Okładka

Strona tytułowa

Ty Gibson

Zakochani bez końca

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału:

An Endless Falling in Love

Przekład:

Agnieszka Kluska

Projekt okładki:

Dariusz Borowiecki

Korekta:

Monika Anulak

Redakcja techniczna:

Ryszard Augustyn

Copyright © 2003 by Pacific Press® Publishing Association

Copyright for the Polish edition © 2009 by Fundacja Źródła Życia

Printed in Poland

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-60271-20-9

ISBN 978-83-65311-00-9 (epub)

ISBN 978-83-65311-01-6 (mobi)

ISBN 978-83-60271-65-0 (mp3)

W sprawach zamówień należy zwracać się do wydawcy:

ORION plus

Skrytka pocztowa 39, 26−600 Radom

tel.: 046 857 28 99

e−mail: orionplus@interia.pl

sklep internetowy: www.orionplus.pl

Skład i druk:

telefon: 046 857 13 54

e−mail: alterna@fzz.pl

www.fzz.pl/alterna

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Modlitwa pisarza

Czas się zakochać

Rozdział pierwszy Wyobraź sobie... ŻYCIE W WIECZNOŚCI

Rozdział drugi Starożytna miłość TRÓJCA

Rozdział trzeci Owoc miłości STWORZENIE

Rozdział czwarty Związek bez ryzyka ZNACZENIE

Rozdział piąty Ryzyko miłości WOLNA WOLA

Rozdział szósty Kulisy zdrady BOSKI ZAMYSŁ

Rozdział siódmy Porzucona miłość GRZECH

Rozdział ósmy Motyw kłamcy SZATAN

Rozdział dziewiąty Zakryte, aby odkryć USPRAWIEDLIWIENIE

Rozdział dziesiąty Miłość schodzi na ziemię WCIELENIE

Rozdział jedenasty Bliżej niż aniołowie PRZEZNACZENIE

Rozdział dwunasty „Wszechżarliwy” ogień miłości BOSKIE UCZUCIE

Rozdział trzynasty Urzekający KRZYŻ

Rozdział czternasty Nie władca, lecz mąż PRAWO

Rozdział piętnasty Serce, które widzi i czuje PRZYMIERZE

Rozdział szesnasty Za zasłoną WSTAWIENNICTWO

Rozdział siedemnasty Zaborcza miłość SĄD

Rozdział osiemnasty Zakochując się na odległość UŚWIĘCENIE

Rozdział dziewiętnasty Bosko-ludzki związek DYSCYPLINA

Rozdział dwudziesty Miłość liczy dni ADWENT

Rozdział dwudziesty pierwszy Rozkosz na wieki NIEBO

WYJAŚNIENIE SKRÓTÓW BIBLIJNYCH:

STARY TESTAMENT

Biblia Warszawska

skrót

Biblia Tysiąclecia

skrót

I Księga Mojżeszowa

I Mojż.

Księga Rodzaju

Rdz

II Księga Mojżeszowa

II Mojż.

Księga Wyjścia

Wj

III Księga Mojżeszowa

III Mojż.

Księga Kapłańska

Kpł

IV Księga Mojżeszowa

IV Mojż.

Księga Liczb

Lb

V Księga Mojżeszowa

V Mojż.

Księga Powtórzonego Prawa

Pwt

Księga Jozuego

Joz.

Księga Jozuego

Joz

Księga Sędziów

Sędz.

Księga Sędziów

Sdz

Księga Rut

Rut

Księga Rut

Rt

I Księga Samuela

I Sam.

1 Księga Samuela

1 Sm

II Księga Samuela

II Sam.

2 Księga Samuela

2 Sm

I Księga Królewska

I Król.

1 Księga Królewska

1 Krl

II Księga Królewska

II Król.

2 Księga Królewska

2 Krl

I Księga Kronik

I Kron.

1 Księga Kronik

1 Krn

II Księga Kronik

II Kron.

2 Księga Kronik

2 Krn

Księga Ezdrasza

Ezdr.

Księga Ezdrasza

Ezd

Księga Nehemiasza

Neh.

Księga Nehemiasza

Ne

Księga Estery

Est.

Księga Estery

Est

Księga Joba

Job

Księga Hioba

Hi

Księga Psalmów

Ps.

Księga Psalmów

Ps

Księga Przypowieści

Przyp.

Księga Przysłów

Prz

Księga Kaznodziei Salomona

Kazn.

Księga Koheleta

Koh

Pieśń nad Pieśniami

P.n.P.

Pieśń nad Pieśniami

Pnp

Księga Izajasza

Iz.

Księga Izajasza

Iz

Księga Jeremiasza

Jer.

Księga Jeremiasza

Jr

Treny

Tr.

Lamentacje

Lm

Księga Ezechiela

Ez.

Księga Ezechiela

Ez

Księga Daniela

Dan.

Księga Daniela

Dn

Księga Ozeasza

Oz.

Księga Ozeasza

Oz

Księga Joela

Joel

Księga Joela

Jl

Księga Amosa

Am.

Księga Amosa

Am

Księga Abdiasza

Abd.

Księga Abdiasza

Ab

Księga Jonasza

Jon.

Księga Jonasza

Jon

Księga Micheasza

Mich.

Księga Micheasza

Mi

Księga Nahuma

Nah.

Księga Nahuma

Na

Księga Habakuka

Hab.

Księga Habakuka

Ha

Księga Sofoniasza

Sof.

Księga Sofoniasza

So

Księga Aggeusza

Ag.

Księga Aggeusza

Ag

Księga Zachariasza

Zach.

Księga Zachariasza

Za

Księga Malachiasza

Mal.

Księga Malachiasza

Ml

NOWY TESTAMENT

Ewangelia Mateusza

Mat.

Ewangelia Mateusza

Mt

Ewangelia Marka

Mar.

Ewangelia Marka

Mk

Ewangelia Łukasza

Łuk.

Ewangelia Łukasza

Łk

Ewangelia Jana

Jan

Ewangelia Jana

J

Dzieje Apostolskie

Dz. Ap.

Dzieje Apostolskie

Dz

List do Rzymian

Rzym.

List do Rzymian

Rz

I List do Koryntian

I Kor.

1 List do Koryntian

1 Kor

II List do Koryntian

II Kor.

2 List do Koryntian

2 Kor

List do Galacjan

Gal.

List do Galatów

Ga

List do Efezjan

Ef.

List do Efezjan

Ef

List do Filipian

Fil.

List do Filipian

Flp

List do Kolosan

Kol.

List do Kolosan

Kol

I List do Tesaloniczan

I Tes.

1 List do Tesaloniczan

1 Tes

II List do Tesaloniczan

II Tes.

2 List do Tesaloniczan

2 Tes

I List do Tymoteusza

I Tym.

1 List do Tymoteusza

1 Tm

II List do Tymoteusza

II Tym.

2 List do Tymoteusza

2 Tm

List do Tytusa

Tyt.

List do Tytusa

Tt

List do Filemona

Filem.

List do Filemona

Flm

List do Hebrajczyków

Hebr.

List do Hebrajczyków

Hbr

List Jakuba

Jak.

List Jakuba

Jk

I List Piotra

I Piotra

1 List Piotra

1 P

II List Piotra

II Piotra

2 List Piotra

2 P

I List Jana

I Jana

1 List Jana

1 J

II List Jana

II Jana

2 List Jana

2 J

III List Jana

III Jana

3 List Jana

3 J

List Judy

Judy

List Judy

Jud

Objawienie Jana

Obj.

Apokalipsa Jana

Ap

O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty biblijne zaczerpnięto z Biblii Warszawskiej – Nowego Przekładu Pisma Świętego, wydanej przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne w Polsce. Skrót BG oznacza Biblię Gdańską, wydaną przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, skrót UBG oznacza uwspółcześnioną Biblię Gdańską wydaną przez Fundację Wrota Nadziei, skrót BT – Biblię Tysiąclecia, wydaną przez Wydawnictwo Pallottinum, skrót BJW – Biblię Jakuba Wujka, skrót AKJV – American King James Version.

Modlitwa pisarza

Boże, wspaniały i wszechpotężny,

zstąp, Panie, i weź mój umysł w swe ręce,

a moje myśli niech będą Twoimi,

aż do ostatniej linijki.

Jakże mam mówić o Tobie,

skoro przewyższasz wszystko, nieobjęty Boże...

Ludzkie słowa tchną tylko ciemnością,

dopóki Ty nie przemówisz i nie przenikniesz jej.

Niech Twoje serce mocno we mnie bije,

pulsuje głęboko, bym mógł wiedzieć i czuć,

malując przed czytającymi

jasny obraz Twych myśli i uczuć.

Czas się zakochać

„A gdy znowu przechodziłem koło ciebie
i widziałem cię, oto nadszedł twój czas, czas miłości.
Wtedy rozpostarłem nad tobą poły swojej szaty
i nakryłem twoją nagość,
związałem się z tobą przysięgą
i zawarłem z tobą przymierze
− mówi Wszechmocny Pan − i stałaś się moją”.

Księga Ezechiela 16, 8

Rozdział pierwszy
Wyobraź sobie...
ŻYCIE W WIECZNOŚCI

Obudź moją duszę do świetlistych snów,

do najsłodszych chwil życia,

choć spowija mnie zatrważająca,

wszechobecna ciemność.

Wciąż brzmi w mych uszach delikatny szept:

wszelka miłość, jaką kiedykolwiek znałeś,

jest okruchem boskiej miłości podarowanej tobie

w każdej cudownej chwili życia.

„Dlaczego ktokolwiek chciałby żyć wiecznie? W każdym bądź razie nie ja! Próbuję zebrać odwagę, żeby zakończyć swoje życie”.

Egitę poznałem na Łotwie, pięknym bałtyckim kraju o niemalże bajkowym uroku. To kraj bogaty w szczęśliwe opowieści i umiłowanie pokoju. Jednak w czasie, gdy piszę tę książkę, zdawać by się mogło, że jego mieszkańcy jakby zatrzymali się w czasie, żyjąc pozostałościami niedawnej tragicznej historii. Wspaniali ludzie zostali głęboko skrzywdzeni i bezlitośnie zdominowani przez sowieckich najeźdźców. Wielu z nich stało się ateistami, nie próbując dopasować obrazu dobrego Boga do ich koszmarnej egzystencji. Egita była jedną z tych niewierzących, albo przynajmniej starała się taką być. Przychodziła na wykłady, które prowadziłem, choć nie szukała tam wytchnienia od ciemnych obrazów, które ją nawiedzały. Najprawdopodobniej traktowała te spotkania jak nową rozrywkę, jakiej mógł dostarczyć amerykański mówca.

Mimo iż zagadnienie życia wiecznego nie było tematem mojego wystąpienia tego wieczoru, wspomniałem o tym przy jakiejś okazji. Kiedy tylko wypowiedziałem te potężne słowa, Egita była tak zniesmaczona wyobrażeniem życia wiecznego, jakie pojawiło się w jej umyśle, że najwyraźniej nic innego już nie słyszała. Nie sposób było nie zauważyć odczuwanego przez nią dyskomfortu, gdyż siedziała zaledwie trzy rzędy ode mnie, po prawej stronie. Kiedy tylko wykład się skończył, przecisnęła się do przodu. Myśląc, że jakiś urojony Bóg czyni nam łaskę, dając życie wieczne, odczuła taką frustrację, iż stwierdziła, że musi mi powiedzieć, jak bardzo odpychająca jest dla niej ta perspektywa. Na jednym oddechu Egita wyrzuciła z siebie tragiczną opowieść:

− Sowieccy żołnierze przyszli do naszego domu. Najpierw strzelili ojcu w głowę. Potem zgwałcili mnie i moją matkę i kazali moim braciom i narzeczonemu na to patrzeć. Potem zabili także ich. Mojej matce i mnie kazano zebrać na trawniku przed domem wszystko, co miało jakąś prawną lub sentymentalną wartość − akt małżeństwa, akty urodzenia, rozliczenia finansowe i także zdjęcia. Wszystko zostało spalone. Potem zabrali matkę i od tamtego dnia nigdy więcej jej nie widziałam.

Ból w oczach tej kobiety był nie do zniesienia. Utkwiłem oczy w podłodze, szukając ulgi. Czułem jak wzbierają we mnie łzy.

− Życie to nic innego jak cierpienie − ciągnęła. − Nie chcę przeżyć nawet kolejnego dnia. Życie wieczne byłoby torturą.

Kiedy Egita mówiła, zrozumiałem, że dla niej życie wieczne niczym nie różni się od tego − to tylko więcej brutalności, cierpienia, niedorzeczności i bólu. Życie, jakie poznała, nie było warte życia. W jej zrozumieniu życie wieczne pozbawiłoby ją możliwości uwolnienia się od tego ciężaru.

− Jest to w każdym razie niedorzeczny wymysł − powiedziała, odwracając się, żeby odejść. − Nie wierzę w Boga, więc niech zachowa dla Siebie to życie wieczne. Nie chcę go.

Tak nie mówi prawdziwa ateistka.

„Nie wierzę w Boga, więc niech sobie zachowa to życie wieczne”?

W tym jednym zdaniu złamana kobieta najpierw zaprzeczyła istnieniu Boga, a zaraz potem odniosła się do Jego oferty życia wiecznego, jak gdyby jednak istniał.

− Egito − powiedziałem ostrożnie, gdy ruszyła w stronę drzwi − dasz mi szansę coś wytłumaczyć?

Popatrzyła na mnie wzrokiem, który zdradzał, co kryje się pod tą twardą powierzchownością. Widziałem na jej twarzy pragnienie pomieszane z rozpaczą i postanowiłem spróbować przeniknąć jakoś te rany. Chciałem obudzić w niej to niedawne pragnienie Boga, którego nie była w stanie w pełni odrzucić.

− Czy potrafisz powiedzieć cokolwiek, co może to zmienić? − zaczęła pojednawczo.

− Myślę, że to, co powiem, wiele zmieni, ale przez chwilę musisz ze mną współpracować i zrobić coś trochę dziwnego i pewnie trudnego.

− Co takiego? − zapytała nerwowo.

− Zamknij oczy.

Zawahała się.

− Egito, proszę... − naciskałem delikatnie. − Zamknij oczy.

Posłuchała.

− Chcę, abyś sięgnęła teraz pamięcią do najszczęśliwszych momentów swojego życia. Przypomnij sobie ludzi, którzy doprowadzali cię do śmiechu albo płaczu z radości. Przypomnij sobie rozmowy z nimi.

W ciszy przyglądałem się, jak ostre rysy zaczynają łagodnieć. Delikatny uśmiech pojawił się na jej ustach, a po policzkach zaczęły spływać łzy.

Kiedy Egita otworzyła oczy, zapytałem:

− Co zapamiętałaś?

Nieśmiało opowiadała o wyprawach rodzinnych nad brzeg jeziora, niedaleko rodzinnego domu.

− To było takie zabawne, kiedy tata holował mnie na plecach i wypływał daleko w głąb jeziora, udając, że jest wielorybem.

Jej głos brzmiał tak melodyjnie, kiedy mówiła „tata”.

Opowiadała o czasach, kiedy mama rozmawiała i śmiała się z nią do późna w nocy.

− Mama mnie kochała i zawsze o tym wiedziałam. Była taka piękna i taka dobra.

Później głos Egity łamał się, kiedy przypominała sobie niezrównaną radość zakochania. Opowiadała o młodym człowieku, który zdobył jej serce jako najlepszy na świecie przyjaciel. Wychwalała jego zalety i komplementowała urok osobisty.

− Miłość do Edgara była najszczęśliwszym i najwspanialszym uczuciem, jakiego kiedykolwiek doświadczyłam. Kochanie go i bycie kochaną przez niego było wszystkim, czego w życiu pragnęłam.

− Właśnie − skomentowałem.

Gdy te wzruszające obrazy stały jeszcze świeżo przed jej oczyma, zacząłem wyjaśniać, na czym polega życie wieczne.

− Egito, teraz, kiedy przypomniałaś sobie najlepsze doświadczenia swojego życia, jesteś gotowa, żeby wyobrazić sobie życie wieczne. Egito, życie wieczne to jakby uwiecznienie tych szczęśliwych chwil, to jak nieustanne przeżywanie takich momentów. Życie wieczne będzie jak miłość do twojego ojca i bycie przez niego kochanym. Jak kochanie matki i bycie obdarzonym jej miłością. A w szczególności, Egito, życie wieczne będzie nieustannym zakochiwaniem się w twoim najlepszym Przyjacielu.

Najpierw popatrzyła na mnie bardziej ze zmieszaniem niż ze zrozumieniem. Jednak po dłuższej chwili zdawało się, jakby obudziła się ze złego snu, który był tylko ułudą. Chwyciła się za głowę, jakby jej serce − serce, przeniknięte ogromnym bólem − odnajdywało w ciemności drogę do światła.

− Co masz na myśli? − zapytała, oddychając głęboko.

− Egito − wyjaśniałem − życie wieczne jest nieskończonym zakochiwaniem się w najpiękniejszej i najbardziej wartościowej Osobie we wszechświecie − w Bogu. Wszelka miłość, jakiejkolwiek w życiu zasmakowałaś, ma swój początek w Jego sercu wypełnionym zdumiewającą miłością. Spędzanie z Nim życia wiecznego będzie doświadczaniem nieustającej, coraz głębszej, szczęśliwej miłości.

Egita delikatnie uśmiechnęła się po raz drugi.

Mimo iż musieliśmy wyjaśnić wiele zagadnień dotyczących tego, gdzie był Bóg w czasie, kiedy na jej rodzinę spadły takie tragedie, nie przestawała przychodzić na moje wykłady, a ja mogłem patrzeć, jak zakochuje się w Bogu. Dla tej kobiety życie wieczne zaczęło się tu i teraz.

Zauważyłeś, że Jezus mówił o życiu wiecznym tylko w tych kategoriach?

„A to jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś” (Jan 17, 3).

Fascynujący dobór słów, nieprawdaż?

Zbawiciel nie zdefiniował życia wiecznego ze względu na czas trwania, mówiąc: „Życie wieczne to życie bez końca przez miliony i biliony lat”. Objaśniał, że życie wieczne to jakość życia, której istota leży w poznaniu Boga.

Co jednak Jezus ma na myśli w praktycznym tego słowa znaczeniu? Co tak naprawdę poznamy, znając Boga, i jak ta wiedza ukształtuje jakość naszego życia?

„Bóg jest miłością, a kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim” (I Jana 4, 16).

Logiczne wydaje się stwierdzenie, że ci, którzy poznają Boga, poznają Go takim, jakim jest.

Nie można zanurzyć się w oceanie i pozostać suchym, gdyż ocean to woda.

Nie można wygrzewać się w promieniach słońca i nie ogrzać się, gdyż słońce jest ogniem.

Nie można poznać Boga i nie zostać zanurzonym w Jego miłości oraz nie być ogrzanym Jego ciepłem, gdyż Bóg to miłość. Poznawanie Boga to doświadczanie w relacji z Nim doskonałej miłości, co oznacza poznanie, czym i kim On jest. Jeżeli, tak jak mówi Pismo, Bóg jest miłością, to życie wieczne z Nim będzie nieustanną podróżą w głąb cudownej i szczęśliwej miłości.

To właśnie Jezus miał na myśli, mówiąc: „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie”. Zważmy na Jego własne wyjaśnienie:

„Ja w nich, a Ty we mnie, aby byli doskonali w jedności (...). Ojcze! Chcę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną, gdzie Ja jestem, (...) gdyż umiłowałeś mnie przed założeniem świata. Ojcze sprawiedliwy! I świat cię nie poznał, lecz ja Cię poznałem i ci poznali, że Ty mnie posłałeś; i objawiłem im imię Twoje, i objawię, aby miłość, którą mnie umiłowałeś, w nich była, i Ja w nich” (Jan 17, 23−26).

Niesamowite!

Jakie wspaniałe objawienie prawdziwego znaczenia życia! Nie może umknąć nam tutaj, co naprawdę przekazał Jezus. Życzę ci, aby to głębokie zrozumienie prawdziwego Bożego celu dla twojego życia, całkowicie wpłynęło na twoje myśli i uczucia i odmieniło je.

Po pierwsze, zauważ, że Jezus mówi o swoim pragnieniu. Widzimy tutaj Boga pełnego głębokiej i żarliwej pasji. Moje i twoje wieczne zbawienie nie jest stoickim przedsięwzięciem Boga, suchym obowiązkiem. Jezus nie modli się: „Ojcze, zachowaj ich nędzne życie, gdyż tego oczekiwano by po Bogu. Może da się zepchnąć ich w jakiś daleki zakamarek wszechświata”.

Nie! On mówi: „Ojcze, pragnę, aby oni byli ze Mną tam, gdzie i Ja jestem”.

On tęskni do przebywania z nami teraz i na wieki.

O, Boże wielkiej żarliwości,

Zapal we mnie ten sam ogień,

Jaki płonie w Twoim sercu,

Bym równie mocno pragnął być z Tobą.

Zatrzymajmy się teraz na chwilę, żeby zastanowić się, dlaczego Jezus pragnie, abyśmy z Nim byli. Bez wątpienia w sposób świadomy i bardzo emocjonalny mówi o miłości, jaką dzielił z Ojcem od zawsze: „Umiłowałeś mnie przed założeniem świata”. Później jednak rozpacza, dlatego że my jesteśmy nieświadomi tej zdumiewającej miłości. Nie „poznaliśmy” Ojca − lamentuje. Nasz upadek w grzech był w rzeczywistości porzuceniem Bożej miłości. Jezus przychodzi więc do nas w naszej szczególnej potrzebie. „Objawia” piękno Bożego charakteru przed naszym zamglonym wzrokiem i przytępionym słuchem. Czyni to z jednego tylko względu: aby wciągnąć nas do intymnego kręgu miłości, jaka przepływa i rozkwita między Nim a Ojcem. Pragnie On z całego serca, abyśmy my − tak, ty i ja − na wieki żyli otoczeni strumieniem wspaniałej Bożej miłości. Jasno określony został najwyższy cel naszego Zbawcy: „Aby miłość, którą Mnie pokochałeś, była w nich, i Ja w nich”.

Oby te słowa, wyrażające boski zamiar, mogły zaprzeć ci dech w piersiach!

Zwróć również uwagę na zagadnienie jedności, o jakiej wspomniał Jezus. Życie wieczne, obwieścił, oznacza poznanie Boga. Definiuje później to pojęcie jako stanie się całkowitą jednością z Synem, w jedności, jaką dzieli On z Ojcem: „Ja w nich, a Ty we Mnie, aby mogli być doskonali w jedności”.

O czym jest tutaj mowa?

Kiedy Jezus zdefiniował jakościową istotę życia wiecznego, zdecydował się na wybór chyba najbardziej intymnych słów z całego Pisma Świętego. Życie wieczne − wyjaśnia − znaczy poznać Boga. Jezus użył tutaj biblijnego określenia odnoszącego się do seksualnej wspólnoty (I Mojż. 4, 1) jako symbolu duchowej wspólnoty z Bogiem. Nie powiedział, że życie wieczne to analizowanie Boga czy intelektualizacja Boga, lub poznawanie i przyswajanie faktów dotyczących Boga, czy też odprawianie uroczystości dla Boga. Nie powiedział, że życie wieczne, to życie bez końca w bogatych pałacach czy przechadzanie się ulicami ze złota. Jezus miał na myśli coś o wiele bardziej osobistego i głębokiego. Poznać Boga to zanurzyć się bezgranicznie w Jego miłości, która, jak mówi Jezus, obejmuje złączenie się w jedno z Bogiem.

Na następnych stronach tej książki dowiemy się, że Bóg przygotował dla nas intymną wspólnotę z Nim; zażyłość, która rozumiana jest najpełniej, jeżeli przyrównamy ją do najbardziej bliskiego związku znanego nam, ludziom − małżeństwa.

Póki co, chciałbym, abyś przygotował się na dalszą część naszej podróży tak, jak zrobiła to Egita − zamknij oczy i przypomnij sobie najszczęśliwsze chwile twojego życia. Przypomnij sobie ludzi, dzięki którym śmiałeś się do łez. Przywiedź na pamięć przede wszystkim (lub wyobraź sobie, jeżeli musisz) jak to jest zakochać się. Te tak przyjemne myśli i uczucia są zaledwie przedsmakiem życia wiecznego.

Rozdział drugi
Starożytna miłość
TRÓJCA

Dostrzegam

kuszący zarys,

nie widzę wyraźnych szczegółów,

nim przez zasłonę

do Ciebie sięgnę.

Całe stworzenie i całe biblijne objawienie stanowi delikatną zasłonę, prowokacyjnie wiszącą przed naszymi oczyma, kusząc serca, aby dostrzec choć fragment ukrytej za nią tajemnicy.

Forma fizyczna?

Tak, ale i coś więcej.

Jest to kształt samej rzeczywistości, zaczerpnięty z serca Projektanta.

Tajemnica ta, którą niebawem nazwę, jest źródłem wszelkiego piękna. Jest prawdą absolutną, która kryje się za wszystkim, co prawdziwe. Jest to ogromna rzeka dobra, wypływająca ze wszystkiego, co prawdziwie dobre.

Jeżeli odsłonimy zasłonę, przejdziemy na jej drugą stronę i spojrzymy na ten największy z cudów, co ukaże się naszym oczom? Zatańczy przed nami nieogarnięte poruszenie, ujrzymy jedną nadrzędną rzeczywistość... jedyną tajemnicę, która wyjaśnia wszystkie inne, a sama nadal pozostaje tajemnicą − miłość!

Czy miałeś nadzieję na coś więcej lub na coś innego? Nie ma nic, co mogłoby stanowić więcej, wszystko inne ma mniejszą wartość. Wszystko inne przemija jak zły sen (teraz więc jest najlepsza pora, aby się obudzić!).

Czym tak naprawdę jest miłość?

W swej istocie miłość nie jest jedynie prawem natury, mimo iż jest pochodną wszystkich praw. Nie jest jedynie siłą kosmosu, mimo iż jest źródłem, z którego wypływa cała życiodajna energia. Nie jest także zbiorem fragmentarycznych cząstek ludzkiego dobra, tworzących w efekcie końcowym „świadomość zbiorową”, mimo iż jest to źródło wszelkiego prawdziwego ludzkiego dobra.

Nie!

To, co nazywamy miłością, stanowi o wiele więcej. Jest to charakter samej Osoby Boga, stanowiącego Źródło całej ludzkości.

Miłość jest boską tożsamością. Stanowi to, kim, czym i jakim jest Bóg. Jest to myśl, uczucie, moc, cel, impuls i wola Boża. „[...] Bóg [Osoba] jest miłością” (I Jana 4, 8). Nie jest to wprost proporcjonalne równanie. Miłość, jako bezosobowa siła, nie jest Bogiem.

Popatrzmy jednak głębiej.

Biblia nazywa Boga „Sędziwym” (Dan. 7, 9). Stwierdzenie, że Bóg istnieje od dłuższego czasu, byłoby wielkim nieporozumieniem. Stwierdzenie, że jest stary, przywołuje wyobrażenie staruszka. Możemy powiedzieć, że Bóg jest starożytnie młody − zawsze istniejąc, nigdy się nie starzał. Na pytanie: jak bardzo starożytny?, Biblia odpowiada: „On też jest przed wszystkimi rzeczami [...]” (Kol. 1, 17). „Wszystko przez nie powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało” (Jan 1, 3). Te wersety przedstawiają dwie zasadnicze kategorie: 1. wszystkie uczynione rzeczy oraz 2. Boga bez początku, który istniał, zanim uczynione zostały wszystkie rzeczy. Wszystko, za wyjątkiem Boga, miało swój początek. Był czas, kiedy zaistniało niezależne, świadome życie, co dowodzi, że musiał być taki czas, kiedy nie istniała żadna istota.

Niepojęte dla nas jest to, jak długo istniał Bóg jako „Sędziwy”, zanim przedsięwziął dzieło stworzenia. Nieskończoność to jedyne słowo, jakie przychodzi na myśl. Nie jesteśmy w stanie tego zrozumieć. Znamy jedynie czyste pojęcie, ale nie mamy żadnej ugruntowanej teorii, czy nawet słownictwa, by wyjaśnić jego znaczenie. Nie próbujmy nawet. Jest jedno zasadnicze pytanie, które możemy zadać i uzyskać budującą odpowiedź. Nie sposób przestać zastanawiać się nad tym, co robił Bóg, zanim przedsięwziął stworzenie.

Pomyśl. Istniał wtedy. Był tam, cokolwiek owo „tam” oznaczało. Czym się więc zajmował? Jak „Sędziwy” spędzał tę nieskończoną ilość dni przed „początkiem wszystkich rzeczy”? Żeby odpowiedzieć na to pytanie, musimy najpierw posłuchać Boga Ojca, a później Boga Syna. Tylko Oni mogą nam odpowiedzieć.

Spójrzmy na natchniony opis, który rzuca światło na boskie zajęcia przed stworzeniem − moim zdaniem jest to jedno z najbardziej zdumiewających objawień Bożego charakteru, jakie kiedykolwiek dane było człowiekowi. Posłuchajmy poruszającego serce wezwania, skierowanego przez Boga Ojca wieki temu:

„Ocknij się, mieczu, przeciwko mojemu pasterzowi i przeciwko mężowi − mojemu towarzyszowi! − mówi Pan Zastępów” (Zach. 13, 7).

Na wieki przed wcieleniem Chrystusa, Zachariasz usłyszał rozbrzmiewające echem dramatyczne proroctwo. Objawia ono ogromny ból Boga Ojca, który rozmyślał nad rozdarciem, jakie miało się pojawić między Nim a Synem, aby uratować upadłą ludzkość. Rozmyślał nad agonią, która, niczym przeszywający miecz, przenika głęboko bezgrzeszne serce Jezusa i dociera aż do Jego własnego serca we współczującym drżeniu.

Co jeszcze tutaj widzimy?

Zwróć szczególną uwagę na to, jak Bóg Ojciec mówi o Bogu Synu, a znajdziesz się przed krystalicznie czystym oknem Bożego serca. Kiedy spojrzysz, zaczniesz rozumieć, kim tak naprawdę jest Bóg. Prawdziwe znaczenie Jego miłości zajaśnieje przed tobą w całej pełni. Odnosząc się do współczującego Mesjasza, Ojciec wybiera hebrajskie słowo o ogromnie intymnych konotacjach: „Człowiek, który jest Mym towarzyszem”. Słowo użyte tutaj to amith, co tłumaczy się jako ‘człowiek, który jest mi bliski’, lub też ‘człowiek, który jest moim przyjacielem’. Moje własne tłumaczenie bynajmniej nie jest odejściem od zamierzonego znaczenia tekstu: „Ten, który jest moim najbliższym przyjacielem”.

Taka relacja istnieje pomiędzy odwiecznym Ojcem i Synem. Razem z Duchem Świętym są najbliższymi przyjaciółmi. W tym proroctwie Biblia daje nam przepiękny wgląd w Bożą miłość w zamierzchłych dniach.

Co jednak stanowi istotę tej miłości i stanowiło ją jeszcze w czasach przedwiecznych? Jaka jest jej natura? Co stanowi sekret jej istnienia? Odpowiedź znajduje się w czymś, co nazwać możemy rzeczywistością „inności”; wieczną prawdą „własnego ja”, w pełni świadomego obecności „innych”.

Zastanów się nad tym głębiej.

Bóg to trzy odrębne Osoby, które stanowią jedność. „Albowiem trzech jest świadków: Duch i woda, i krew, a ci trzej są zgodni” (I Jana 5, 7−8). Są trzema indywidualnymi istotami, a każda z nich istnieje jako oddzielna, samoświadoma jednostka − Ojciec, Syn i Duch Święty. Jednak, jak napisane jest w biblijnym objawieniu, stanowią jedność. W kręgu boskiej społeczności, Bóg jest zarówno „Ja”, jak i „My” (Iz. 6, 8). Każda z Osób Bóstwa zauważa istnienie innych. Czynnikiem, który łączy te trzy Osoby w jedność, jest niesamolubna miłość, stanowiąca sedno boskiego jestestwa.

Wiara w biblijną wizję Trójcy to wiara w Bóstwo trwające w dynamicznym związku: Bóg zarówno jako „On Sam” i „Inni”, indywidualna osobowość oraz jedność w związku trzech oddzielnych Osób.

Trójca to obraz Bóstwa, które żyje przepełnione wolą i pragnieniem, aby bezgranicznie poświęcać się dla innych.

Wierzyć w trójosobowego Boga, to wierzyć, że miłość jest rzeczywistym fundamentem wszechświata, w którym żyjemy.

Brak wiary w Trójcę oznacza brak zrozumienia słów wypowiedzianych w Piśmie Świętym: „Bóg jest miłością”. Bez biblijnej nauki o wiecznym Ojcu, Synu i Duchu Świętym, pozbawiamy się logiki dowodzącej, że Bóg istniał w miłości zanim jeszcze „wszystkie rzeczy zostały uczynione”. Moglibyśmy widzieć Boga jedynie jako Jego Samego, a nie Jego i Innych w miłości.

Posłuchajmy, co miał do powiedzenia Jezus na temat działalności Boga przed stworzeniem. Zwracając się do Ojca, Zbawiciel modlił się: „[...] gdyż umiłowałeś mnie przed założeniem świata” (Jan 17, 24).

Jeżeli mądrość opisana przez Salomona w Starym Testamencie jest uosobieniem Chrystusa przed wcieleniem, jak sugeruje Paweł (I Kor. 1, 24), to w takim razie słowa te dają nam jeszcze lepszy wgląd w związek istot Bóstwa jeszcze przed stworzeniem.

„[...] ja [Chrystus] byłam u jego [Ojca] boku mistrzynią, byłam jego rozkoszą dzień w dzień, igrając przed nim przez cały czas [...]” (Przyp. 8, 30).

Kochając...

Rozkoszując się...

Weseląc się...

Bawiąc się...

Ciesząc się wzajemną obecnością.

Jaki to piękny obraz naszego Boga przed stworzeniem!

Widzicie to?

Czy widzicie, jaki naprawdę jest Bóg?

Przez całą wieczność Bóg istniał we wspaniałej rzeczywistości niesamolubnej miłości, równie odwiecznej jak On sam. Istniał jako Trójca w zażyłej przyjaźni.

Co jeszcze możemy powiedzieć o Bogu?

Jeżeli naprawdę jesteśmy świadomi tematu, rozumiemy, że o Bogu nie można powiedzieć wiele − o ile w ogóle cokolwiek − bez przedstawienia Jego miłości.

Czy możemy mówić, w pełni to rozumiejąc, o Jego wrodzonym, wiecznym istnieniu, którego początek nie sięga żadnego innego bardziej fundamentalnego źródła niż On sam? Tak naprawdę nie jesteśmy w stanie pojąć tego, co mówimy, stwierdzając, że Bóg istniał zawsze oraz że nie było czasu, kiedy by Go nie było. Wierzymy, że w tym stwierdzeniu jest prawda, jednak nie jest to produktywny kierunek studium. Wszystko, co dostrzegamy w naszym świecie, posiada swój początek, dlatego przyswojenie koncepcji Złożonego Życia, które nie posiada początku, zwyczajnie wykracza poza naszą sferę intelektualną. Przyjmijmy więc biblijną deklarację: „od wieków na wieki, Tyś Bogiem”, po czym odłóżmy ten temat.

Czy możemy mówić o „bezgranicznej wielkości Bożego wszechświata”? ‘Bezgraniczny’ oznacza, że nie ma żadnych granic; jest nieskończony. ‘Wielkość’ natomiast oznacza, że jest ograniczony jedynie przestrzenią, która jest niewyobrażalnie wielka, ale posiada koniec. Czym ona jest? Tak naprawdę nie wiemy. Dlatego mówimy o pozornie sprzecznych pojęciach, jak bezgraniczna wielkość. Mamy przeczucie, że jest nieograniczona, ale co to oznacza? Nie jesteśmy w stanie nawet wyobrazić sobie punktu (granicy), poza którą nic nie ma. Co właściwie byłoby tą granicą? Ściana? Przepaść? Co takiego? A pustka przecież nie oznacza nic. Bezsprzecznie jest to coś. Jest to pusta przestrzeń. Możemy zastanawiać się, czym jest to coś, bo przecież nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie niczego. I tutaj znowu, dotykając spraw istnienia Boga, kolejny raz nie wiemy, o czym mówimy.

Czy możemy mówić o Jego naturze jako materiale, z jakiego jest zbudowana? Czy możemy w ogóle używać takich słów, jak „materiał” i „składać się”, kiedy mówimy o Bogu? A jednak wszystkie słowa, jakie przychodzą nam na myśl, mogą być zaledwie synonimami tychże, ponieważ wszystko, co znamy, to materiał i kompozycja. Czy jest On pewnego rodzaju istotą fizyczną, tak jak my, stworzeni z krwi, ciała i kości? Wszak Biblia mówi, że Bóg ma „uszy”, które słyszą i „oczy”, które widzą (Ps. 34, 15), „usta”, które mówią (Iz. 1, 20), „twarz”, którą pewnego dnia ujrzymy (Obj. 22, 4), i „plecy”, które widział Mojżesz (II Mojż. 32, 33). Czy jest to jednak Jego zasadnicza natura, forma fizyczna, w jakiej się nam objawia? Inny tekst Pisma Świętego mówi: „Bóg jest duchem [...]” (Jan 4, 24). Co to oznacza? Niewidoczne ciało, czy w ogóle brak ciała? Biblia mówi także, że aniołowie są „duchami” (Hebr. 1, 14) i że każda istota ludzka posiada „duszę” (I Kor. 2, 11; Kazn. 12, 7). Z czego więc stworzony jest Bóg? Przede wszystkim, nie został stworzony, więc nie możemy myśleć o Nim jako istocie uczynionej z czegoś. A jednak istnieje, ale nie wiemy tak naprawdę, jaka jest Jego natura.

Czy możemy powiedzieć więcej o istnieniu Boga, o wymiarach Jego wszechświata, czy o Jego naturze? Z pewnością możemy powiedzieć wiele na temat tego, czego nie wiemy. Kiedy już nawet podzielimy się tym wszystkim, co wiemy, to co tak naprawdę powiedzieliśmy? Przypuszczalnie zupełnie nic. Nic poza stwierdzonymi faktami i mglistymi przypuszczeniami na temat rzeczy, które są poza naszym zasięgiem.

Co więc tak naprawdę wiemy i mówimy o Bogu? Nie otworzono przed nami żadnych drzwi? Nie ma żadnej zasłony, którą moglibyśmy odsunąć? Czy jest jakikolwiek wymiar Boskości, w którym moglibyśmy się zanurzyć w odkrywczym zadumaniu? Czy możemy uczyć się i wzrastać w naszym poznaniu Boga w kierunku, który przyniesie owoce?

Z pewnością!

Możemy poznać charakter Boży! Możemy stwierdzić, że jest On realną Osobą i poznać, jaki jest. Możemy być pewni, że otrzymamy odpowiedź na nurtujące nas pytania.

Jakie serce ma Bóg? − czy nie chciałbyś się tego dowiedzieć?

Jak myśli i odczuwa? − czy perspektywa odkrycia odpowiedzi na to pytanie nie jest ekscytująca?

Co sprawia, że jest zanurzony w swojej Boskości? − czy możliwość zsynchronizowania się z Nim nie wywołuje w tobie nowych pragnień?

Co jest głównym powodem Jego działania?− czy twoje serce pragnie przybliżyć się do Niego, żeby poznać Go na takim poziomie?

Natura, w bezsłownym objawieniu oraz objawienie biblijne wyrażone w słowach, stanowią odpowiedź na takie pragnienie Boga. Przed naszymi przenikliwymi oczami i wygłodzonymi sercami, otwarto szeroko drzwi... Bożego charakteru.

Patrz daleko, nie zapominając o tym, co jest tuż obok.

Spoglądaj wysoko, nie zapominając o tym, co jest nisko.

Przedstawię warstwę po warstwie, szczegół po szczególe, wymiar po wymiarze, głębię, materię i kształt, które możemy pojąć, jeżeli tylko chcemy. Tuż za lśniącą zasłoną stworzenia i natchnionym Słowem ukazuje się nam ogromnie atrakcyjna Istota.

Widzisz to?

Włóż swój cały wysiłek, aby nie przegapić prawdziwego obrazu, aby nie umknęło ci to, co tak naprawdę się liczy. Zaangażuj swój intelekt i emocje. Skoncentruj się. Myśl i odczuwaj, przybliżając się do Boga, poświęć Mu najlepszą energię swojego życia − a rezultat jest gwarantowany: z większą ostrością zmysłów i umysłu zobaczysz Go szczegół po szczególe, malując Jego prawdziwy obraz na płótnie swojej duszy. Poznasz Boga takim, jaki jest, a w tym poznaniu odkryjesz, że się zakochałeś, coraz głębiej i głębiej, im bardziej wyostrza się twój wzrok. Uchylisz zasłonę i poznasz prawdę rozbrzmiewającą w całym stworzeniu i objawieniu:

Bóg jest miłością...

Bóg jest miłością...

Bóg jest miłością...

Usłyszysz ten znajomy szept kolejny i kolejny raz, aż stanie się to jedyną prawdą, jaką znasz.