzyć. ■

Rozdział trzeci

TAJPEJ – REPUBLIKA CHIŃSKA

28 lipca 202…

Po tygodniach nieustającej katorgi w końcu doczekali się wolnego dnia. Nagrodą za trudy i wyrzeczenia była wycieczka do stolicy, na którą, jak uważał Chang, w pełni zasłużyli. Od ich ucieczki z Hong Kongu po serii burzliwych demonstracji, po obóz na Filipinach, gdzie zostali zwerbowani i przyjazd na Tajwan, wciąż znajdowali się w ruchu. Nie raz dziwił się, że to wszystko wytrzymał. Z początkowej, całkiem licznej grupy został tylko on i Szeng. Kilku złapała chińska bezpieka, paru zostało na Filipinach, próbując na nowo ułożyć sobie życie, a on i Szeng wstąpili do armii. Kłopot w tym, że sami nie wiedzieli, w siłach zbrojnych jakiego państwa służyli. Na pewno nie należeli do armii Tajwanu ani do żadnej jednostki US Army, Marines czy Navy. Brygadę zorganizowała i w głównej mierze finansowała CIA. Prawie dwa tysiące ludzi wesprze obronę wyspy, gdy dostaną taki rozkaz. W oddziale Czanga znajdowali się nie tylko Chińczycy z kontynentu, ale i Filipińczycy oraz Nepalczycy. Większość z nich już odbyła służbę wojskową. Takich zapaleńców jak on i Szeng było niewielu. Rygorystyczne szkolenie odbywało się pod okiem instruktorów z CIA i tajwańskich sił specjalnych. Mogli walczyć jak regularny oddział, jak i prowadzić działania partyzanckie i terrorystyczne. O pójściu do niewoli nie mogło być mowy. Czangowi groził wyrok śmierci. Komunistyczna bezpieka mu nie daruje, bo sporo nabruździł, od chuligańskich ekscesów po akcje o charakterze dywersyjnym. Paru czerwonych posłał już do piachu. Zabijać się nie bał, a odpowiednie umiejętności przyswoił sobie na szkoleniach. Mimo że nie imponował wzrostem, drzemała w nim skumulowana siła, ciało nabrało masy, a dłonie stwardniały od nieustannego uderzania w ćwiczebne maty.

Wycieczkę do Tajpej planował od dawna. Ileż można się gapić w tarczę na strzelnicy i ciągle te same twarze kolegów. Potrzebował odmiany i chwili swobody.

Z Hualien, gdzie znajdował się obóz treningowy, pojechali autobusem. Powrót zaplanowali na osiemnastą. Parę godzin wystarczy, by obejrzeć główne atrakcje – słynną tajpejską Stojedynkę i mauzoleum Sun Yat-sena. Potem zjedzą na mieście i powłóczą się ulicami. Może poderwą jakieś dziewczyny. Byłoby miło.

W autobusie zajęto wszystkie miejsca, co Czang przyjął zaskoczeniem. Od wielu podróżnych biło niezdrowe podniecenie. Najwyraźniej do czegoś się szykowali. Był zbyt bystrym obserwatorem, by takie szczegóły umknęły przed jego wzrokiem. Sam inspirował uliczne bójki i zadymy. Specyficzny zapaszek strachu, emocji i desperacji był mu doskonale znany.

Wysiedli wraz z tłumem i kawałek pomaszerowali wraz z nim. Ponad zgromadzonymi przeleciał policyjny śmigłowiec. Czanga zdumiewało to, że wszyscy kierowali się w stronę centrum miasta.

– Wystarczy tego dobrego – skinął na Szenga i przez luki w tłumie idącym całą szerokością ulicy wydostali się na otwartą przestrzeń.

W bocznej uliczce stał…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej